Hoe zorg je ervoor dat hij initiatief neemt?

Het gevoel hebben dat een man erin geïnteresseerd is om dingen in de relatie voor elkaar te krijgen, voelen dat hij ervoor gaat, actie onderneemt en laat merken dat hij het initiatief wil nemen, is een fijn gevoel voor veel vrouwen in een relatie.

Maar wat als een man het niet doet, wat als hij zich op de achtergrond houdt, zich verbergt en weinig tot geen initiatief neemt? Wat moet je dan doen?

Moet je hem de ruimte en de tijd geven? Of moet je als gelijkwaardige partner/geliefde zelf actie ondernemen en initiatief nemen?

Want je hoeft per slot van rekening niet op hem te wachten en op hem te leunen. Niet als je een zelfstandige vrouw wil en kan zijn; niet als je een onafhankelijk vrouw wil zijn en net als je gelijkwaardige partner wil zijn.

En het klinkt als een mooie deal: wanneer één van de twee geen stappen onderneemt, doet de ander dat wel; wanneer de één geen initiatief neemt, doet de ander dat wel, omdat:

A. niet alles op de schouders van je geliefde hoeft te liggen
en
B. als je zelf niks doet, het zomaar kan gebeuren, dat er ook niks gebeurt.

Maar als het voor jou fijn aanvoelt wanneer een man in de relatie initiatief neemt. Maar tegelijkertijd momenten wanneer je weet, dat als jij niks doet, er ook niks gebeurt, jou frustreren, weet ik hoe jij je voelt. Maar niet getreurd: er is een simpele oplossing, al moet ik zeggen, dat die niet altijd even makkelijk is om uit te voeren.

Voor een relatie moet je concessies doen.

Je kan niet alles hebben en zal keuzes moeten maken wil je met een andere persoon samen gelukkig kunnen zijn. Wat bedoel ik hiermee? In iedere relatie moet één van de twee de mannelijke energie dragen en de ander de vrouwelijke.

Mannelijke energie zorgt voor de richting die de relatie op gaat en vrouwelijke energie laat merken of je gelukkig bent met de richting of juist niet. Maar met deze verdeling komen ook plichten voor beide, die het voor beide een gevoel van begrip, liefde en respect kunnen geven. Mannelijke energie wil het gevoel van de vrouwelijke kant koesteren en de vrouwelijk energie wil de beslissingen van de mannelijke kant respecteren.

Wanneer één persoon consequent mannelijke energie draagt en de andere consequent vrouwelijke, zal de mannelijke persoon vanzelf meer initiatief in de relatie nemen. 

Zo simpel is dat. Wanneer een man te weinig of geen initiatief in de relatie neemt, vaak geeft dat aan, dat beide mannelijke rol op zichzelf hebben genomen, waardoor een mannelijke (in de meeste gevallen een man) persoon passief kan worden.

Wanneer beide gelijke rollen aannemen, oftewel dezelfde energie dragen, zal weinig actie in de relatie plaats vinden of er vliegen constant vonken van boosheid en irritatie.

Wanneer een man geen initiatief neemt in de relatie en jou niet mee uit vraagt, of niet vraagt om samen te wonen, of te trouwen, of wat dan ook, en jij denkt bij jezelf, dat als hij het niet doet, jij dan maar voor wat beweging moet zorgen, dan moet je jezelf eerst één vraag stellen:

Welke energie wil je in de relatie dragen:

de mannelijke of de vrouwelijke? En voor jezelf beslissen wat voor jou belangrijker is: respect voor jouw beslissingen krijgen (mannelijke kant) of ervaren dat jouw gevoel gekoesterd wordt (vrouwelijke kant). En dan jezelf daar consequent aan houden.

De meeste vrouwen zijn meer bekend met de vrouwelijke energie en de meeste mannen met de mannelijke. Maar… Er is één maar … je kan niet continu beide energieën dragen in de relatie, omdat dat heel verwarrend kan werken, voor beiden, en veel frustratie en verdriet kan geven.

Mensen die geen keuze kunnen maken tussen het dragen van de mannelijke of de vrouwelijke energie in de relatie en beide willen dragen, zijn narcisten en blijven óf ongelukkig óf single.

Dus wat moet je doen, als een man geen leiding en initiatief neemt? Moet je zelf de leiding en het initiatief nemen, omdat je gelijkwaardig wil zijn in de relatie? Niet als jij de vrouwelijke energie in de relatie op je besluit te nemen, want gelijkwaardig en gelijk zijn verschillende begrippen.

Gelijkwaardig betekent niet dat je gelijk bent.

Wanneer jij de vrouwelijke energie op je besluit te nemen, moet je je concentreren op je gevoel laten zien, op een manier die een mannelijke man genoeg informatie zou moeten geven, waarmee hij zelf kan beslissen wat voor stappen hij kan ondernemen om jou datgene te geven waar jij naar verlangt.

Als jullie met vrienden hebben afgesproken en het is tijd om te vertrekken, maar hij zit op de bank en blijft naar het voetbal op tv kijken, dan zou je tegen hem kunnen zeggen: ”Over drie kwartier zitten Tom en Kristina op ons te wachten in het café. Het lijkt mij leuk om even uit te gaan, maar het is wat jij wil: als jij hier wil blijven tv kijken, dan doen we dat.”

Wanneer de mannelijke persoon in de relatie op deze manier respect krijgt voor de beslissingen die hij/zij neemt, zal het voor hem/haar makkelijker zijn om het gevoel van de vrouwelijke persoon in de relatie te koesteren en daar rekening mee te houden.

En als de vrouwelijke persoon aangeeft het leuk te vinden om even uit te gaan, dan zal een mannelijke persoon daar rekening mee willen houden, maar alleen als hij/zij voelt dat er respect getoond wordt voor de beslissingen die hij neemt.

En andersom, wanneer een vrouwelijke persoon in de relatie weet dat haar/zijn gevoel gekoesterd zal worden, zal ze meer geneigd zijn om respect te hebben voor de beslissingen van de mannelijke persoon in de relatie.

Het is een vicieuze cirkel. En als jij een spelletje gaat spelen “ik wacht totdat hij/zij de eerste stap zet” – zal je lang kunnen wachten.

Wanneer je je geliefde als eerste datgene geeft waar hij/zij behoefte aan heeft – respect krijgen voor zijn beslissingen of koestering voor haar eigen gevoelens – pas dan kan je met recht verwachten dat de ander jou geeft waar je behoefte aan hebt.

Voor die tijd is alles wat de ander geeft is eigenlijk een bonus.

Dus als jij de vrouwelijke kant in de relatie wil kiezen en je voelt dat je man geen initiatief neemt, dan kan je de volgende stappen nemen:

1. laat je gevoel zien;
2. heb respect voor zijn beslissingen;
3. leer nee accepteren.

Meer kan je niet vragen van een persoon in een relatie.

Wat als je toch niet krijgt wat je nodig hebt?

Alles wat je kan doen, is de kant in de relatie kiezen, die het beste bij jou past – de mannelijke of de vrouwelijke – en daarnaar handelen. Wanneer je consequent aan jouw kant blijft en toch merkt dat je man jouw gevoel niet kan koesteren of geen respect kan hebben voor jouw beslissingen (onthoudt wel, dat je maar één van de twee energieën kan hebben en niet allebei), dan kan je je natuurlijk gaan afvragen of je de juiste persoon in je leven hebt.

En als blijkt dat de persoon met wie je samen bent, jou niet waard is, en dat is het risico die we allemaal lopen in een relatie, heb je in ieder geval geleerd hoe jij je beste zelf kan zijn of worden. En dat kan niemand van je afpakken.

Deze benadering is niet voor iedereen weggelegd.

Niet iedereen kan of wil een keuze maken. Deze mensen willen heel graag alles in de relatie hebben. Ze willen leiding hebben en respect voor hun leidinggevende kwaliteiten krijgen, en tegelijkertijd willen ze volgen en zien dat hun gevoel gekoesterd wordt op momenten van beslissingen.

Deze mensen zijn narcisten en zullen voor altijd óf ongelukkig in de relatie zijn óf single blijven.

Vond je dit artikel interessant? Denk je dat jouw vrienden profijt van dit artikel zouden kunnen hebben? Je kan social media gebruiken om ze hiervan op de hoogte brengen.

 

lees reacties mee of plaatst die van jouw!
Interessant artikel? Ontvang updates. Ze zijn gratis.

Reactie's

  1. Debbie :

    Dag Anna,
    Ik volg jou blog nu een tijdje omdat ik mij weer op het single zijn moet begeven.
    Het is een interessant stuk want ik trek altijd vrouwelijke mannen aan. En ik zit maar te zeuren dat ik altijd degene ben die initiatief moet nemen maar dat ik ook wel eens “veroverd” wil worden. En als ik ga huilen omdat een (vrouwelijke) man mij geen aandacht geeft dan wordt het verwarrend voor hem.
    Anyway, ik heb weer even stof tot nadenken. Want ergens wil ik graag de leiding nemen en controle uitoefenen. Dus zo’n vrouwelijke man is zo gek nog niet:-)
    Liefs D

    • Roel :

      Hallo Debbie,

      Wil je een man gelukkig maken dan zal je het moeten omdraaien: een man neemt het initiatief en de meeste mannelijke mannen vinden het heerlijk als een vrouw af en toe initiatief neemt. Echter niet te vaak, want daar zit een mannelijke man niet op te wachten. Je zult dus moeten leren om de controle en leiding grotendeels aan de man over te laten voor een gelukkige relatie. Het resultaat is trouwens hetzelfde, de man wil prima doen wat jij graag wil, als hij maar het gevoel heeft dat hij er ook iets over te zeggen heeft.

      • Anna Klijn :

        Hallo Roel,

        Welkom. Bedankt voor jouw reactie. Interessant om een reactie van een man te lezen. Wat ik aan jouw reactie toe wil voegen is dat niet alle vrouwen zijn van essentie comfortabel met de vrouwelijke kant in de relatie. Ze kunnen heel vrouwelijk eruit zien en een hetero-relatie willen, maar willen wel een vrouwelijk man. Tegelijkertijd er zijn wel veel vrouwen die uit angst of sociaal druk hebben geleerd om meer mannelijk te zijn.

        Het is aan iedere persoon zelf om te experimenteren en uit te zoeken wat het beste voor hun werkt.

        Wat jij Debbie kan doen is tijdens jouw datingfase een aantal weken tot een maand, misschien twee, alle controle los laten en kijken hoe dit voor jou gaat werken. Alleen dan kan je met zekerheid weten wat je leuker vindt.

        Liefs,
        Anna

        • Roel :

          Hallo Anna,

          Bedankt voor je reactie terug. Ik weet dat dit vooral een vrouwencolumn is, maar wil nog even reageren op je antwoord:

          Maar al te vaak word een mannelijke man passiever/vrouwelijker in een relatie (omdat hij al een vrouw heeft doet hij minder moeite) Als compensatie hierop word de vrouw mannelijker. Dit gaat soms bijna vanzelf, omdat mensen die van elkaar houden zich aan elkaar aan willen passen. Maar niet iedereen voelt zich gelukkig in de energieverandering die automatisch ingesleten is. Om dit proces dat funest kan zijn zichtbaar te maken en te veranderen is een goede communicatie erg belangrijk.

  2. Anna Klijn :

    Hoi Debbie,

    Welkom. De meeste mensen zijn van essentie meer mannelijk of meer vrouwelijk. De maatschappij heeft weinig oog of waardering voor het vrouwelijke, waardoor vrouwelijke mensen zich soms gedwongen voelen om meer mannelijk te zijn. Doelgericht, hoge concentratie vermogen, leidinggevende capaciteiten etc. Wat allemaal goed is wanneer je met collega’s communiceert. Maar essentie van iedere persoon moet in de “thuis” situatie ook niet worden vergeten.

    Wat ook een grote rol speelt is dat vrouwelijke mensen zich soms meer mannelijk maken omdat het veilig is. Je hoef jezelf niet kwetsend op te stellen en kan de andere “sturen”, om op die manier jezelf niet bloot te hoeven geven.

    Waar het uiteindelijk om gaat is dat je concessies moet doen en keuzes maken, wil je een gelukkige relatie hebben.

    Als je één ding gewent bent om te doen, maar jouw hart naar iets anders smacht, zal alleen jij een keuze kunnen maken.

    Liefs,
    Anna

  3. Anna Klijn :

    Roel,
    Ik ben met jou helemaal mee eens!

  4. Jeannette :

    Hallo,

    Vind het toch wel ingewikkeld. Wil graag aan de vrouwelijke energie kant zitten en regelmatig vertel ik mijn gevoel en daar stopt het verhaal voor mij, wat kan ik nog meer doen???

    Groetjes Jeannette

    • Anna Klijn :

      Hallo Jeanette,

      Wat bedoel je met “daar stopt het verhaal voor mij”? Mis jij iets? Het zou kunnen dat jij zo gevent bent om dingen te doen en actie ondernemen,dat wanneer jij “niks” doet, jij in een soort vacuüm valt. Is dat wat jij bedoelt? Zo ja, dan wil je leren ontspannen en ontvangen. Geven is leuk, maar ontvangen is kunst. En als jij dat niet gevent bent om te doen gebrek aan actie (van jouw kant) kan als “raar” aanvoelen.

      Anna

    • Roel :

      Je bent op de goede weg als je je gevoel uitspreekt, helaas communiceert een man totaal anders dan een vrouw. Hij moet namelijk wel open staan om een jouw signalen over gevoel goed te kunnen begrijpen. Kies dus een moment om erover te praten als hij er ook in zijn hoofd ruimte voor heeft. Mocht de boodschap dan nog niet landen dan kun je hem bijvoorbeeld op een andere manier laten blijken hoe je je voelt. Bijvoorbeeld door je gevoel op een briefje te schrijven onder zijn kussen. (ik noem maar een voorbeeld) Heus, het hij zal dan vast beter begrijpen.

  5. Daphne :

    Lieve Anna,

    Dank je wel voor dit prachtige inspirerende artikel. Grappig hoe jouw artikelen heel vaak aansluiten op de issues die ik op dat moment ervaar, dit artikel komt ook weer als geroepen. Dank je wel!

    Ik heb vanavond gelijk geexperimenteerd met jouw advies. Ik wil namelijk gewoon een vrouwelijke vrouw zijn, en volgens mij is mijn man (mijn nieuwe grote liefde) gewoon een mannelijke man, met veel gevoel.

    Mijn valkuil is altijd al geweest dat ik te mannelijk word en te veel initiatief ga nemen, terwijl ik eigenlijk gewoon een mannelijke man. Bij mijn huidige nieuwe geliefde leer ik ALLES los te laten en hem alle ruimte te geven om hem man te laten zijn. Tja ik voel al zoveel liefde voor deze man, dat ik hem graag al die ruimte geef.

    ik ging twijfelen of dit wel goed was, het duurt allemaal wel heel erg lang zo….en of ik niet toch meer initiatief moest nemen, al voelde dat eigenlijk niet goed (een beetje ongeduldig).

    Door jouw artikel heb ik er weer alle vertrouwen in gekregen dat ik op de juiste weg ben, om mijn nieuwe liefde alle ruimte te geven en vrij te laten, en zijn grenzen te respecteren, uit pure liefde.

    Door het tonen van mijn gevoel gaat hij ook steeds meer liefde delen, Ik geef me graag over aan zijn ritme. Werkt prima dus! Het enige wat ik hoef te doen, is vertrouwen te hebben in hem en ons, en van hem houden zoals hij is.

    De rest gaat vanzelf. en zo niet, dan zien we wel weer verder.

    Veel liefs,
    Daphne

    • Anna Klijn :

      Hallo Daphne,
      Welkom. De meeste vrouwelijke mensen die toch leiding in de relatie nemen doen dat omdat ze geen geduld hebben.

      Het is veel makkelijker om te zeggen “doe de deur aub dicht, het tocht” ipv “het tocht, ik heb het koud”. Met de tweede zin heb je geduld nodig en niet iedereen wil het opbrengen.

      En geduld hebben, omdat de mannelijke persoon in de relatie soms de tijd nodig heeft om te wennen en “signalen” / verzoeken van de vrouwelijke persoon te herkennen.

      En wanneer hij/zij de verzoeken zelf herkent, dan is hij pas volledig in zijn mannelijke gestapt. En het geeft aan hem/haar een fijn gevoel, zo van “ik heb het zelf gedaan” ipv doen wat de ander zegt.

      Met tijd gaan beide steeds sneller herkennen wat nodig is: voor de relatie, situatie of de geliefde. Zolang je maar bewust bent van wat je doet.
      xx
      Anna

  6. Jeannette :

    Hallo Daphne,

    Het is net of ik mijn verhaal lees dus dank daarvoor.
    En dat is ook mijn les geduld opbrengen en vertrouwen hebben.

    Groetjes Jeannette

  7. Anne :

    Op dit moment vind ik een gevoelige man met ‘vrouwelijke’ energie heel leuk. We zijn een soort van vriendschap aan het opbouwen en ik merk dat hij anders doet dan dat ik van een man gewend ben. Hij gaat dus niet recht op zijn doel af, is aan het aftasten, vraagt steeds: wat wil jij? Geeft aan dat hij liever geen keuzes maakt naar welk café of restaurant we gaan. Van de ene kant is het fijn dat de ander zo empatisch is, maar van de andere kant is het voor mij ook moeilijker inschatten wat hij nou graag zou willen en waar hij behoefte aan heeft. Ik probeer het op te lossen door hem een aantal opties te geven: Ik zeg dan Restaurant A, B of C lijken me wel wat. Wat vind jij? Waar gaat jouw voorkeur naar uit? Maar het is een heel leerproces, want ik moet wel over jouw verhaal nadenken. Ik ga in ieder geval met je bovenstaande tips aan de slag. Dank je Anna!

    • Anna Klijn :

      Hoi Anne,
      Jij doet het fantastisch, ga zo door.

      Op dit moment ben jij aan het groeien en een man die jij ontmoet hebt matcht wat jij op dit moment bent.

      Tegelijkertijd bent jij een vrouw die sterk behoefte heeft (of begint in zichzelf te herkennen) aan een man die in contact staat met zijn mannelijke kant. Kans bestaat dat jouw vriend geleerd heeft dat het “veiliger” is om meer vrouwelijk te zijn dan mannelijk. En indien hij ziet dat door zijn mannelijke kant bij jou te gebruiken hij geen “straf” krijg, zal hij steeds meer die kant van zichzelf zal ontplooien.

      Blijf in jouw vrouwelijke en vertel aan hem alleen wat je leuk vind (dat heb je zelf al zo goed omschreven) om te doen (dus niet wat jij wil dat hij doet!) en vraag direct daarna aan hem wat hij daarvan DENKT. Zo “duw” je hem in zijn mannelijke en tegelijkertijd geef je aan hem het vertrouwen om die kant van hemzelf te vertrouwen.

      Wanneer wij geleerd hebben om een kant van onszelf te negeren omdat het “veiliger” was, een nieuwe relatie kan daar verandering in brengen.

      Ik zeg niet dat deze man over een aantal maanden veel zijn mannelijke kant (met integriteit) gaat gebruiken. Het zou best kunnen dat hij niet veel verandert en dat jij te moe wordt om constant hem bewust in zijn mannelijke te duwen. En niet genoeg kansen krijgt om te ontspannen en zijn mannelijkheid gewoon zonder na te denken ontvangen. En zelf van hem afstand gaat nemen omdat jij niet uit de relatie krijgt wat jij nodig hebt. Of omdat jij meer gegroeid bent dan hij. Dat zou kunnen. Maar blijf vooral doen wat je doet omdat het goed voor JOU in de eerste instantie is, omdat je op die manier dicht bij JOUW kern komt.

      Wat jij op dit moment doet is vooral goed voor jou!

      Op deze manier wordt jij bewust van jouw vrouwelijke kant, jij wordt steeds meer comfortabel er mee en indien deze man uiteindelijk aan jou niet gaat geven wat jij nodig hebt, zal je volgende keer veel makkelijker een man aantrekken die wel een betere match voor jou zal zijn. Omdat jij zelf gegroeid bent.

      Ik wens jullie (jou en jouw vriend) veel succes!
      Anna

  8. Meanderaar :

    Jeetje…ik snap nu waarom het in mijn huwelijk ging wringen bij mij, de ‘relatie’ erna niet goed voelde en ging en waarom mijn huidige relatie wèl goed gaat en voelt. En ik zie mijn eigen valkuilen.
    Geconditioneerd om in het, directe, initiatief te hangen, leiding te mòeten nemen en zo dus niet de koestering te ontvangen die ik nodig heb. Al die jaren “sterk” moeten zijn, overlevingsstrategie, hoeft dat niet meer, voel ik me veilig bij deze, zeer, mannelijke man. Na feminine mannen die wel prettig waren in de omgang maar eigenlijk vond ik het flauweriken zonder lef.
    Gehoord worden, dat is waar ik naar verlang, niet de leiding.

    Dank voor de springplank naar het kijkje in mezelf!

  9. Jasmijn :

    Beste Anne,

    Ik ervaar hetzelfde probleem als je beschrijft in je artikel. Ik neem alle initiatief in de relatie van weekendjes weg, cadeautjes voor zijn vrienden/familie tot seksueel initiatief. Ik kan moeilijk omgaan met het feit dat hij totaal geen initiatief neemt en ik zie dat als geen moeite steken in het leuk houden van de relatie en alles aan mij overlaten. Echter na het lezen van je artikel kwam ik erachter dat er een optie is om hier mee om te gaan, want ik heb een hele leuke vriend alleen dit gebrek aan initiatief van zijn kant doet bijna de hele relatie de das om ondanks dat de rest van de relatie echt super is. Voor mij is het zo belangrijk, dat ik er echt mee om moet zien te gaan. Misschien kun je in andere woorden nog een keer uitleggen wat het verschil is tussen een mannelijke en vrouwelijke persoon? Omdat ik de planner/initiatief nemer ben, ben ik dan de mannelijke persoon? Ondanks dat ik vaak met hem gesproken heb over mijn gevoelens (vrouwelijk persoon?)
    Graag zou ik iets meer uitleg krijgen zodat ik je tactiek toe kan passen en mezelf comfortabeler kan voelen met de situatie.

    Alvast super bedankt,

    Jasmijn

    • Anna :

      Beste Jasmijn,

      Welkom. Een hele mooie vraag. Als jij een initiatiefnemer bent betekent dit niet per definitie dat jij meer mannelijk aangelegd bent dan vrouwelijk. Vaak nemen vrouwen ‘te veel’ initiatief omdat ze geleerd hebben om dit te doen. Maar ook omdat ze bang kunnen zijn dat als zij niks doen – niks zou gebeuren.
      Wanneer je dit doet uit ‘noodzaak’ en niet uit wens, kans is groot dat jij meer vrouwelijk aangelegd bent en niet mannelijk.

      In mijn e-boek vertel ik meer over vrouwelijke kant en mannelijke kant in ons allemaal.

      Maar voor nu vraag jezelf dit af: alles je partner veel meer initiatief naam en veel voor de relatie zou regelen, zou je dat leuk vinden en van de ontspanning kunnen genieten? Neem je initiatief en regel je ALLES in de relatie omdat je het heel LEUK vind of omdat je ‘beweging’ wil zien?

      Een andere vraag die ik aan mijn cliënten vaak stel is: in seks afwisseling vinden wij allemaal belangrijk, maar wat vind je in het algemeen fijner – wanneer jij je partner ‘penetreert’ / neemt of wanneer jij ‘gepenetreerd’ / genomen wordt. Dat is vaak een indicator van je geaardheid. Vrouwelijke persoon prefereert te worden ‘genomen’ en mannelijke persoon prefereert te ‘nemen’.

      Anna

  10. Johanneke :

    Hallo Anna,

    Ik heb de laatste week geregeld allerlei onderwerpen van je site doorgespit en heb er al veel van opgestoken. Mijn complimenten voor je werk! Echt super!
    Ik ben een 50+ vrouw, en heb al veel mee gemaakt op relatiegebied, en dus ook diverse soorten mannen meegemaakt, de mannelijke, de vrouwelijke, de foute , enz, en daardoor heb ik mezelf ook goed leren kennen over wat ik nu eigenlijk nodig heb en wat en wie ik ben.
    Conclusie: Ik ben een vrouwelijke vrouw, en hou ervan dat een man de leiding neemt op vele fronten, maar wel met respect voor mijn behoeften. Ik ben graag zorgzaam, behulpzaam, geef graag liefde en warmte ed. Maar helaas is dat dus veel misbruikt, en heb ik dus inmiddels ook geleerd dat ik ook mede zelf degene ben die dingen toe laat, en dat het dus de kunst is om bepaalde dingen niet te laten gebeuren, dat ik er dus zelf óók een hand in heb.
    Ik durf en kan inmiddels ook heel intiatiefvol zijn(moest ik vaak wel helaas) en op zich is daar dus niks mis mee, het is goed om soms voor jezelf op te durven komen.
    In mijn ogen, en door mijn ervaring heb ik geleerd, dat het voor mij goed voelt dat de man, zeg maar voor zo’n 80% de leiding neemt en ik de rest.
    Nu ben ik dus sinds kort weer een relatie aan het opbouwen met een mannelijke man die zelfverzekerd is en daadkracht heeft, dus dát waar ik van hou en ook bewonder.
    We vinden mekaar heel leuk, en hebben dat ook uitgesproken en willen ervoor gaan.
    So far so good, zou je zeggen. Ook weten we van elkaar dat we allebei veel gekwetst zijn op relatiegebied, en dat daar dus ook een stukje angst ligt bij beiden.
    Maar dat schept ook weer een band en veel begrip voor elkaar.
    Maar toch er knaagt iets aan me, en graag dus je advies voor het volgende:
    Ik ben een erg romantische en knuffelige vrouw, als ik veel om iemand geef wil ik dat ook laten blijken, voelen en laten horen, maar het liefst pas als hij ermee begonnen is. Hij is een nuchtere no nonsens man zover ik het nu weet, heeft hij ook zelf gezegd. Hij houd bv niet van smsjes sturen ed. Nou ja, dat kan, en is ook niet het ergste. Maar hij uit zich ook maar zeer moeilijk en komt heel langzaam op gang.
    Als hij bv binnenkomt, krijg ik een kusje zoals je doet als je al 25 jaar getrouwd bent, terwijl we elkaar nog maar een maand kennen, ik kan ook niks van zijn houding of gezicht aflezen, geen blij of verliefd gedoe. Ook kan hij uren naast me zitten zonder me aan te raken, en vaak begin ik dan een beetje te ouwehoeren en leg heel subtiel een hand op hem bv, en ja, dan komt hij toch meer los. Maar eigenlijk baal ik daar dus van, ik wil zijn enthousiasme ook weleens zien en voelen of horen.
    Het rare is dat hij zelf al wel heel snel zei dat hij al van me hield!!! En dat hij een heel goed gevoel bij mij heeft.
    Het voelt allemaal zo dubbel, ik heb al wel aangegeven dat ik die dingen heel erg belangrijk vind in een relatie, en dan wel van beide kanten, ik geef graag maar ontvang ook graag, maar daar zegt hij niet zoveel op of maakt er zich met een grapje vanaf.
    Ik vraag me nu af, ben ik te ongeduldig of wil ik teveel, moet ik mezelf ff achteruit zetten hierin of moet ik het nu al aangeven dat ik daar moeite mee heb en er onzeker van wordt??? Geef ik hem te weing kans van jagen of zijn mannelijkheid te gebruiken?? Enz enz.
    De andere kant is, dat we beiden hebben uitgesproken dat we te oud zijn voor spelltetjes die we al zoveel hebben meegemaakt.
    Of moet ik nu al concluderen dat deze man nooit in mijn behoefte zal voldoen?
    Het kan ook nog zijn, dat hij wat ouderwetser in dingen is als ik, ik ben toch wat meer van deze moderne tijd, hoewel ik zeker wel mijn normen en waarden heb, en daar klikken we ook goed op. Maar het gaat dus echt over het liefdesgebeuren, veroveren, flirten, uitdagen, liefkozen, gevoelens uiten en zo. Gewoon het leuke van verliefd zijn, en op dat vlak komt weinig van hem uit.
    Ik weet wel zeker dat ie gek op me is, en ik ook op hem, maar de uitvoering ervan loopt voor mij niet lekker.
    Ik weet het gewoon allemaal niet meer zo goed. Het is zo dubbel. Ik word er zo onzeker van.
    Ligt dit nu aan mij of aan hem, of passen we gewoon niet bij elkaar, de rest past wel heel goed. Kan dit nog opgelost worden denk je? En hoe dan? Wat man/kan ik wel of niet doen? Wat is wijsheid?

    Johanneke

    • Anna :

      Hallo Johanneke,
      Welkom op de blog.
      Eerst wil je kijken of je de interactie tussen jullie meer speels kan maken. Als jij ‘veroverd’ wil worden, dan wil je deze man uitnodigen om te veroveren. En dat kan je het beste doen door met hem te flirten en speels met hem te zijn.

      Als deze man zich gesloten of afstandelijk gedraagt (zoenen bij de voordeur), groot kans bestaat dat ook jij ergens in gesloten bent.

      Stel jezelf deze vraag: Wat zou deze man ‘bewegen’ om meer passievol bij de voordeur te zoenen of meer lichamelijk aandacht aan je te geven. Wat zou hij willen zien, ervaren, voelen (in zijn hart bijvoorbeeld)

      Zelfs als hij ‘ouderwetser’ is, kan je hem nog steeds meer doen ontspannen door je vrouwelijkheid in zijn bijzijn te gebruiken. (zoals je zelf al zegt, dat hij loser komt wanneer je hem aanraakt)

      Laat met je lichaam zien wat je wil, en neem zelf minder initiatief tot lichamelijk contact als je dat wil. Omdat het voor jullie beide meer seksuele spanning op een lange termijn zal geven.

      Nodig hem met je lichaam uit om je aan te raken. Dus zonder worden en zonder hem zelf aan te raken.

      En zie wat voor jullie beter werkt: wanneer je hem als eerste aanraakt, of wanneer je hem met je lichaam uitnodigt om jou aan te raken.

  11. Hendrik :

    Beste Anna,

    Wat een ontzettende leuke site is dit, en dat zeg ik als man! ;-)

    Ik zit even met het volgende…. Hoop dat het niet een al te kang verhaal wordt…

    Sinds kort heb ik contact met een vrouw, waarvan zij de eerste stap heeft genomen tot contact. We mailen nu al een aantal weken, we whatsappen veel, maar dat is de laatste week wat minder. Nu heeft ze een vrij heftige periode achter de rug, dus begrijp dat er wel even wat minder contact is. Heb een keer voorgesteld om wat af te spreken, maar dat kon voor haar op dat moment niet vanwege de situatie. Later heeft ze verteld hoe wat en waarom, en dat we snel maar eens wat af moesten spreken. Dagen later sms ik haar met het voorstel om eens wat af te spreken, helaas kon ze dat nu nog niet zo goed zeggen wanneer, dus heb ik gezegd dat het later dan wel komt, waarop zij antwoord: komt goed hoor!

    Ik heb gemerkt dat ik heel vaak het initiatief nam mbt het contact opnemen. Ze reageerde wel en spontaan, maar ik nam eigenlijk altijd het initiatief. Dit alles is 2 dagen geleden, kort dus nog, maar twijfel nu of ik het initiatief moet nemen, of dat ik moet afwachten totdat zij dat doet. Ik merk dat ik het erg vervelend vind om erop te “moeten “wachten…. of zie ik hier signalen over het hoofd?

    Groeten Hendrik

    • Anna :

      Hendrik welkom,

      Bedankt voor je lof over de site.

      Ik kan mij voorstellen dat het niet fijn is om altijd zelf het initiatief te moeten nemen.

      Wat mij alleen nog niet helemaal duidelijk is of jullie tijdens dit gesprek: ‘Later heeft ze verteld hoe wat en waarom, en dat we snel maar eens wat af moesten spreken.’ gelijk over een afspraak plannen hebben gehad en of jij er op in bent gegaan en direct een voorstel had gemaakt om af te spreken.

      Of heb je pas ‘dagen later’, zoals jij het zegt, gesmst om af te spreken?

      Als dat zo gegaan was, ik kan mij voorstellen dat zij weinig enthousiasme bij jou vandaan zag en daarom terughoudend bleef.

      De meeste vrouwen denken dat ze met spandoeken rondlopen wanneer ze aan een man iets duidelijk willen maken. Terwijl voor veel mannen haar ‘billboards’ zijn een onzichtbaar teken van wat ze van hem verwacht.

      Daarom met je aandacht 100% bij haar blijven en luisteren naar wat ze vertelt, zal je richting kunnen geven van wat jij kan doen.

      Dus nee, ik denk niet dat je ‘te veel’ initiatief neemt.

      Jij doet het goed, dus ga zo door, zij zal het fijn vinden.

      Groeten, Anna

  12. Hendrik :

    Dag Anna,

    dank je wel voor je snelle reactie!

    Zal het een en ander nog even wat duidelijker toelichten. We hebben sinds een maand contact, maar zij gaf al aan dat een kop koffie drinken er even niet inzat, omdat zij zichzelf niet was. al die tijd leuk contact gehad! Afgelopen vrijdag vertelde ze me over hetgeen wat er allemaal heeft afgespeeld en dat was best heftig voor haar. In dat sms contact heeft ze ook gezegd dat ze daar graag nog over wilde praten tijdens de afspraak en dat we die binnenkort maar moesten plannen. Zaterdag nog even contact en afgelopen maandag heb ik een voorgesteld om samen te kijken wanneer we die afspraak zouden kunnen maken en hoe het verder met haar ging. Op het laatste heeft ze niet geantwoord, alleen op voorstel voor het plannen van een date.
    Dit leek haar een goed idee, maar ze kon nog even niet zeggen wanneer, omdat ze net weer met werken was begonnen en dat haar veel energie kost, waarop ik zei: dan leggen we later onze agenda’s wel naast elkaar! Waarop zei antwoorde: Komt goed hoor!

    Vanaf dat moment heb ik even afstand genomen, omdat ik voelde dat ik dit even moest doen, doordat ik zelf dacht dat het meeste initiatief vanmij vandaan kwam. Maar heb sinds maandag dus ook geen contact meer met haar, wat mij onzeker maakt of ik er dan wel goed aan gedaan heb. Ik wil haar absoluut niet pushen, maar heb oprecht interesse in hoe het met haar gaat….. Het wachten op een reactie van haar maakt mijn onzeker, ik begin afhankelijk te worden, terwijl ik dat normaal gesproken helemaal niet ben.

    En daardoor ben ik dus bang dat ik teveel naar haar toekruip en dat juist haar weerr afstoot. Zij is destijds wel degene geweest met contactverzoek… nadat ik haar een half jaar geleden contactverzoek heb gedaan, maar later erachter kwam dat het een klant van me was. Excuses aangeboden, niet dat de interesse niet gemeend was, maar ik dan wat voorzichtiger was geweest als ik haar herkend had als klant. Dus ze heeft wel degelijk interesse, ik ook in haar, maar weet echt niet meer wat ik nu moet doen. Afwachten, of toch zelf maar weer contact opnemen met haar?

    Alvast bedankt voor het luisterend oor!

    Groeten Hendrik

    • Anna :

      Hendrik,
      Bellen om een afspraak te maken in plaats van sms of whatsappen heeft wellicht meer succes.
      Je komt op mij over als een man die niet altijd zeker is of hij een vrouw moet benaderen of niet.
      Ik denk dat ze jouw onzekerheid voelt en daarom ook gereserveerd blijft.

      Huur een film Hitch met Will Smith en zie hoe de hoofdrolspeler een vrouw, die met niemand uit wil, toch mee uit krijgt.

      Verover haar in plaats van afwachten tot dat ze zelf naar je toe komt.

      Want wat nu gebeurt is niet voor jou en niet voor haar spannend, maar ieder saai.

      En maak er een spel van in plaats van serieuze berichten naar elkaar te sturen :)

  13. Hendrik :

    Dag Anna,

    Denk dat je gelijk hebt wbt onzekerheid in toenadering. Ze heeft op dit moment ook weinig energie om iets te kunnen ondernemen, want zit echt barstensvol leuke ideeen om te gaan doen! De niet allerdaagse dingen.
    Maar je geeft aan, maak er een spel van? Wat bedoel je daar precies mee?

    En wil haar zeker wel veroveren, maar dat gaat ( naar mijn idee) moeilijk als ze op het moment niet zoveel kan..

    Groet, Herman

    • Anna :

      Huur de film :) dit zal je genoeg ideeën moeten geven.
      groet,
      Anna

  14. Hendrik :

    Beste Anna,

    Ik heb vandaag een hele leuke kaart naar haar gestuurd, waarin ik haar uitnodig voor “iets” .( musical) De kaart zelf is een hint en heb haar verteld dat ik daar graag met haar naartoe wil. Datum en tijd genoemd. Dit omdat ik zelf wel van deze spontane actie’s houd en mij uiteindelijk meer duidelijkheid zal geven in hoe zij er ook in staat, maar dat ik ook duidelijk ben dat ik haar erg leuk vind.

    Mijn gevoel zegt dat het een goede zet is, duidelijkheid voor beiden….

    Houd je op de hoogte.. ;-)

    Groet!

  15. Hendrik :

    Dag Anna,

    een update…

    Vrijdag een zeer leuke en positieve reactie ontvangen van haar! Ze was erg nieuwsgierig waar we naartoe gaan. Later kwam ze terug daarop, in de zin van dat ze niet wist of ze het wel zou trekken vanwege haar vermoeidheid. Gaf aan haar die avond wel te bellen, maar ze had visite, dus verteld dat ze mij dan de zaterdagavond moest bellen. Maar dit gebeurde niet, belde haar, nam niet op. Sms, waarin stond dat ze zich voor het blok gezet was, omdat we eerst koffie zouden gaan drinken…. wanneer ze daar weer de energie voor had, maar ze vond het wel leuk wat ik geregeld had, en daar werd ze enthousiast van. Haar uiteindelijk aan de telefoon gekregen, heeft ze het verhaal verteld, kwam te snel, energie…. Heb haar verteld dat ik haar leuk vond, en dit een leuke manier is om elkaar beter te leren kennen of er misschien….uiteindelijk gesprek afgesloten, we zouden niet gaan en wel weer eens contacten, tenminste dat stelde ik dan maar voor. 5 min later weer een sms, dat ze zich schuldig voelde, ik bellen, en vroeg waar ze zich dan schuldig over voelde. Dat ze niet gebeld had. Ik heb haar gevraagd wat haar insteek was van het contact wat ze zocht. En daar wist ze zo niet echt een antwoord op te geven, behalve dat ze daar onbevangen in stond. Ze vroeg op een gegeven moment op het niet verschoven kon worden, 2 weken later, dan verwachtte echt wel dat ze kon, mbt energie. Ze stelde data voor, heb ik de kaarten omgezet. Volgende ochtend weer even gebeld, verteld dat het geregeld was, zij blij, super leuk, gaaf, helemaal goed.

    Maar ik twijfel een beetje…… ik hoop dat ik een super leuke dag met haar heb, wil mezelf laten zien zoals ik ben buiten de winkel om, maar in eerder mails al verteld, dat initiatief veelal van mij kant kwam…. Hoop toch wel dat we voor die tijd een kop koffie kunnen gaan drinken….

    Ik krijg het gevoel dat ze zelf niet helemaal goed weet wat ze nu wilt…. of wat ze met mij wilt…. allebei in het gesprek aangegeven dat we in de relatie’s al een aantal keer met onze neus tegen de muur zijn aangelopen…..

    Ach, wordt wel een heel lang verhaal zo…. en daar is deze site nou niet echt voor bedoeld geloof ik…..

    We zullen zien waartoe dit allemaal gaat leiden…

    Groet Hendrik

    • Anna :

      Dag Hendrik,

      Ik vind jouw benaderingen en energie super, en vind dat jij het geweldig doet.
      Wat betreft waarom ze zo reageert – ik denk dat ze inderdaad zelf nog niet weet of ze met jou uit wil of niet. En daarom probeert ze afspraken uit te stellen.

      Waarom ze het nog niet weet daar kunnen verschillende oorzaken voor zijn. Of ze vind jou niet leuk genoeg. Of ze is bang om weer te worden gekwetst.

      Indien het de tweede is, dan zal ze iedere man testen door hem weg te duwen, wellicht zelfs tot de punt dat hij het opgeeft.

      Ik denk dat ze haar behoefte voor zekerheid met deze acties probeert te vervullen.

      Het is niet helemaal handig van haar wat ze doet. Maar ik heb ook goed nieuws. Alleen dit geld alleen in geval ze inderdaad bang is om een nieuwe relatie te beginnen.

      Als jij alle haar testen zal ‘slagen’, zal je haar held worden. Een vrouw houd het meest van de man die blijft geven op momenten wanneer zij niks te geven heeft.

      En als je op een zachte manier, met creativiteit en met humor haar blijft benaderen, zal ze uiteindelijk haar angsten ‘opgeven’ en zich aan jou zou willen geven.

      Heb nog even geduld en praat met haar niet over hoe vaak jij initiatief neemt en hoe vaak zij. Dat kan je bewaren voor als jullie al getrouwd zijn en jij geen zin meer hebt om alles zelf te regelen.

      Deze fase draait niet om 50/50, maar om te laten zien dat jij haar waard bent.

      Vrouwen hebben meer te verliezen wanneer ze in een relatie met een man aangaan. En vrouw heeft (vanuit evolutionair perspectief) maar 1 kans om de juiste partner te kiezen. Daarom kunnen haar angsten groot zijn vooraal als ze zich al paar keer heeft verbrand.

      Als jij aan haar kan bewijzen dat jij de juiste partner bent. Zal ze ontspannen en zich aan jou zou willen geven.

  16. Hendrik :

    Dag Anna,

    Dank je voor je compliment!

    Ik zal haar ook zeker op een positieve manier blijven benaderen. Denk ook dat het goed is haar wat ruimte te geven….

    Ik kan niets anders dan hopen dat het niet op het laatst afgeblazen wordt, maar ze reageerde zo enthousiast dat het alsnog verschoven kon worden…. dan zou het voor de 2e keer afgeblazen worden….terwijl ze het zelf voorgesteld heeft! Komt goed!

    Ik moet wel toegeven dat het best moeilijk is om nu juist een goede verhouding te vinden in het contacten, vooral op de manier. Ben zelf erg creatief en energiek, maar je wil ook niet TE zijn in het begin, juist omdat zij die energie dus mist…

    Maar nogmaals, neem je adviezen van harte aan!

    Dank!

  17. Stefanie :

    Hoi Anna!

    Mooie site heb je, heel erg interessant!
    Nu ben ik hier terecht gekomen omdat ik merk dat mijn vriend na 2 jaar nog heel weinig initiatief toont/neemt.
    Zowel niet in bed als daarbuiten.
    Het laatste spontane, lieve sms’je kreeg ik een maand geleden bijvoorbeeld.
    Nu weet ik dat hij geen sms’er is en respecteer ik hem, maar in het begin deed hij dit zo vaak. Wel belt hij elke avond als hij van zijn werk onderweg is naar huis.
    Ik merk wel zelf dat ik de laatste maanden zelf meer sms/bel.

    Ook krijg ik van hem vaak te horen dat ik te vaak tegen hem zeg wat hij moet doen of beslis in zijn plaats.
    Maar ik merk dus dat omdat hij zelf weinig initiatieven neemt nu, dat ik dat meer en meer in zijn plaats doe.
    Ik beslis wat we eten, ik plan onze dagen in, als we op café zijn geef ik altijd aan wanneer ik het tijd vind om naar huis te gaan, …

    Moet ik hem dan meer zijn ding laten doen en zelf laten beslissen en even mijn eigen ‘zin’ opzij zetten?
    Bijvoorbeeld hem zelf laten beslissen wanneer we naar huis gaan, wat we gaan doen, of we op tijd in bed kruipen? Want telkens ik zo’n dingen aanbreng, gaat hij bijna regelrecht dwarsliggen.
    Als ik aangeef meer initiatief van hem te verwachten, krijg ik steevast ook als antwoord dat ik teveel druk op hem leg.

    Hoe kan ik dit oplossen? Want ik was heel besluiteloos in het begin van onze relatie, liet hem alles beslissen. En hij is trots dat ik dat nu wel kan, door hem, maar ik denk dat hij zelf niet beseft dat hij daarom misschien meer afstand van me neemt?

    Groetjes

    • Anna :

      Stefanie welkom,
      Een goede vraag!
      Je hoeft je zin in de relatie niet opzij te zetten, om gelukkig te kunnen zijn. Als je wil dat je man meer initiatief neemt – geef hem dan de ruimte om dat te doen.
      Hij is misschien niet zo snel met denken en organiseren zoals jij, maar je moet hem de ruimte geven en niet de ruimte helemaal zelf opeisen als je wil dat hij meer initiatief neemt.
      Je kan bijvoorbeeld ‘melden’ / vertellen wat je leuk lijkt om te doen: naar huis te gaan, pizza te eten, naar bed gaan; en vervolgens hem de ruimte geven om zelf initiatief te nemen.
      En het kan even duren voor dat hij ‘beseft’ wat je gezegd had of het kan even duren voor dat hij dezelfde wil als jij. Dit betekent dat hij niet eerdere keer direct zou springen om naar huis te gaan of naar bed, puur en alleen omdat je je wens geuit hebt. Maar dat is het enige manier om niet je zien opzij te zetten en tegelijkertijd respect hebben voor de wensen van je man.

  18. Stefanie :

    Moet ik nog even bijvoegen dat ik zelf een heel zorgzame meid ben. Ik kook graag, doe de was met plezier zodat hij er proper uitziet voor zijn job, …

  19. Louise :

    Hallo Anna,
    Echt ontzettend leuke, goeie artikelen. Ik heb er echt veel aan en door jouw stukjes begin ik steeds beter te begrijpen waarom mijn relatie uit ging. Ik heb alleen een vraag, heb jij misschien tips hoe ik eventueel over mijn liefdesverdriet heen zou kunnen komen? En wat ik kan doen om hem terug te krijgen? Het is nu meer dan twee maanden uit en de relatie duurde ongeveer en jaar. Ik doe mijn best om het goed aan te pakken. Ik leef gezonder en fitter, haal nieuwe energie uit mezelf en ik kan niet zeggen dat het slecht met me gaat. Toch mis ik hem echt heel erg en word ik na twee maanden nog steeds af en toe verdrietig en huil ik ook regelmatig nog.

    Hij heeft het uitgemaakt om vooral veel redenen die in jouw stukjes staan. Maar om het even makkelijk te verwoorden, ik was eigenlijk een beetje een zeurpiet. Ik heb zelf het idee dat ik hem heel erg benauwd heb binnen de relatie want ik stuurde hem dagelijks onwijs veel sms’jes. Voor ons beiden was dit onze eerste echte relatie en daardoor was het ook moeilijk om te weten welke verwachtingen we van elkaar konden hebben. Hij had moeite met zijn gevoelens uiten. Hij smste me ook niet vaak en ik verwachtte van hem de meest romantische en passionele berichten, alleen hij was er niet goed in. Af en toe heeft hij ook dubbele afspraken gemaakt (met zijn vrienden én mij) maar hij was dan weer wat vergeten of het was onduidelijk. Er was sprake van veel miscommunicatie en dat had ik niet van een relatie verwacht. Maar hij bedoelde het allemaal goed en bood zijn excuses aan en ik begrijp nu dat hij zich rot gevoeld heeft dat hij mij niet kon geven wat ik van hem verlangde.

    Ik heb hem nu een tijdje met rust gelaten alleen hij zit op een andere school dan ik en ik zie hem eigenlijk nooit, met de auto duurt het alsnog een uur om naar hem toe te komen dus even langswippen kost wat. Als ik hem zie geeft hij veel gemixte signalen af door de ene keer spontaan en aardig te doen, op me in te gaan als ik een gesprek begin en de andere keer bot tegen me te doen en me vermijden. Ik wil niet opdringerig over komen maar wil met hem afspreken om de nieuwe ik te laten zien, en hem het gevoel te geven dat het weer leuk kan zijn. Alleen dat wordt heel moeilijk want hij is op een geen enkele vorm van sociale media actief en hij heeft geen mobiele telefoon. Ik zou hem dus alleen kunnen aanspreken op feestjes of tijdens uitgaan. Alleen ik zou niet weten hoe ik hem op een vrijblijvende manier zou moeten vragen of hij weer wat met me af zou willen spreken. (Hij doet het zelf sowieso niet) Ik hoop dat je me kunt helpen. Louise

    • Anna :

      Louise,
      Ik begrijp je vraag nog niet helemaal. Wil je weten hoe je over je liefdesverdriet heen kan komen? Of wil je weten hoe je je ex terug kan krijgen?

      Als dat de eerste vraag is, dan adviseer ik in tegenstelling tot wat vaak wordt gezegd – om te gaan daten. Met minstens drie mannen. En het maakt niet uit of je de mannen leuk vind of niet. Omdat hier om de aandacht zou gaan die je krijgt en niet om een partner te vinden. Op deze manier zou je veel afleiding hebben.

      Als jij je ex terug wil. Dan alles wat je kan doen is simpel weg beslissen wat je wil ‘zijn’, en als hij dat ‘aantrekkelijk’ genoeg vind, zal hij zelf naar je toe komen.
      Er is geen andere weg ben ik bang.

  20. Louise :

    Ik ben een beetje onduidelijk geweest in mijn vraagstelling, maar ik wil weten hoe ik over mijn liefdesverdriet heen kan komen óm hem terug te krijgen. Ik heb namelijk ergens gelezen dat zodra je sterk in je schoenen staat, ze weer terug komen.In ieder geval ontzettend bedankt voor je advies, maar ik heb nog een vraag die in mijn verhaal, hoe kan ik hem op een vrijblijvende manier voor een afspraakje uitnodigen? “Face-2-face” is vrijwel de enige mogelijkheid, heb je misschien voorbeelden hoe ik het zou moeten vragen? Ik wil het echt niet verpesten en het niet laten overkomen alsof ik een ‘date’ met hem wil.

    Dankjewel voor je hulp.

    • Anna :

      Sterk in je schoenen staan zal je niet helpen als dat niet de hoofd reden was voor waarom de man afstand naam. Het zou jou als mens kunnen helpen, maar niet om een man terug te krijgen. En wat betreft een man voor een date uitnodigen, meestal zal het tegen je werken, vooral als hij al afstand van je naam.

  21. EA :

    Ik heb iemand leren kennen. We hebben een eerste date gehad. Hij is blijven slapen, we hadden geen seks. Twee dagen erna gaf hij via sms aan dat hij me miste en we hebben die week een tweede date gehad. Op zo nu en dan een: hoe gaat het, ik heb zin in vrijdag, wat zullen we gaan doen.. etc. Bleef het tot aan die tweede date vrij rustig met sms. Op de avond van de tweede date hebben we op zijn initiatief samen boodschappen gedaan, hij heeft gekookt, was attent, we hebben veel gepraat; het was ronduit gezellig. Hij vroeg die avond aan mij wat mijn verwachtingen zijn. Ook gaf hij aan zelf nog niet te weten waar hij op dit moment stond. De volgende ochtend hebben we geknuffeld, gepraat, hij ging douchen en daarna was er een abrupt einde; hij ging weg. Ik heb hem gesmst om te vragen of hier een reden voor was. Geen reden. Ik heb het daarbij gelaten. Niet meer gesproken noch gesmst.

    Het voelde en het kwam absoluut niet over als een eenmalig iets. Toch is er enkel en van beide kanten een stilzwijgen en dat vind ik ontzettend teleurstellend. Wat moet ik wel en niet doen?

    • Anna :

      Hallo EA,

      Ten eerste: leuk dat je aan het daten bent.

      Ten tweede: jullie hebben 2 date’s achter de rug, klopt dat?

      Je hoeft helemaal niks te doen. Wat zou je van een vrouw verachten die je pas 2 keer gezien hebt, zou je verwachten dat ze NU al je BFF zal zijn? Nee toch. Dezelfde met een intieme relatie, groot kans bestaat dat niet jij en niet hij nog kunnen weten of jullie voor elkaar willen gaan. Dit is normaal. Pas wanneer jullie een reeks van positieve ervaringen hebben – maand of 3 á 4, dan pas kunnen jullie weten of dit wat wordt of niet.

      Voor die tijd zou je ook niet verwachten dat een vrouw je BFF wordt, waarom dan dezelfde van een relatie wel verwachten?

      Ontspan, geniet en doe ‘niks’. Laat de ruimte voor de ‘positieve’ onzekerheden tussen jullie blijven, dat is juist wat passie creëert.

  22. Manuela :

    Ik vind de artikelen erg interessant. Ik leer er veel van. Mijn verhaal is als volgt: mijn man en ik zijn nu 6 weken uit elkaar. Hij vertelde me dat hij al heel lang niet goed in de relatie stond en een bepaalde klik met mij miste. Toen hij gevoelens voor een ander kreeg was dat voor hem het teken dat het tussen ons over was en is hij weggegaan. Ik heb in de eerste paar weken veel verdriet gehad maar ben ook goed naar mezelf gaan kijken en kwam tot de conclusie dat ik hem zijn mannelijkheid heb ontnomen. Ik werk, ik regel het huishouden, de administratie, de financiën, de opvoeding van de kinderen, eigenlijk alles. Ondertussen liet ik mezelf verslonsen, was veel te zwaar geworden, kleedde me niet meer vrouwelijk, maakte me niet meer op, en nam geen initiatief tot sex of wees hem af omdat ik te moe was of geen tijd had. Veel fouten gemaakt dus. Ik heb daar open en eerlijk over gepraat met hem en gevraagd of hij het nog een kans wilde geven tussen ons. Hoewel hij ondertussen een relatie met de ander was begonnen heeft hij die verbroken en besloten te kijken of er tussen ons weer iets kan groeien. Hij woont momenteel bij zijn vader in huis en ik ben thuis met de kinderen. Hij zegt dat het moeilijk is omdat er veel stuk is tussen ons en hij niet weet of dat gevoel, die klik, weer terug kan komen. Ik heb veel aan mezelf gewerkt ondertussen, ben 14 kilo afgevallen, heb nieuwe kleding gekocht, maak me op, probeer me weer vrouw te voelen. Hij is trots op me dat ik in korte tijd zo veranderd ben en dat ben ik zelf ook. Alleen weet ik nu niet zo goed wat mijn volgende stap moet zijn. Ik wil hem niet het gevoel geven dat ik hem onder druk zet omdat ik hem dan wegjaag maar ik wil ook geen afstand nemen omdat ik bang ben dat hij mij dan ” vergeet” . Meestal word contact door mij opgezocht en ik zou het fijn vinden als hij dat initiatief zou nemen maar hoe doe ik dat? Ik praat wel open en eerlijk over mijn gevoel vanuit het ik-perspectief. Niet dat hij mij dat gevoel geeft of er verantwoordelijk voor is maar gewoon dat het mijn gevoel is. Ik wil hem graag de rust en ruimte geven die hij nodig heeft maar ik word er heel onzeker van waardoor ik ga overcompenseren wanneer ik hem wel zie of spreek. Wat kan ik nu het beste doen?

    • Anna :

      Hallo Manuela,
      Welkom op de blog. Wanneer je wil stopen met hem zijn mannelijkheid te ontnemen (zoals jij dit noemt :) ) dan wil je ook stopen met controle willen hebben over hoe de zaken lopen. Neem jij (meestal) het initiatief tot contact? Stop dan ermee. En natuurlijk voel je je dan onzeker, maar dat is het onderdeel van een relatie hebben – je zal nooit 100% zeker kunnen zijn. Ieder of later zal hij contact met je zoeken, en dan kan je hem laten zien dan jij zijn mannelijkheid niet meer ontneemt.

  23. Manuela :

    Dankjewel voor je antwoord, ik heb inderdaad besloten wat afstand te houden hoe moeilijk ik het ook vind. Ik vraag me alleen af hoe ik het beste kan reageren als hij wel contact zoekt of langskomt. Ik wil eigenlijk gewoon weten welke valkuilen ik echt moet vermijden. Wil hem weer die klik laten voelen die wij hadden maar weet dat ik dat niet kan forceren. Ik weet ook niet zo goed wat hij van mij verwacht of zoekt.

    • Anna :

      Laat hem weten hoe veel je waardeert wat hij voor jou en de kinderen gedaan heeft en nog doet. Straal liefde uit.

      Misschien kan je aan hem laten weten hoe hij jou kan helpen met ‘mannelijke’ dingen in en om het huis. En waardeer hem ervoor.

      Hij moet een gevoel hebben, en dat moet werkelijk uit je hart komen en niks doen alsof, dat jij hem nodig hebt, omdat met hem je leven is makkelijker / beter is, dan zonder hem.

  24. Liz :

    Dankjewel Anna, aan bovenstaand antwoord heb ook ik veel gehad!
    Hoe moeilijk het ook is om iemand los te laten, het is wel de beste manier.
    Komt iemand dan toch niet terug, dan was het ook nooit zo bedoeld en moet je verder met je leven.
    Dank voor jouw site, ik ben zoveel wijzer geworden de afgelopen weken!!!

  25. Sacha :

    Anna,
    Ik heb sinds een tijdje contact met een man die ik erg leuk vind. We zijn allebei gescheiden, hij al een paar jaar, ik nog maar recent.
    Als ik alles op je site lees denk ik dat we een verkeerde start hebben gemaakt, die misschien verklaart waarom het contact niet echt verder geraakt.
    Ik ben twee keer met hem weg geweest en de laatste keer ben ik bij hem blijven slapen. De dag daarna deed hij afstandelijk en trok ik mijn conclusies. We hadden regelmatig contact via whatsapp daarvoor, maar ik besloot het maar eens te laten. Heb hem wel bedankt voor het leuke weekend maar verder niks meer. Stuurt hij na een week opeens een lief berichtje! Heel tegenstrijdig voor mijn gevoel, maar sindsdien hebben we via whatsapp wel weer leuk contact. Geeft hij aan binnenkort naar mijn verbouwing te willen komen kijken en verder nog wat hints die mij gemengde gevoelens geven. Maar hij spreekt niks concreets af, houd dus alleen oppervlakkig gezellig contact zeg maar. Zou ook gewoon vriendschappelijk bedoeld kunnen worden.
    Als ik het hier zo lees heb ik te veel de mannelijke rol op me genomen, heb in het begin de meeste initiatieven genomen maar dat wil ik echt niet. Niet weer. Was in mijn vorige relatie zo, maar ik wil nu een relatie waarbij ik het gevoel heb dat er voor mij gezorgd wordt, in plaats van andersom. Dat iemand zijn best voor me doet, zeg maar. Maar hoe krijg ik het nu omgedraaid? Ik weet dat ik erg gesloten ben, terwijl ik zo niet over kom (praat veel, lach veel, maar zeg op zulke momenten mss te weinig). Kan me voorstellen dat ik te weinig van mijn gevoel heb laten zien en dat hij ook niet goed weet hoe ik onze dates heb ervaren. Voor mijn gevoel zeggen mijn reacties genoeg, maar bij een man weet je het maar nooit ;-) . Zal ik hem zeggen dat ik het leuk zou vinden nog eens af te spreken als hij dat ook wil? Of kan ik hem op een andere manier mijn gevoel alsnog laten zien? Via de whatsapp gaat dat wat moeilijk ;-)
    Wat is jouw tip?

    • Anna :

      Sacha,

      Als jij wil dat een man initiatief neemt, het beste wat dan werkt is als je verwelkoming en uitnodigend klinkt en uitziet wanneer hij contact opneemt. Doet hij dan nog niks, dan ben ik bang dat niks meer zal helpen. Als hij dapper genoeg is om met jou op een date romantisch lichamelijk contact te hebben, dan zal de afwezigheid van zijn initiatieven niet aan verlegen karakter leggen. Maar ieder aan gebrek aan behoefte.

      Wanneer je in je ‘vrouwelijk’ blijft, roep je in een man zijn ‘mannelijke’ naar de oppervlakte. Geeft niet op en ga door met wat je nu doet. Soms heeft een gevoel even tijd nodig om volledig los te komen, ook bij een man wanneer hij gewend is dat een vrouw (misschien ook jij) bij hem steeds initiatief neemt.

  26. Denise :

    Beste Anna,

    Mijn vriend en ik zijn al een half jaar samen. We hebben hele mooie emotienele tijden gehad. Ik ben er wel bijna 100% zeker van dat hij het niet met een ander kan. Hij is erg verliefd op mij. Voor dat we met elkaar gingen heeft hij veel geflird met andere meiden. Dit heeft hij ook later netjes toegegeven. Nou vind ik het nog erg vervelend dat hij al die meiden waar hij wat mee gehad heeft nog steeds in zijn vriendenlijst heeft op facebook. En hij staat nog steeds geabonneerd op de profielen van een aantal meiden. Hij heeft mij op een hele speciaale nacht uit zichzelf gezegt dat alle andere meiden niets voor hem betekenen. En dat hij het gehad heeft. Maar nu(2 maanden later) zie er nog steeds niets van. Ik zie wel dat ik de enige ben voor hem. Maar hij laat toch alle dames die ook willen flirten en berichtjes sturen staan in zijn vriendenlijst. Ik heb t eerst heel lief gevraagd. Na een tijdje weer gevraagd(normaal). Hij heeft het steeds uitgesteld. Ik heb na het lezen van uw blogs hem verteld dat ik me er niet meer prettig bij voel en dat ik me niet zo wil voelen. Ja ik ga het doen zegt hij. Oke hij heeft het druk op werk dat weet ik wel. Hij doet ook nog is wat met zijn vrienden en met mij. Dus dan is hij ook nog is laat thuis.

    Maar vannochtend heb ik hem heel speels weer erop geattendeerd dat hij nu echt wat moet gaan doen. Je heb nu tijd zei ik. En hij blijft het uitstellen. Hij heeft gevraagd of ik op nieuwjaar met hem zal zijn. Ik kan voor bijna 80% zeker zeggen dat ik niet kan. Hij zegt dat ik dan op nieuwjaar alles mag doen wat ik wil. Ik zeg wat als ik niet kan. Ja dan niet zegt hij.
    Nou heb ik boos opgehangen en heb hem het berichtje verstuurd met het volgende :
    Als er iets gevraagd word aan jou moet je niet eerst wat ervoor vragen. Al word je nog 100 vriendinnen rijker, 1000 slijmmerige comments rijker. Het boeit me niet. Houd me er niet meer mee bezig.

    Wat moet ik doen. Ik denk dat hij het leuk wilt houden en daarom niet doet. Terwijl hij wel mijn wachtwoord heeft( ik heb het al veranderd vandaag :) ).

    Help aub..

    • Anna :

      Hallo Denise,
      Welkom op de blog.
      Denise, waarom kan je op Nieuwjaar niet bij je vriend zijn?

  27. Denise :

    Ik wil het wel heel graag maar Mijn ouders Zullen mij niet op oud en nieuw buiten huis laten overnachten.. Ze zijn streng.. Of ik moet liegen maar dan wel zo goed dat ze ja gaan zeggen.

    Hij wilt graag ergens overnachten met een mooi uitzicht.. Het is heel aardig van hem. Hij doet erg zijn best om me te laten zien dat hij anders is en dat ik me bij hem heel erg goed mag voelen.

    Hij weet ook hoe het zit. Hij probeerd ook mee te denken om alsnog wat te regelen voor nieuwjaar.

    En hij is gisteren erg kwaad omdat ik mijn wachtwoord heb veranderd.

    • Anna :

      Mag ik vragen hoe oud jij en je vriend zijn Denise?

  28. Denise :

    Omdt mijn ouders dat niet zullen toestaan. Dit weet hij ook. Maar we allebei een klein beetje hoop dat het wel kan lukken

  29. Denise :

    Wij zijn allebij 20

    • Anna :

      Denise,

      Heb je het gevoel dat deze man respect heeft voor de beslissing van je ouders – jou met oud en nieuw niet naar hem te laten gaan?

  30. Denise :

    Jawel … Hij heeft gister heel lief gevraagd of ik het echt kan regelen. Hij heeft gezegd dat het gezellig gaat worden. Hij zei het heel aardig.
    Ik denk dat hij die dingen expres zegt zodat hij bij niewjaar met mij kan zijn.
    Hij zal het wel vervelend vinden maar hij zegt zelf dat er dan weinig te doen is.
    Maar mijn vraag is hoe moet ik dan nog ervoor zorgen(als ik niet op nieuwjaar bij hem kan zijn) dat zijn facebook weer goed op orde is, zonder meiden die hij kent.
    Hij heeft een paar dagen terug gezegd dat hij het vanuit zich zelf wilt doen. En dat wanneer ik het zeg dat het lijkt op een bevel..

    • Anna :

      Denise, wat jij van je vriend vraagt is geen ongebruikelijke vraag. En misschien niet de meeste vrouwen, maar sommige vrouwen vragen dezelfde.

      Tegelijkertijd er zijn dingen waar je rekening mee wil houden. Jouw vriend weet welke wensen je hebt. Wanneer hij toch zijn facebook op een manier wil inrichten die niet parallel met jouw wensen loopt, kan je daar niks aan doen. Er is geen spreuk die je op hem kan gebruiken die ervoor zal zorgen dat hij je wensen onmiddellijk uit zal voeren. Wat je wel kan doen is hem hooguit inspireren om aan jou te geven wat je nodig hebt. Misschien vind JIJ dat zijn FB niet ‘goed op orde’ is, maar hij heeft misschien een andere mening daarover. Er is geen fout of goed. Wat wel telt is behoefte die jij hebt en die hij heeft. En of jullie balans kunnen vinden in het vervullen van de behoeften van jullie beide en niet alleen van jou. Dit betekent niet dat je vriend niet naar jouw behoeften hoeft te luister of daar geen rekening mee hoeft te houden. Maar hij zal net als jij, ook zou kunnen zeggen: ”Ja maar, hoe zit het met mijn behoeften?”

      Wanneer je jouw behoeften met je vriend hebt gedeeld en hij besloot om je behoeften voor een deel (of helemaal niet) te vervullen, kan je daar helaas niks aan doen. Behalve ruzie erover maken. Of kijken hoe je hem kan inspireren aan jou te geven wat jij nodig hebt, door in de eerste instantie hem begrijpen en zijn behoeften vervullen.

  31. Irma :

    Hallo Anna,

    Al jouw artikelen vind ik heel inspirerend om te lezen, echt super!
    Ik zit momenteel in een lastige situatie, ik ga het proberen uit te leggen..
    Met mijn ex heb ik een jaar een relatie gehad, maar het botste te veel omdat ik te onzeker was en zijn aandacht nodig had en daarom veel om bevestiging vroeg. Hij kon dit niet aan mij geven, omdat hij een man is die vooral zijn eigen pad volgt, erg zeker is en vertrouwt op de dingen die hij doet en zegt, ik daarentegen had dat niet toendertijd. Het is uitgegaan, maar vlak erna kwamen we erachter elkaar toch teveel te missen en besloten de draad op te pakken. Helaas zijn we inmiddels weer zon 4 maanden met elkaar aan het afspreken en heeft het de afgelopen tijd gebotst, omdat ik het laatste jaar niet lekker in mijn vel zat en dus erg onzeker was. Hier kan hij moeilijk mee omgaan, hij heeft graag een zekere vrouw aan zijn zij, ipv een klein onzeker meisje. Nu hebben we veel met elkaar gepraat en ik ben zelf in therapie gegaan om aan mezelf te werken en zekerder te worden. Nu sinds enkele dagen lijkt jet alsof er een knop is omgegaan en ik echt kan laten zien aan hem wie ik ben, door op mezelf te vertrouwen en zijn bevestiging niet altijd nodig te hebben. Hij gaf aan mij de komende weken de ruimte te willen geven dit hem te laten ervaren, omdat hij er benieuwd naar was wie ik daadwerkelijk ben, wel was het echt bijna over, dit is de laatste kans om onze relatie te redden, maar ik denk dat en hoop dat ik het hiermee kan redden aangezien ik al die tijd onzeker ben gweest en niet heb kunnen zijn wie ik echt ben. Gisteren bij hem geweest en het eindelijk nog eens leuk en gezellig gehad samen, juíst doordat ik hem zijn ruimte gaf te zijn wie hij is en lekker spontaan te zijn en niét aan mezelf te twijfelen. Nu zit ik met het volgende… Aangezien ik hem wat meer wil zien de komende twee weken om hem te laten ervaren wie ik echt ben, zou ik hem vandaag graag willen vragen nog wat af te spreken. Morgen, vrijdag en zaterdag moet ik werken dus kan ik hem niet zien.. echter vraag ik mij af of ik dan juist niet onzeker overkom omdat ik hem gisteren ook al gezien heb.. wat denk jij?

    • Anna :

      Hallo Irma,
      Welkom op de blog.
      Irma, als jij aan je vriend wil laten zien dat je nu anders bent, komt deze behoefte (om jezelf bijna te bewijzen) uit de plek van jou waar zekerheid zit, of juiste onzekerheid?
      Als dit uit de plek van zekerheid komt, maakt het uit wanneer hij erachter komt hoe jij nu werkelijk in elkaar zit?

      • Irma :

        Anna, bedankt voor je snelle reactie!
        Dus je wilt eigenlijk hiermee zeggen dat het niet uitmaakt als ik hem vraag om af te spreken? Ik heb hem dit inmiddels ook gevraagd, helaas had hij al plannen gemaakt voor vandaag, maar hier heb ik normaal en rustig op gereageerd dat dit geen probleem was. Voorheen zou ik het jammer vinden en vragen wanneer ik hem dan weer zou zien, dus hier ben ik wel trots op!
        het is gewoon een lastige situatie als iemand twijfelt en aangeeft een negatief gevoel te hebben over ons en bang is dat dit negatieve gevoel niet meer weggaat door mijn onzekerheid van de laatste tijd, maar gelukkig heb ik uit jouw artikelen weten te halen dat het belangrijkste is zijn behoeften te vervullen! Dit heb ik nooit eerder gedaan, maar gelukkig is de knop nu omgegaan. Ik wil hem nu laten zien dat ik ermee kan omgaan als hij een keer niet kan afspreken of als hij mij niet altijd de aandacht geef die ik nodig heb. Hij zegt mij zelfs wanneer ik hem deze aandacht niet vraag en hij aan mij merkt dat ik stabieler in het leven sta, hij meer naar mij toe zal trekken. Zelf denk ik ook dat dit zo is.. nu alleen maar hopen dat het hier niet te laat voor is door alle stress en discussies van de laatste tijd. Heb jij verder nog een tip voor mij om hem te laten ervaren dat ik een stabiele en zekere vrouw ben? Dit is hetgeen wat hij echt graag wilt zien bij mij.

        Groetjes Irma

  32. Irma :

    Anna,

    Hier ben ik nog een keer, want ik wil mijn verhaal eigenlijk even verduidelijken in het kort:
    De afgelopen paar maanden heb ik mijn vriend alleen maar liggen zeuren, huilen en alles gezegd wat niet goed was. Dit kwam mede doordat ik niet goed in mijn vel zat en daardoor niet goed met zijn harde kant overweg kon. Hij is een stuk harder dan dat ik ben (een echte man) en zegt daarom ook vaak dingen botter zonder er iets mee te bedoelen. Echter heb ik dit de afgelopen tijd anders opgevat en mij persoonlijk aangetrokken. Er ging geen afspraakje voorbij dat ik niet bij hem aan het huilen was. Tot een week geleden de knop omging bij mij na hier veel met hem over gesproken te hebben. Hij wilt mij nog een kans geven de komende 2 weken, aangezien ik in therapie ben gegaan en aan mezelf aan het werken ben. Toch ziet hij het somber in. Ik heb hem gezegd dat ik dit fijn vind, maar dat ik hem dan wel wat vaker wil zien, aangezien ik het hem alleen kan laten ervaren door hem te zien en dit moeilijk gaat bij contact via berichtjes. Hij begrijpt dit, alleen nu vinden we weinig momenten om elkaar te zien. Gisteren elkaar dan gezien, was de eerste keer dat we het eindelijk weer eens gezellig hadden en ik er geen moeite mee had dat hij moe in zijn bed lag. Ik heb me van mijn beste kant laten zien, maar het is vervelend dat ik hem nu de komende dagen niet kan zien omdat we allebei moeten werken. Dat is echt frustrerend, juist nu ik merk dat de knop zo is omgegaan en ik tot inzicht ben gekomen. Heb je nog wat extra tips voor me? Op de momenten dat ik bij hem ben of op de momenten dat ik hem niet zie en ik contact met hem heb via telefoon? Ik hoop echt dat hij gaat ervaren dat we het toch gezellig kunnen hebben en ik helemaal niet zo onzeker ben als ik me de afgelopen tijd gedragen heb… Liefs

  33. Denise :

    Hallo anna,
    Heel erg bedankt voor alles waarmee je hebt geholpen.
    Ik ben op nieuwjaar met hem samen geweest en hij is zijn belofte nagekomen.
    Nu heb ik nog een vraag! Aub help me daarmee…
    Ik heb het gevoel dat Mijn vriend zijn mannelijkheid wilt laten zien door op kleine dingen heftig te reageren. Ik heb vandaag bijv. Een reactie geplaatst op een grappige video. Ik schreef alleen hahaha stupid! Dit heeft hij gezien en hij vraagt of ik aandacht zoek en waarom ik zoiets perse moet opschrijven. Hij zei tegen mij mongool. in het begin van onze relatie reageerde ik altijd heel abnormaal als hij ging vloeken etc.. nu niet meer zo erg en ik denk omdat ik het een paar keer heb )toegelaten dat hij het nu ook leuk vind eindelijk om op zijn gemak te gaan vloeken.
    we waren aan het whatsappen.

    Ik zei tegen hem ik ben je vriendin, he?
    Hij zei ja dus
    Ik zei wil je aub letten op je taalgebruik je doet me pijn!!!
    Hij zegt moet ik jou vragen hoe ik ga praten? Jij moet gewoon naar mij luisteren
    Ik zei dat ik ga luisteren naar je betekend niet dat je me zo mag noemen om elk piepklein dingetje. Als er nog echt wat aan de hand is vind ik het goed. Een beetje respect voor je vriendin? Wil je ook zo behandeld worden doe je daarom zo?

    Hij heeft niks gezegt daarna. Ik ga zo vragen of hij hierover wat wilt zeggen.

    Hoe moet ik de volgende keer reageren. Dit is niet de eerste keer. Ik heb elke keer mijn mond gehouden en die nare dingen niet gelezen. Het ergste tot nu toe is kanker mongool en hond… En onze ruzies zijn altijd om zulke kleine dingen geweest.

    • Anna :

      Denise,
      Je hebt helemaal gelijk. Taal gebruik van je vriend ‘hoort’ binnen een relatie niet waar partners met respect elkaar behandelen. Dat soort taal is tederheid, liefde, zachtheid en kwetsbaarheid dodend, in de relatie. En zonder liefde, tederheid en kwetsbaarheid is relatie gedoemd te mislukken. Of passie en aantrekkingskracht in ieder geval zullen verdwijnen. En zelfs als een koppel schelden in de relatie accepteert en bij elkaar blijft, zullen ze alleen nog boosheid, bitterheid en afstand voor elkaar voelen.

      Volgende keer kan je gerust laten weten dat je zijn worden keuze niet leuk vind.

      Als je tederheid in de relatie wil, dan wil je ook aangeven dat je grof taalgebruik niet gaat accepteren.

  34. Denise :

    Hij heeft er niks over willen zeggen. Hij heeft toegegeven dat hij me met oets wilt betrappen en boos wilt worden op mij. Dit zegt hij met grapjes erbij. Ik denk dat hij daarom zo reageerd. Hij zegt ik wil gewoon echt even laten zien dat je het bij mij niet kan maken om met andere jongens te praten of uit gaan stiekem etc..

  35. Irma :

    Hallo Anna,

    Er is in de tussntijd weer een hoop gebeurd… aangezien mijn vriend zo twijfelde over of ik wel zekerder zou kunnen worden en stabieler in het leven kwam te staan, heeft hij mij gisteren een berichtje gestuurd dat we moesten praten… dit kwam echt als een klap voor mij. Ik heb toen alleen maar gehuild en was ook boos, omdat ik met hem had afgesproken de komende twee weken aan te kijken, omdat ik voor mijn gevoel al steviger in mijn schoenen stond en hem dit wilde laten ervaren. Echter kon hij niet met zijn negatieve gevoel omgaan, dus kwam hij langs om te praten gisteren. We hebben allebei gehuild en uit het gesprek kwam naar voren dat we elkaar allebei niet helemaal kunnen loslaten, omdat we te veel om elkaar geven en ook wel ergens nog een kans zien. Hij kwam toen met het idee om wat afstand van elkaar te doen, een stapje terug te gaan, zodat we onze eigen rust kunnen terugvinden. Ik vroeg aan hem hoe hij dit voor zich zag. Hij wilde mij graag in zijn leven houden , maar beseft ook dat we nu niet aan elkaar kunnen geven wat we willen, door alle stress van de afgelopen tijd. Hij benoemde de druk die nu op zijn schouders ligt en het geforceerde gevoel, elke keer het gevoel dat hij zich moet bewijzen naar mij toe en niks goed is wat hij doet. Ook ik heb het gevoel dat ik niet goed op mezelf kan vertrouwen bij hem. Allebei denken we dat dit komt door de vele discussies en ruzies die we de afgelopen tijd gehad hebben. Zijn idee was dus om als vrienden op het moment door het leven te gaan, maar daarbij wel een serieuze gedachte over elkaar te hebben, het idee daarbij is dus dat we nu wat afstand van elkaar nemen, de rust kunnen terugvinden en weer van ons eigen leven kunnen genieten om elkaar op deze manier hopelijk weer terug te vinden. Hij wilde eerst nog wel telefonisch contact, maar ik heb besloten dan ook even helemaal géén contact te hebben, zodat ik mijn eigen leven echt weer op de rails krijg. Dit leek hem uiteindelijk toch ook beter. We hebben nu ervoor gekozen de komende 5/6 weken geen contact te hebben en na deze paar weken elkaar op te zoeken (telefonisch) om dan te kijken heo we ons beiden voelen en of we een idee hebben dat dit een positieve uitwerking kan hebben op ons. Het is voor mij wel heel lastig, omdat ik bang ben dat hij in de tussentijd dat we geen contact hebben een opgelucht gevoel ervaart en erachter komt dat hij de vrijheid en ruimte wel fijn vindt. Echter heb ik hier waarschijnlijk geen enkele grip op en kom ik hier pas achter als ik nu helemaal geen contact zoek. Dit zou een laatste redding kunnen zijn. In eerste instantie was ik bang dat hij geen contact wil en een stapje terug wilt doen, puur om vrijgezel te kunnen blijven en met andere meiden te scharrelen. Toen ik hem dit zei, werd hij boos en zei hij: “Het gaat mij echt niet om het vrijgezellen leven, ik heb echt het allerbeste met je voor en ik hoop ook echt dat we elkaar weer terug vinden. Het enige waar ik me nu op wil gaan richten zijn mijn hobby’s en de dingen die ik leuk vind om te doen, zodat ik weer leer genieten van de dingen. Het zou toch zonde zijn als we dit allemaal aan de kant gooien en elkaar nooit meer zien of spreken? Ik wil gewoon even van die druk af op mijn schouders en me niet geforceerd voelen en dan vanzelf ervaren hoe het is als we elkaar weer zien na een aantal weken”. Ik heb dit ook nog met mijn moeder en vriendinnen besproken, want het voelt wel erg eenzaam en leeg nu.. hij is toch niet meer echt met me samen nu en het kan alle kanten op gaan. Maar mijn moeder vertelde me ook dat het nu het moment is om aan mezelf te werken en mezelf teug te vinden en dat ik daar niet meer omheen kan. Ook zei zij dat het heel verstandig is totaal geen contact te hebben een aantal weken lang, zodat ik me op mezelf kan richten en als hij echt zoveel van me houdt dat hij wel terug komt en uiteindelijk contact met me zoekt. Moeilijke situatie hè… hoe denk jij erover Anna? Heb je nog tips? Blijft moeilijk zoiets, omdat ik er nu echt achter zal komen de komende tijd of hij genoeg gevoelens voor me heeft…

    • Anna :

      Irma, ik begrijp jullie beredenering om geen contact met elkaar tijdelijk te hebben. Het kan inderdaad een positieve uitwerking op een relatie hebben – even uit elkaar zijn, wanneer in de relatie bijvoorbeeld veel stress of negatieve emoties plaats vinden.

      En jouw moeder heeft gelijk, als jullie liefde groot genoeg is, dan vinden jullie elkaar weer.

      Wat betreft tips: wat bedoel je hier precies mee? Tips betreft wat?

  36. Irma :

    Tips bedoel ik mee; helemaal niks van me laten horen? Denk dat dat sowieso het beste is om hem zijn rust te geven toch? En hoe kan ik zelf proberen hem voor me te winnen , als die mogelijkheid er straks nog is , wanneer ik hem weer onder ogen kom of contact met hem heb als we een aantal weken geen contact hebben gehaf? Wat kan ik dan het beste doen? Hoe kan ik me opstellen etc.? Ik hoop namelijk echt dat dit niet het einde is en dat hij mij zal gaan missen de komende weken… Liefs

    • Anna :

      Irma, het is inderdaad beter als deze man de eerste stap zet. Wanneer jullie weer contact met elkaar hebben, hoef jezelf niet op een speciale manier op te stellen om kansen voor een relatie te vergroten. Als wat je hoeft te zijn is jezelf. En als hij JOU niet wil, iemand anders voor hem zijn, zal je niks opleveren.

  37. Irma :

    Hallo Anne,

    Nog bedankt voor je reactie. Ik zit nu een beetje met het volgende.. ik had met mijn exvriend afgesproken dat we elkaar een paar weken 0,0 zouden zien of spreken, dus echt helemaal géén contact. Afgelopen donderdag hebben we dit afgesproken om te kijken of we elkaar zo kunnen terug vinden door wat meer afstand en rust. Ik voelde mij ellendig en wist niet of ik dit ging volhouden, mijn gedachten zitten alleen maar bij hem.
    Tot op de dag van vandaag ik ineens iets van hem hoor.. krijg net een berichtje van hem hoe het met me gaat. Hier heb ik niet op gereageerd en nu zegt hij: “Of zeg je me niks meer?”. Weer niet gereageerd meteen, zegt hij nu: “Ik denk toon een beetje interesse, maar dat wordt blijkbaar niet gewaardeerd”. Dit is wel typisch hem, beetje beledigd opstellen als ik dan niks laat horen. Is dit een teken dat hij misschien toch mij mist ? Even niet reageren is misschien wel goed, zodat hij niet denkt dat ik hem meteen terug wil. Of wilt hij echt alleen interesse tonen? Ik vind het raar iets van hem te horen, aangezien we echt hebben afgesproken geen contact te hebben. Hoop echt zo dat het goedkomt. x

    • Anna :

      Als je wil dat het goed komt, dan beleeft zijn en een antwoord geven, kan geen kwaad.

  38. Irma :

    PS: een vriendin van me heb ik om advies gevraagd en zij zegt dat ik hier nu juist NIET op moet reageren. Aangezien ik altijd degene ben geweest die achter hem aan loopt en meer liefde toon dan ik ervoor terug krijg en hij heeft dat ook wel eens gezegd, zovan: “Als ik links ga, ga jij ook links, is soms best vervelend”. Dus beste is misschien ook niet te reageren, maar ik twijfel eraan omdat hij me wel nu iets zegt, dit kan wel weer een kans zijn.. maar misschien als ik er nu op inga dat hij me dan meteen weer heeft en ik hem geen kans geef dat hij me uberhaupt gaat missen. Of verpest ik zo juist mijn kans om niet te reageren? Hij kan me toch niet zomaar vergeten of denken “flikker op”, alleen omdat ik niet reageer? Ik zou voor hem vechten, ook als hij niks zou terugsturen, ik zou me dan juist gek maken en nog meer drang krijgen om iets te sturen. Heb jij advies voor mij?

  39. celinemoret :

    Hoi Anna, ik heb eerder op een blog van jou gereageerd, maar schrijf je dit keer met een vraag. Wie weet (en hopelijk) kun je me adviseren hoe ik dit het beste kan aanpakken, want heb zelf even geen idee…
    Sinds twee weken ben ik aan het daten met een jongen die ik tijdens een oudjaarsfeestje ben tegen gekomen. We zijn vrij snel van start gegaan en fysiek ook iets te hard van stapel gelopen. We zagen elkaar de eerste week al gelijk drie keer en achteraf gezien was dat wat te veel van het goede denk ik… We hebben daarna eventjes een aantal dagen geen contact gehad (en het stemmetje in mijn hoofd was gelijk al ongerust dat hij zich had bedacht). Ik besloot me even terug te trekken, want heb erg de angst dat ik pusherig of wanhopig overkom en dus trek ik me dan sneller terug. Heb dan de angst dat door dit gedrag ik mensen juist van me af kan duwen. Denk dat ik het vanuit die gedachten ook lastig vind mijn gevoel te uiten (hoe ik over iemand denk). Nu heeft hij me gevraagd of ik volgende week een keertje met hem naar een Thermen wil, samen een middag/avondje ontspanning zoeken. Mijn vertrouwen groeit!
    Mijn vraag: in hoeverre moet ik mij ‘afzijdig’ opstellen? Je leest wel eens dat mannen graag jagen, dat ze graag het initiatief nemen. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet wanhopig of pushy overkom, maar tegelijk ook niet ongeinteresseerd? Vind dit zelf wel een lastige kwestie moet ik zeggen… Het lijkt wel dat hij juist meer toegefelijk is en inititatief toont, wanneer ik mijzelf wat minder toegefelijk opstel… Lastig, lastig.
    Bedankt alvast!

  40. Irma :

    Hallo Anna,

    Inmiddels heb ik mijn ex nu twee weken niet gesproken, wel zocht hij na enkele dagen contact om te vragen hoe het met me ging en dat hij zich vaker ellendig voelde. Een paar dagen geleden heeft mijn ex zelfs gevraagd of ik denk dat er nog een kans bestaat tussen ons. Ik heb toen gezegd dat als deze afstand en rust positief uitpakt, dat ik er dan wel een kans inzie, maar dat we het gewoon op zijn beloop moeten laten. Hij zei hierop dat hij dit ook van plan was, maar dat hij zich dit afvroeg of ik er nog een kans in zou zien ooit. Ik vroeg aan hem of hij een kans zag. Zijn reactie was: “Ik zie ons nog wel een toekomst hebben en dat meen ik”.
    Ik heb hier een beetje koeltjes op gereageerd, omdat ik altijd achter hem aan heb gelopen en ik nu juist deze afstand neem zodat hij achter MIJ aanloopt. Af en toe stuurt hij berichtjes wat ik aan het doen ben, ik reageer dan enkele uren niet of gewoon spontaan/luchtig. Denk jij dat als je dit leest dat er nog een kans inzit tussen ons? Het is zo frustrerend omdat ik hem zo graag NU bij me wil hebben en met hem opnieuw een relatie wil beginnen, maar ik denk dat afstand en tijd ons goed doet. Denk je ook dat ik op de goede weg zit?

    Groetjes Irma

    • Anna :

      Irma,
      Een man gaat niet achter je aanlopen omdat je afstand neemt, terwijl je bij hem wil zijn. Een man gaat ‘achter je aan lopen’, wanneer jij aan hem iets kan geven wat niemand of niks anders kan.

  41. Irma :

    Wat bedoel je hiermee? Kun je dit uitleggen??
    Ik zit nu echt in een sitautie dat ik niet weet of ik hem juist op afstand moet houden, omdat in het boek “terug bij mijn ex” staat dat je hem terugkrijgt wanneer je geen contact zoekt en het vanuit hem laat komen. Of moet ik juist met hem contact zoeken? Ik wil hem zo graag terug en ik denk hij mij ook wel, omdat hij zegt dat hij nog een toekomst ziet, maar hij wilt het ook op zijn beloop laten. Moet ik gewoon spontaan doen en ook wel eens een berichtje uit mezelf sturen of het echt alleen vanuit hem laten komen? Wat denk jij Anna?

    • Anna :

      Irma, ik ken dat boek niet en weet niet wat erin staat. Wanneer we afstand houden en doen alsof ons niks interesseert, terwijl we diep van binnen iets anders willen, dat is wanneer we een spel spelen. Contact vanuit hem laten komen is iets anders. Als hij nu het initiatief tot contact zou nemen, daar is helemaal niks mis mee.

  42. Emma :

    Beste Anna,

    Zelf ben ik best nog wel jong, maar heb al wel een jaar een relatie. Mijn vriend is een stille, lieve jongen, die best wel gevoelig is (beetje onzeker af en toe). Ik ben juist heel direct, redelijk dominant en snel geneigd om de leiding te nemen. De laatste tijd hebben we over vanalles en nogwat kleine conflicten. Beiden hebben we het gevoel, dat ik een beetje de mannelijke ‘rol’ (of energie zoals jij het noemt) heb en hij de vrouwelijke. Beiden vinden we dat geen prettig idee. Hij niet, omdat hij het een vernederend idee vind dat als ik de mannelijke rol heb, hij de vrouwelijke zou hebben. Ik niet, omdat ik graag wil dat hij de leiding neemt. Ik geef ook wel aan dat ik graag wil dat hij beslissingen neemt en dat ik het nodig hebt dat iemand me af en toe terecht wijst. Maar hij is te lief of te bang om ruzie te krijgen om dat te doen. Als ik vraag naar zijn mening, (Bijv. hoe nu verder in deze relatie?) zegt hij vaak: dat maakt me niet uit (n.v.t. bij het voorbeeld) of ik weet het niet… daar kan ik niks mee..(Uiteindelijk zeg ik dan: misschien is dit en dat wel een goed idee, dat vind hij dan vaak wel een goed plan, hij weet niks beters) Ik heb best veel bevestiging nodig, en als ik niet weet wat hij wil, hoe kan ik het dan goed doen? Ik geef zelf wel duidelijk aan wat ik fijn vind en wat niet, en hij probeert daar wel rekening mee te houden (lukt niet altijd helemaal) Maar is dat niet een persoon proberen te veranderen? We proberen allebei om het te laten werken, maar dat is heel vermoeidend als je het gevoel hebt dat het niet werkt en je op een verschillende golflengte zit. Omdat we niet bij elkaar in de buurt wonen, is communicatie vaak ook lastig (via sms of chat). Als we een weekend bij elkaar zijn, zijn we vaak blij dat we elkaar zien, en vergeten we alles weer, maar zodra we elkaar minder zien, gaat het weer mis. De laatste tijd vraag ik me af of we wel bij elkaar passen (heb ik niet een dominanter figuur nodig), en of het nog zin heeft om door te gaan met deze relatie.

    Emma

    • Anna :

      Emma,

      Wat je omschrijft is heel ‘normaal’ voor relaties, waar beide patronen hebben aangeleerd die voor beide kennelijk niet werken. Veel mensen ervaren dit op de ene of de andere moment in hun leven.

      Je wil geduld hebben en niet opgeven zodra je een antwoord van je vriend hebt gekregen die je niet aanstaat.

      Als hij nog niet weet wat hij moet doen, geef hem tijd en ruimte.

      De reden waarom ‘vrouwelijke’ partner te snel met een tegenvoorstel komt, is omdat het makkelijker is om gelijk te weten waar je aan toe bent, dan te wachten totdat ‘de mannelijke’ partner ‘eindelijk’ weet wat hij wilt doen.

      Jullie beide moeten nog wennen en leren aan de nieuwe patronen van communicatie.

      Wat betreft het mis gaan wanneer jullie apart zijn, hoe komt dat? Wat is de oorzaak hiervan?

      • Emma :

        Ik weet niet goed waarom het dan mis gaat, hij denkt dat dat komt door de manier van communicatie, namelijk sms/chat. Dan ontstaan eerder misverstanden, omdat het moeilijker in te schatten is hoe iemand iets bedoeld.
        Hij zoekt wel eens dingen achter mijn smsjes die er niet achter zitten. Bijv. als ik een paar korte smsjes stuur (omdat ik bijv. bezig ben) denkt hij al snel dat ik hem zat ben.
        Zelf vind ik het niet prettig dat hij me best vaak smst met de vraag wat ik aan het doen ben/gedaan heb.Pure interesse zegt hij, maar voor mij voelt het alsof ik alles moet rapporteren. Als ik kort antwoord, (bijv. aan een verslag gewerkt) is het ook niet goed, dat voelt voor hem als afkappen. Hij vind dat ik dan had moeten zeggen hoe ver ik al ben, of het goed lukte ed.

        Nu gaat het erg slecht tussen ons, we twijfelen beide of het nog wel goed komt, of we wel bij elkaar passen. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Aan de ene kant ben ik het gedoe echt zat, en heb ik het gevoel dat als we het bijleggen, er volgende week wel weer een conflict ontstaat, dus dan ben je niet erg gemotiveerd om ‘te vechten’ voor je relatie..
        Nu heb ik tegen hem gezegd, dat hij eerst zelf moet weten wat hij wil, want ik vroeg me af of hij door wilde met de relatie om mij of om andere redenen, bijv. omdat hij niet op wil geven, eigenwijsheid, bang voor de verandering etc.
        Ik sta nu dus eigenlijk buiten spel, dat vind ik geen fijn gevoel, zeker omdat ik dingen gezegt heb zoals: zou een geduldiger persoon niet beter bij je passen, ik geef je de ruimte niet, je vind vast wel iemand anders met wie je zo goed kan praten (hij gaf aan dat dat voor hem een belangrijke reden was, hij is best stil, en veel vinden het moeilijk om een gesprek met hem te voeren, hij vind het zelf ook lastig om goede gesprekken aan te gaan, maar met mij lukte dat heel goed.)

        Toen ik hem vroeg zijn ideale vriendin, voldeed ik niet aan alle eisen.. Als hij nu gezegd had dat hij met mij verder wilde, en wist dat ik een goede vriendin zou zijn, dan was ik ook gemotiveerd geweest, maar nu is er alleen nog maar meer twijfel (bij beiden).
        Toen ik aangaf dat ik niet meer veel vertrouwen had in onze relatie, heb ik hem ook gevraagd om mij te overtuigen dat onze relatie wel zin had, dat lukte hem niet echt. Volgens mij heb ik hem alleen nog maar meer aan het twijfelen gebracht…
        Hoe moet ik hier mee omgaan? Volgens mij kan ik niet veel anders doen dan wachten..

        • Anna :

          Emma,
          Hoe leg je dingen aan je vriend uit wanneer hij denkt (tijdens sms contact bijvoorbeeld) dat je hem zat bent? Je reactie op hem, en natuurlijk ook zijn op jou, spelen een grote rol. Het is vaak niet de misverstand zelf, maar hoe we op misverstand reageren en vervolgens communiceren. We kunnen bijvoorbeeld zeggen: ‘Nou, sorry hoor’, of ‘Sorry, ik zal volgende keer daar rekening mee houden’, of ‘Oke, sorry, was niet mijn bedoeling. Het voelt alsof ik moet rapporteren, wanneer ik zo vaak dezelfde vraag krijg. Maar ik zal volgende keer meer rekening met je houden.’ Tijdens misverstanden kunnen we gelijk een verdedigende houding aannemen en daarmee ruzie bijna uitlokken of we kunnen laten zien dat we graag misverstand volgende keer willen voorkomen.

  43. Nathalie :

    Vraag: hoe om te gaan met man die een verhouding heeft gehad met 20 jaar jongere dame, hevig verliefd, dit heeft beëindigd, voor mij en gezin heeft gekozen omdat hij van mij houdt zegt hij, maar vervolgens weinig initiatief neemt om mij weer voor hem te winnen. Zijn 25 jr samen, liefdevolle relatie dacht ik. Reden vriendin: omdat hij niet meer wist of ik van hem hield en miste intimiteit ((meer seks). Te weinig gecommuniceerd.

    Hij zegt dat hij vriendin aan het loslaten is, heeft geen contact maar kan het in zijn hoofd niet afsluiten, knop omzetten. Dat kost tijd zegt hij. Duurt al 5 maanden en ik vind het moeilijk want ik wil verder. Het loslaten van wat hij heeft gedaan en vooral zelf initiatief nemen door heel lief te zijn en aandacht te geven is moeilijk, zolang ik het gevoel heb dat hij dit minder bij mij doet. Soms is hij zo afwezig. Hij blijft zegen dat hij wil dat het allemaal weer gord komt. We hadden het ook erg fijn. Wat is voor mij de beste manier om hier mee om te gaan, hoe kan ik het best naar hem reageren. Hoe kan hij de focus volledig bij mij/ons neerleggen en welke rol kan ik hierin spelen?

    • Anna :

      Beste Nathalie,

      Jouw situatie is niet makkelijk. En het is ook begrijpelijk dat vooral jij de kat uit de boom wilt kijken voordat je kan ontspannen, geven, loslaten. Jij bent gekwetst en het moeilijkst in jouw situatie is om jezelf weer open te stellen.

      Maar ook je man is gesloten. En je zou kunnen zeggen dat hij, vanuit jouw perspectief tenminste, minder ‘redenen’ heeft om gesloten te zijn, hij heeft jou immers gekwetst en niet andersom.

      Tegelijkertijd hij heeft misschien een andere reden voor geslotenheid – gebrek aan vertrouwen. Gebrek aan vertrouwen dat jullie relatie aan hem zou kunnen geven wat hij nodig heeft.

      Wat je dan krijgt is: twee mensen die behoeften en verlangen hebben. Maar bij gebrek aan vertrouwen en omdat ze gekwetst zijn, durven ze beide niet te geven.

      Beide wachten eerst op het ‘bewijs’. Beide willen eerst zien dat relatie anders kan zijn, voordat ze geven, loslaten, liefhebben.

      Wat jij voor jezelf wilt beslissen is of je wilt wachten totdat je man de eerste stap zet omdat hij toch BESLOOT om vertrouwen in jullie te hebben nog voor dat hij bewijs zag dat relatie tussen jullie nu anders zal zijn (met meer intimiteit etc).

      Of je kan als eerste de stap zetten en aan hem geven wat hij nodig heeft, voordat je bewijs ziet dat hij je wil.

      Eén van jullie moet de eerste stap zetten. Hoe eng het ook is.

  44. Emma :

    Beste Anna,

    Zou je mijn bericht willen beantwoorden?

    Emma

  45. Emma :

    Bedankt voor de tips, ik hoop dat het helpt..
    Hij weet alleen nog niet wat hij wil..
    Ik vind het lastig omdat ik niet weet waar in aan toe ben.

  46. Caroline :

    Beste Anna,

    Ik heb jou artikel gelezen en vind de dingen die je erin zegt heel interessant. Ik wil zelf de vrouwelijke energie dragen en dat is ook altijd gebeurd, maar helaas zit ik nu in een situatie dat ik eigenlijk niet weet wat ik moet doen. Ik ben ongeveer een jaar geleden en leuke man tegen het lijf gelopen. Hij voldoet aan alles wat ik altijd al in een man gewild heb. Hij is begripvol en heel erg lief, hij heeft grotendeels dezelfde normen en waarden die ik ook heb. Echter is er wel een probleem. Ik verschil 11 jaar met hem en hij woont niet in Nederland, maar in Duitsland. Toch werkt hij hier in Nederland.
    Als ik met hem ben, zit ik in de zevende hemel. Als ik niet met hem ben, denk ik continu aan hem. Echter heb ik maar 5 a 6 afspraakjes met hem gehad, maar sprak hem tot ongeveer 6 maanden geleden wel vaak. Nu is het zo dat hij niet echt het initiatief neemt om te bellen of te smsen of wat dan ook. Dit was aan het begin ook zo toen ik hem leerde kennen, maar toen belde hij wel vaker en kwam hij na wat hij zei, dus als hij bv zei ‘ik bel je vanavond’ dan belde hij ook. Maar nu is dat jammer genoeg niet meer zo.
    Ongeveer 2-3 maanden na onze kennismaking heeft hij verteld dat hij voorgoed Europa wilt verlaten en naar Amerika wilt emigreren. Dat was een grote schok voor mij, want ik was al helemaal verliefd op hem geworden. Ik heb hem toen verteld dat het misschien beter is dat we elkaar minder spreken en misschien ook niet meer zien, omdat ik hiermee alleen mezelf pijn zou doen en steeds meer gevoelens voor hem zou gaan krijgen, terwijl hij dan toch over ongeveer een jaar zal weggaan.
    Achteraf gezien heb ik heel veel spijt gekregen voor wat ik hem verteld heb, want ik heb gemerkt dat ik mijn gevoelens voor hem helemaal niet meer kwijt kan. Later heb ik tegen hem gezegd dat dit eigenlijk helemaal niet is wat ik wil. Ik heb verteld dat we misschien gewoon een relatie kunnen proberen aan te gaan en later zien we wel wat er gebeurd. Maar hij vertelde mij toen dat hij mij geen pijn wilde doen, omdat hij nog zelf in een onstabiele situatie zat. Hij is bezig met zijn carrière en weet helemaal nog niet wanneer hij naar Amerika gaat. Relatie hebben past gewoon nu niet in zijn leven. Hij wilde gewoon vrienden zijn en kijken wat er dan gebeurd.
    Maar sindsdien is hij heel afstandelijk en koud geworden. Hij belt niet meer, hij vraagt niet meer naar me, niets meer.

    Nu ben ik op een punt gekomen dat ik het belangrijker vind om hem in mijn leven te hebben dan helemaal niet te hebben. Ik heb het geaccepteerd om als gewone vrienden met hem te zijn en niet meer aan een relatie hoeven te denken, omdat mijn gevoelens sindsdien niet meer weggingen. Iedere nieuwe jongen/man die ik leerde kennen, betekende niets meer voor mij. Ik had geen gevoel meer voor andere mannen. Iedere man leek in mijn ogen gewoon iemand om goede vrienden mee te zijn, maar absoluut geen relatie. Geen een date vond ik meer leuk. Elke man ging ik automatisch met hem vergelijken, wat heel fout is. Want iedere man is natuurlijk anders. Maar niemand leek mij het gevoel te geven wat hij wel gaf. Ik voelde me bij anderen niet zo lekker.
    Ik snap zelf ook niet hoe en waarom ik die gevoelens in een korte tijd voor hem gecreëerd heb, maar het is nu eenmaal zo en ik moet die gevoelens accepteren.

    Sinds toen ik hem verteld heb dat het beter was om afstand te doen, waar ik dus later behoorlijke spijt van heb gekregen, neemt hij helemaal geen initiatief meer. Vroeger belde hij tenminste nog, of als hij zei ik bel je vanavond dan deed hij dat ook. Maar nu neem ik alle initiatief. Ik bel hem, ik sms hem, ik vraag hoe het met hem gaat en of hij zin heeft om elkaar te zien. Na ongeveer 3 maanden had ik hem 3 weken geleden gezien. Hij was weer zo lief en niet afstandelijk! Mijn gevoelens voor hem beginnen steeds meer en meer te worden. Maar ik snap niet waarom ik dan steeds het initiatief moet nemen, om te bellen of te smsen. En heel veel van de telefoontjes en smsjes worden niet beantwoord. En als ik ernaar vraag, is het: ‘Ik heb het zo druk met dit en dat…’ dat ik dan in mezelf denk een telefoontje van een minuut kost toch niet zoveel tijd?!

    Het is niet zo dat ik hem elke dag bel of sms. Een keer in de zoveel tijd gebeurt dat. Dus ik ben helemaal niet opdringerig en geef hem juist tijd en ruimte. Ik heb respect voor zijn beslissingen en alles wat hij doet, maar stel ook mijn grenzen aan. Dus dat hij bv. niet moet disrespecteren, door bv smsjes niet te beantwoorden. Ik zeg dan tegen hem, als je niet wilt dat ik je sms of bel, moet je het gewoon duidelijk aangeven. Maar zelfs dat doet hij niet.

    Ik weet dat hij mij leuk vind, aantrekkelijk vindt en lief vindt, maar ik merk dat hij ergens bang voor is.
    Ik denk dat hij mij iedere keer het initiatief laat nemen, zodat ik later niet tegen hem hoef te zeggen ‘het was jouw schuld dat ik me nu zo voel’ of ‘het is jouw schuld dat ik nu liefdesverdriet heb’.
    Maar ik kan er niet achter komen wat de reden precies is dat hij zo doet. Hij wilt mij niet kwijt in zijn leven, maar toch wilt hij ook geen relatie. Maar normale vrienden bellen elkaar toch ook om zoveel tijd? Hoe druk je het ook hebt, 1 min. van je tijd kan je toch wel kwijt om te bellen?

    Ik hoop dat je een advies voor me hebt of door ervaring kan raden waarom hij zo doet.

    Trouwens ik ben 23 jaar en een farmaciestudent en hij is 34 jaar en een tandarts.

    groetjes Caroline

    • Anna :

      Hallo Caroline, welkom.

      Caroline, je maakt een grap zeker.

      Hier is alles op een rij:
      A. Je vraagt zelf aan hem om contact tussen jullie te minderen, omdat je anders te veel gevoelens voor hem zou krijgen.
      B. Deze man zegt dat hij geen relatie wil, niet met jou in ieder geval.
      C. Jij vraagt hem vervolgens om vriendschap. En al heeft hij daar positief op gereageerd, wil hij nog steeds waarschijnlijk geen vriendschap met een vrouw die hij weet gevoelens voor hem heeft. En is daarom bang om haar te kwetsen.

      Dus nu vraag je aan mij waarom hij afstandelijk doet. Nou, omdat hij geen relatie met je wil en omdat vrinden zijn jou initiatief was – niet van hem.

      Carolien, nog langer op deze man wachten zal je zelfvertrouwen alleen maar kleiner maken. He spijt me om dit te zeggen, maar je eerste instinkt was goed – geen contact met elkaar te hebben.

      ‘Forceer’ deze man niet om iets met jou te doen waar hij geen zin in heeft. Ten eerste zal hij met steeds meer tegenzin contact met je zoeken.

      Ten tweede zal jij alleen maar meer worden gekwetst.

      Raap jezelf bij elkaar op en zet een punt hier achter. Deze houding dient je niet. En geeft je alleen een slecht gevoel. Deze man wil geen relatie met jou.

      • Caroline :

        Dank voor uw reactie! Echter was het vriendschapsverzoek niet van mijn kant, maar van hem.

        • Anna :

          Caroline, mijn excuses. Je hebt gelijk.
          Je vroeg om een relatie geen vriendschap. …: ‘Ik heb verteld dat we misschien gewoon een relatie kunnen proberen aan te gaan en later zien we wel wat er gebeurd. Maar hij vertelde mij toen dat hij mij geen pijn wilde doen,’

          Soms heeft een weg afritten waar we niks aan hebben. En soms reageren mensen niet zoals we zouden willen. Wat ons moed kan doen zaken.

          Het beste voor ons op z’n moment is door te gaan en open blijven voor afslagen, gelegenheden en mensen die wel onze behoeften kunnen vervullen.

          Jouw weg is nog lang niet beëindigd.

          Het heeft geen nut om stil te staan bij een put en kijken hoe diep die is. Als je erin valt, dan wordt het moeilijk om eruit te klimmen. Blijf doorlopen.

  47. Caroline :

    p.s. Hij had toendertijd, dus toen hij zei dat hij in een instabiele situatie zit, aangegeven dat we qua leeftijd veel verschillen en dat de afstand lang is ect.
    Hij vergeleek onze situatie met de situatie hij een paar jaar geleden met zijn ex heeft gehad. Zij was 7-8 jaar jonger dan hem en lange afstand relatie. Hij had toen 2 jaar lang te veel energie ingestoken om heel vaak bij haar langs te gaan, maar uiteindelijk was al die energie niet voldoende omdat ze toch uit elkaar zijn gegaan. Ik heb duidelijk gemaakt dat niet elke persoon en vooral niet elke situatie hetzelfde is en dat vergelijken niet correct is. Maar dat doet hij wel.

  48. Natalie :

    hoi
    Ik woon nu een halfjaar samen in we hebben een baby van een halfjaar. Er is veel verandert sinds het begin van onze relatie. Wij zijn allebei werkloos, toch vind hij het normaal dat hij niet zoveel in het huishouden hoeft te doen. Het is niet alleen het huishouden ook als er dingen geregeld moeten worden en de planning. Hij doet de afwas en AF en toe stofzuigen. Week geleden was ik ziek kon ik nog alles zelf doen in huis incl baby verzorgen. Terwijl ik amper nog kon staan. Ik Ben nu all meerdere malen erg tegen hem uitgevallen. Hij vind mij een zeurder, vind dat ik meer moet ontspannen. Hij had een drug’s probleem daar heb in hem vanaf gekregen. Alcohol blijft nog wel een probleem. Ook slaapt hij uit en kan ik er vroeg uit voor onze dochter. Ben ik een zeurder? En moet ik dit gewoon accepteren?

    • Anna :

      Natalie, welkom.

      Jullie werken beide niet en jij doet het gros van het huishouden en zorg voor de baby: Wat vind je in deze situatie van jezelf? Vind jij jezelf een zeurder?

      Ik denk niet dat je moet accepteren dat je man minder energie in de relatie steekt dan jij. De manier hoe jij het doet is wel essentieel.

      Overwerken in de relatie is één van de grootste ‘fouten’ die vrouwen maken. Ze denken dat als zij heel veel doen, hun man ook veel zal gaan ondernemen.

      Mannen werken zo helaas niet zo. Hoe meer jij doet, hoe minder hij zal ondernemen. In plaats van hem een preek te geven waarom hij niet meehelpt, stop en doe ‘niks’ meer. Misschien heeft je man wel gelijk, dat je moet leren ontspannen. Hoe minder jij in het huishouden zal doen, hoe meer is de kans dat hij je zal helpen. En wie weet als je ziek bent en jezelf toelaat om te gaan liggen ipv op je benen te blijven staan, zal hij het helemaal overnemen en jou steunen.

      Stop met overwerken en laat ruimte voor hem over om estafettestok over te nemen.

  49. Syl :

    Beste Anna,

    Ik weet zelf niet of ik mannelijke of vrouwelijke energie uitdraag.
    Aan de ene kant ben ik gevoelig en praat ik over gevoelens maar ik ben wel een stoere vrouw. Ik ben vaak degene die begint over de relatie en dit wil bespreken.. Is dit richting geven en dus mannelijk? Eigenlijk juist vrouwelijk toch wanneer je gevoel wilt bespreken?

    Hoop op je antwoord. Ik word gek van het denken.

    Groetjes,

    Syl

    • Anna :

      Syl, wat ontvang je van een man het liefs?
      Wil je het liefst dat hij jou het hof maakt of wil je het liefst hem het hof makken?
      Afwisseling is fijn uiteraard, maar wanneer voel je je meer vrouw?

      • RL :

        Anna, wat geef je iedere keer toch duidelijke voorbeelden. Echt super! Ik heb er veel aan.

  50. Syl :

    Oh ja, en is het raar dat een man niets laat horen wanneer hij geland is voor zakenreis? Ik vind het wel belangrijk dat hij op zulke momenten ook aan mij denkt.
    Mijn man geeft mij weinig aandacht. Ik vind het fijn omdat ik erg druk ben. Maar wanneer ik dat niet ben, voel ik me eenzaam.
    Kan ik hem dit gewoon zeggen?

    Groetjes,
    Syl

    • Anna :

      Syl, dit is een hele goede vraag. Natuurlijk kan je dit tegen hem zeggen. Hoe jij dit het beste kan doen is een kunst. Met elkaar praten op een manier die ons dichter bij elkaar brengt is iets wat de meeste van ons bewust willen leren, willen ze het beheersen.

  51. Jelena :

    hallo Anna,

    Ik lees je blogs heel vaak en hoop ook van jou inzicht te krijgen in mijn situatie die niet gemakkelijk is. Heb sinds vier jaar “relatie” met een man die ik al heel lang ken. Was mijn eerste vriend door de jaren heen, allebei getrouwd geweest, af en aan bij elkaar teruggekomen. Nu allebei alleen en is de band weer hersteld. We zien elkaar op basis van lat-relatie. We delen alles over ons privé leven in gesprekken, we zijn intiem noem het maar op. Ik houd zielsveel van deze man. Hij geeft aan ik ben er voor je, ik koester wat we hebben, maar ik wil me niet binden. Hij heeft veel narigheid meegemaakt in relaties. We kennen elkaar door en door. Ik accepteer zijn gevoel hierin. Oke we genieten van wat we samen hebben en eigenlijk is dat alles. Ik sta niet open voor andere mannen want ik ken niet zonder hem. We hebben gesprekken over wel of niet intiem te zijn, hij wil me niet kwijt en me altijd in zijn leven houden maar wil ook geen dat ik geen verwachtingen heb dat hij zich misschien wel wil gaan binden in de zin van een “echte relatie” waarvan ik vindt dat we die op alle niveau nu wel hebben maat het woord relatie kan hij niet zeggen. Ik weet het niet meer. Eigenlijk is het al alles nu maar ook niets, ik wil wat we nu hebben niet verliezen maar pijn doet het wel. Moet ik gewoon blijven genieten van wat we hebben en me niet zo op dat woord relatie fixeren. We zijn trouw aan elkaar en eerlijk dat is zeker. Dat maakt het zo moeilijk voor mij, hij wil alles, heeft alles maar blijft maar zeggen ik wil me niet binden. Graag jou advies.

  52. Jelena :

    Moet ik meer afstand nemen en hem meer het gevoel geven je kan me misschien verliezen? Hij weet namelijk heel goed: zij is er, houdt van mij en is er voor mij. Hij zegt wel ik hou van jou op mijn manier en wil je niet kwijt. Moeilijk dit alles.

    • Anna :

      Jelena,

      Het is wat jij belangrijk vindt. Als ‘relatie’ voor jou een deal-breaker is, dan settel je voor iets wat jou uiteindelijk wellicht gaat opbreken. Als je op deze man wilt wachten in de hoop dat hij op een dag wel ‘een relatie’ wilt hebben, ben ik bang dat ik jou geen bemoedigend advies kan geven. Deze man zal waarschijngelijk niet voor een relatie met jou kiezen als hij naar 4 jaar nog geen relatie met je wil.

      • Jelena :

        Hallo Anna,

        Dank voor je snelle reactie. Inderdaad wat vindt ik belangrijk. Wat we nu hebben is heel fijn en hem opgeven dat lukt me echt niet. Het is geen deal-breaker maar ik snap niet waarom hij dit geen relatie kan noemen… want dat hebben we feitelijk wel. Ik zal me hier bij neer moeten leggen. Ik geniet van wat we hebben. Mijn grote angst is alleen investeer ik in niets en moet ik me juist wel openstellen voor anderen? Hij zegt je raakt me nooit kwijt we blijven altijd vrienden voor het leven maar ik kan me niet meer binden. Zo verwarrend is dit, het lijkt wel of hij alles laat afhangen van mij, blijf van me houden maar ik laat het achterste van me tong niet zien…. bang om zelf gekwetst te worden misschien, zo van ik ben blij met je. hou van je maar bang om weer gekwetst te worden dus geef ik me niet meer bloot. Blijf je bij mij fijn laat je me vallen dan kan ik daar niks aan doen. Het zit waarschijngelijk tussen mijn oren dat ik zo gefixeerd ben om te moeten horen van hem ja wij hebben een relatie. Wordt er moe van en soms zo onzeker. Straks komt hij een ander tegen en zegt hij ik kap ermee, daar zou ik echt kapot van gaan.

        • Anna :

          Jelena, als je hierover blijft pikeren, ben je eerlijk met jezelf wanneer je zegt dat geen officieel relatie hebben geen deal-breaker voor je is? Want in paar zinnen verder spreek je jezelf tegen en zeg je dat je angsten hebt om te inverteren in niets. En je hebt gelijk – zolang één van de twee geen ‘relatie’ wil – hebben jullie niks.

  53. Jelena :

    Hallo Anna,

    Sinds kort er achter gekomen dat hij “vreemd” is gegaan, doordat ik gebeld werd door een andere vrouw op mijn 06 notabene… Uitgesproken met hem het was 1x geweest zegt hij. Ik ben van binnen totaal in de war. Hij wil me niet kwijt. Daarna paar keer samen geweest zonder intiem te zijn, ik heb even afstand gehouden. Ik weet t even niet meer. Ik hou zoveel van die man. Wat te doen, confronteren met duidelijke vragen nu? Ik wil wel weten of ik de enige ben nu waarmee hij intiem is. Afstand nemen en loslaten… het lukt me niet. Als we samen zijn hebben we het zo fijn op alle gebied. Ik kan het gewoon niet bevatten.

    • Anna :

      Jelena,
      Vreemdgaan heeft vaak een ‘oorzaak’. Het is aan jou of je aan de oorzaak wilt werken of niet. Ook je grenzen aangeven is belangrijk. Een deskundige zal je daarbij kunnen helpen, wanneer je daar behoefte aan hebt.

    • Eline :

      Ik zit hier met mijn hoofd te schudden. Jelena wanneer wordt je wakker. Deze man houdt jou aan het lijntje. Ik wil je niet kwijt, we zullen altijd “vrienden” zijn. En een relatie hebben is voor jou volgens mij veel belangrijker dan dat je zelf durft toe te geven. Pas als je aan jezelf durft toe te geven dat je een relatie wilt met alles erop en eraan zul je de juiste man tegenkomen. Als jij een relatie wilt en hij kan jou dat niet geven dan zit er niks anders op dan toch afstand te nemen en los te laten (voorgoed!) Hij is écht niet de enige man! Geloof me, ik spreek uit ervaring. Het enige dat je moet doen is de moed verzamelen om toch door de pijn heen te gaan. Ik heb het gedaan en het is me gelukt. Daarna is er, al duurde dat nog een paar jaar, iets heel moois op mijn pad gekomen.

      • Jelena :

        Hi Eline

        Lief je reactie. Ik ben helaas nog niet verder gekomen. Probeer contact nu meer van zijn kant te laten komen, zo van: doe je best maar. En dat werpt wel vruchten af. Ik geeft het nog paar maanden en dan moet ik idd actie gaan ondernemen. Ik kan het nu nog niet. Wel eea besproken met hem en gezegd waar ik sta. Hij had makkelijk kunnen zeggen oké heb ik geen zin meer in we kappen ermee. Maar dat is niet gebeurd. Veel gevraagd en veel gezegd, ondanks dat dit “geen” relatie is…. accepteert hij dat wel en begrijpt hij wat ik voel. Dus ja gun hem nog even benefit of the doubt

  54. Jelena :

    Hi Eline,

    Lief je reactie. Ik laat hem nu meer zijn best doen en hou zelf wat meer afstand. Wel veel besproken en gezegd over wat ik voel en wat het met mij doet. Ondanks we “geen” relatie hebben komt er meer uit bij hem nu. Ik geef het nog een tijdje en dan trek ik mijn conclusies. Ik ben nu nog niet zover. In de tussentijd ben ik wel na gaan denken of ik niet moet gaan daten…. maar ja als het hart er niet bij is heeft dat ook niet veel zin.

  55. Jelena :

    Hallo Anna,

    We zijn een tijdje verder zie blog van 28 oktober…
    e.e.a besproken respect voor mij en eerlijkheid anders is het klaar voor mij. Een aantal keren bij elkaar geweest met en zonder intiem te zijn..bewust van mijn kant. Ik zeg meer wat ik voel en laat meer initiatief van zijn kant komen. Ben me bewust van het feit dat ik altijd het goede in de mens zie en dat ik toch niet precies me vinger op alles kan leggen. Ik neem de aankomende maanden alles onder de loup en dan zal ik een beslissing waarschijnlijk moeten nemen vanuit het verstand… Ik hou zoveel van hem, hij heeft meerdere malen nu gezegd: ‘Hou van je, wil je niet kwijt.’ Dat vond ik al heel wat. Wat is dit moeilijk. Heb ik een bord voor me hoofd en is het wel een “foute man” ik weet het niet meer. We wonen niet echt dicht bij elkaar in de buurt dus zicht heb ik er niet op. Hij doet wel moeite om naar met toe te komen ook al moet hij lang rijden. Bellen doen we ook regelmatig. Ik ken hem al heel lang en daarom denk ik, voel ik, hij belazert me niet dat zou echt een verschrikkelijk gevoel bij mij te weeg brengen. Ik durf niet rechtstreeks dingen te vragen omdat ik, stom, misschien bang ben voor bepaalde antwoorden. Zit ik op de goede weg hem nog te laten bewijzen deze maanden hoe of wat? Hij zei nu ben nu nog niet toe aan relatie over 1 of 2 jaar maar nu niet. Zal ik maar gewoon gaan daten? en zien wat de toekomst brengt? Ik zie dat als verraad naar hem toe. Graag je advies gr Jelena

    • Anna :

      Jelena,
      Wanneer een man zegt niet aan de relatie toe te zijn, is hij eerlijk, maar niet een ‘foute man’, zoals jij denkt. De vraag is of jij alles wilt horen wat hij zegt. En dat is wat jou in de problemen kan brengen wellicht. Als een man zegt geen relatie te willen en een vrouw blijft wachten, eindigt dit meestal in tranen.

  56. Esther :

    Hoi Anna

    Mijn vriend en ik kennen elkaar nu al 5 jaar, maar in de 5 jaar heb ik gemerkt dat ik degene ben die steeds meer initiatief neemt in alles. Weekendjes weg, uitjes, “momenten” creëren voor elkaar, samen.

    Hij woonde thuis en ik op mezelf. Ik wilde graag samenwonen en vroeg hem bij me in te trekken. Ik had een appartement, hij wilde er niet wonen en heeft een huis gekocht groot genoeg voor ons samen en helemaal ingericht ook naar mijn wensen. Daar wonen wij nu 4 jaar.

    Omdat er verder helemaal geen initiatief kwam in de relatie, en hij op iedere vraag “weet ik niet ” antwoordt (wil je trouwen, wil je kinderen), werd ik erg onrustig en onzeker. Ik heb op een gegeven moment uitgerekend hoeveel een huwelijk kost. En aangegeven dat als we in 2014 willen trouwen, we nu al moeten sparen. “Ok” zei hij. Een aanzoek heeft hij nooit gedaan.
    En nu gaan we dus trouwen, maar wederom op mijn initiatief.
    Hij zegt dat trouwen voor mij belangrijker is dan voor hem, maar dat als hij het niet zou willen, hij het ook niet zou doen (en dat is waar, als hij iets echt niet wil, dan kan ik op mijn kop gaan staan, maar gebeurt het niet)
    Maar dat ik steeds zelf initiatief moet nemen en hij passief doet wat ik wil, maakt me erg onzeker. Ik wil zo graag dat hij met mij wíl trouwen, dat hij weekendjes weg wíl, dat hij uit eten wíl, en niet alleen maar met me meegaat omdat ík dat wil. Zo voelt het, dat hij alleen doet wat ik wil, en dat hij het niet had gewilt als ik het niet wilde.
    Hij geeft duidelijk zijn grenzen aan in wat hij niet wil, maar neemt nooit initiatief in dingen die hij wél wil, alsof hij gewoon niets wil.
    Als ik mijn gevoelens tegen hem vertel, zegt hij dat ik teveel denk. En als hij het niet zou willen, het niet zou doen.

    Hoe kan ik hem dat duidelijk maken dat het voor mij juist zo belangrijk is wat híj wil? en dat ik ook zo graag wil voelen, die bevestiging nodig heb, dat juist de grote stappen in onze relatie van twee kanten komen en dat hij het niet alleen maar doet omdat ik het wil. En wat kan ik zelf veranderen?

    Bedankt,
    Esther

  57. Anoniem :

    Hallo Anna,

    Door jouw blog ben ik me er bewust van dat ik een vrouwelijke vrouw bij een mannelijk man wil zijn. Ik ben in de loop der tijd meer mijn mannelijk kant in gaan zetten omdat ik beweging wil zien/voelen. Ik heb mijn partner laten weten dat ik me vaak niet fijn voel in de rol van regelaar, het geeft ook vaak frustraties (beide kanten). Nu word mijn geduld op de proef gesteld, heb er namelijk nog niet echt vertrouwen in dat wanneer ik zeg dat een bepaald uitje (met het gezin) mij leuk lijkt hij het allemaal wel gaat regelen. Dus ik geef aan wat mij leuk lijkt, hij regelt het en ik stuur hem bij in die zin van hoe ik me erbij voelt/het heb ervaren zonder negatief te zijn? Beetje simpel geformuleerd, maar daar komt het op neer? Groetjes x

  58. Alicia :

    Hoi Anna,
    Ik lees jouw artikelen graag en vroeg me af of jij mij advies kon geven over het volgende: een aantal weken geleden was ik in een cafe met vriendinnen en de ochtend daarna kreeg ik op facebook een vriendschapsverzoek van een vreemde jongen; we hadden wel veel gemeenschappelijke vrienden en ik wist wel wie het was en hij zag er goed uit, dus ik accepteerde. Hij begon met praten etc. En uiteindelijk vroeg hij mijn nummer en wilde hij daten. Hij haalde me op, bracht me thuis; de perfecte gentleman dus. Een paar dagen daarna nam hij me mee naar de film en ook hier toonde hij veel interesse. Daarna gingen we naar hetzelfde feest en kwamen we elkaar daar tegen. Toen zijn we de hele avond samen geweest, hebben we voor het eerst seks gehad en zei hij dat hij me echt heel leuk vond en nog nooit zoveel moeite voor een meisje had gedaan. Hij begon al over wat ik voor mijn verjaardag wilde aan cadeaus, etc. Daarna wilden we weer afspreken, dus ik nodigde hem uit om bij mij te komen eten en slapen. Dat leek hem leuk, maar telkens kwam hij last minute ineens met rare smoesjes (ziek zijn, geen tijd hebben, etc.) soms moest ik er zelfs naar vragen, anders had ik misschien gewoon niets gehoord. Nu heb ik hem gezegd dat hij de volgende date mag plannen, omdat ik het al een aantal keer geprobeerd had en hij zei heel enthousiast dat hij dat zou doen. Nu zijn we een week verder, we hebben beiden vakantie dus veel vrije tijd, en hij whatsappt wel maar heeft nog geen date gepland. Ik was zelfs degene die hem een gelukkig nieuwjaar-smsje moest sturen. Hij deed dat niet. Hoe ga ik hiermee om? Moet ik me terughoudend gedragen en hem niet meer whatsappen zodat hij mij weer interessant vindt? Of de hoop opgeven? Hij zei ook tegen mijn vriendinnen dat hij me superleuk vindt dus ik ben verward! Groetjes Alicia

    • Anna :

      Alicia,

      Welkom. Het helpt om te beslissen wat jij van de relatie wil. En datingfase is cruciaal omdat hier fundament van de toekomst gelegd wordt. Wat heb je nodig van een man. Hoe moet hij zich gedragen. En dan niet te vergeten: zolang jullie geen exclusiviteit hebben besproken kunnen we niet vanuit gaan dat een ander dezelfde in de relatie contact staat als wij. Want daten is niet dezelfde als relatie.

      Zolang een man jou nog niet geclaimd heeft, kunnen we niet op rekenen dat daten – relatie wordt.
      Blijf daten ook met anderen en als hij jou echt wil, dan moet hij aan jou laten zien wat jij van een relatie en een man nodig hebt.

  59. Anoniem :

    Hoi Anna,

    Ik lees je blog regelmatig, en vooral deze is voor mij erg herkenbaar. Ik maak het namelijk vaak mee dat ik met een man ga daten en dat hij het initiatief neemt: hij smst, hij stelt voor om af te spreken etc. Ik geniet hier volop van (mits ik niet overspoeld wordt). Totdat het initiatief even uitblijft en ik denk ‘nou, hij neemt altijd initiatief dus laat ik het dit keer maar eens doen’. Vanaf dat moment gaat het vaak fout. Ook bij de man die ik twee maanden geleden heb ontmoet. In het begin plande we halverwege de week op zijn initiatief tijd samen in, maar vanaf het moment dat ik hem een keer vroeg wanneer we weer iets leuks gingen doen is dit omgedraaid. Hij gaf toen aan dat hij niet zo’n planner was en het liever even in het weekend wilde bekijken. Ook omdat hij bang was dat zijn vrienden zouden denken dat hij hen in de steek zou laten voor iemand die hij pas net kent. Uiteindelijk hebben we elkaar dat weekend wel gezien, maar vanaf dat moment moet ik het initiatief nemen als ik hem wil zien. Ik wacht meestal tot het weekend en wanneer hij dan nog niets heeft voorgesteld neem ik zelf initiatief omdat ik hem toch wel graag wil zien. Hij zegt wel altijd ja op die momenten en het is elke keer weer leuk (we zien elkaar vrijwel ieder weekend). Ook in bed merk ik dat ik vaak het initiatief moet nemen door te laten merken dat ik ‘zin’ heb. Terwijl ik eigenlijk wil dat hij mij ‘bespringt’. Ik ben echt graag de ‘vrouwelijke’ rol in een relatie, maar omdat ik het geduld niet heb en onzeker ben neem ik de ‘mannelijke rol’. Hoe kan ik dit nu nog omdraaien of is het te laat (we kennen elkaar nu 2,5 maand)? Moet ik ineens geen initiatief meer nemen of dit afbouwen? En wat als ik hem dan helemaal niet meer zie?

  60. Real Love :

    Dag Anna,

    Wat een mooi blog heb je! Ik ben je “tegengekomen” omdat ik zoek naar antwoorden op de vraag waarom mijn liefde voor mijn vriend van tientallen jaren geleden weer in alle heftigheid terug gekomen is sinds ik hem weer “gevonden” heb, sumier contact met hem heb. Ons prille geluk is verbroken omdat hij moest kiezen tussen mij en zijn ouders.

    Ik ben doorgegaan met mijn leven hoe moeilijk dat ook was maar gelukkig ben ik nooit meer geworden. Sterker nog ik heb heel veel ellende gehad en vecht mij daar weer uit.

    Blijkbaar zijn deze gevoelens voor hem nooit weg geweest en ik vraag mij af waarom hij de stap naar een afspraak niet durft te maken. Hij spreekt over “ooit” en dat hij niet gelooft in toeval en dat wij dus maar een afspraak moeten maken als wij elkaar willen zien, maar ondertussen gebeurt er niets. Zelf heb ik ookal initiatief genomen maar het resultaat is negatief. Het gekke is dat ik voel dat hij ook weer alles van toen beleeft maar ja, dat kan natuurlijk ook een wens zijn. :-) Of voel ik dit goed? Wij voelden elkaar vroeger heeeeel erg goed aan. Zo goed dat toen hij het uitmaakte en dit voor hem dezelfde dag lichamelijk fataal werd ik dezelfde nacht alles in het wit droomde. Ik zag alles maar kon niet bij hem komen. Niemand kon meer bij hem komen hoorde ik heel veel later, hij lag in coma.

    Ik voel mij weer als toen, je noemt dit verliefd ( :-) ) zoek de muziek weer op, kijk naar de foto’s en beleef alles weer opnieuw. Zoek op internet naar alles wat ik over hem kan vinden.

    Ook het afscheid beleef ik weer maar ook de aanloop naar onze relatie. Iedere dag samen was zowel voor hem als voor mij vakantie. Ik heb dit nooit meer zo meegemaakt maar blijkbaar was het toen niet voor ons weggelegd.

    Ik vind het moeilijk mijn verhaal hier neer te schrijven omdat het nogal complex is. Ik zou het zo fijn vinden het een en ander nog beter te begrijpen.

    Ga eerst maar verder lezen en denk dat ik nog meer geduld moet hebben en ondertussen door moet gaan mijn leven weer op peil te krijgen.

    Dank alvast voor al je wijsheid, kennis.

    • Anna :

      Real Love, welkom.

      Het spijt me om te horen over hoe het gelopen is. En het kan ook heel moeilijk zijn, wanneer in het liefde het niet loopt zoals we zouden willen.

      Je zegt dat hij je liefde van tientalen jaren geleden is.

      Het zou kunnen dat hij bijzonder man in je leven is.

      Tegelijkertijd hier is nog iets om over na te denken:

      Een vrouw (vrouwelijk persoon) zal nooit gelukkig in de liefde zijn, voordat ze een ander man in haar hart toelaat om de vorm die de vorige man in haar hart gebouwd heeft te veranderen en eigen vorm in je hart te creëren.

      En we kunnen op een andere man blijven wachten. En ieder beslist voor zich hoeveel decennia hij/zij wil wachten. Of juist niet.

      • Real Love? :

        Dag Anna,

        Dank voor je reactie. Wat bedoel je precies met: ” Het zou kunnen dat hij bijzonder man in je leven is.” Ik versta daaronder degene waar je een duurzame relatie mee had op kunnen opbouwen.
        Maar misschien bedoel jij iets anders?

        Alvast bedankt voor je reactie.

        • Anna :

          Real Love,

          Wat ik bedoel is het volgende: het zou heel goed kunnen dat je sterke gevoelens voor deze man hebt. Is hij het waard om je aandacht, geduld en leven op hem voor decennia te ‘fixeren’, en daarmee andere relaties misslopen? Dat denk ik niet. Niemand is onze aandacht voor decennia waard zonder dat daar iets productief uitkomt.

          Tegen jezelf zeggen: ja, maar misschien over paar jaar heeft het wel resultaat – is naïviteit. Want die dag kan nooit komen. Maar jij blijft wel achter met het leven waar jij jezelf geen kansen hebt gegeven om liefde volledig met een man te delen.

  61. Real Love? :

    Ik begrijp nu wat je bedoeld Anna. Voor jouw info: ik heb niet gewacht maar ben verder gegaan met mijn leven en (helaas) ook getrouwd. Blijkbaar met de verkeerde omdat ik niet meer wist wat en waar ik op moest letten en mijn intuïtie niet gevolgd heb. Want, zoals eerder geschreven, degene waarmee ik een leven wilde opbouwen maakte onder druk van zijn ouders een einde aan onze relatie. Ik ben hierdoor dus twijfelen aan mijn intuïtie en gevoelens en heb mijzelf voor de juiste mannen, die het oprecht menen, blijkbaar emotioneel afgesloten.

    Eind 2007 liep mijn ex na 6 jaar huwelijk en met zijn zakken volledig gevuld de deur uit. Nee, naïef was ik niet maar tegen oplichting binnen je huwelijk was ik, en ik denk velen met mij gezien de raffinement waarmee dit is gebeurt, niet bestand. Mijn ex zat achteraf gezien ook nog eens altijd in de slachtoffer rol. Iedereen doet hem altijd iets aan. Ik ging dat natuurlijk voor hem oplossen dus want ja, zijn belang is ook ons belang, en heb mij altijd voor zijn karretje laten spannen. Natuurlijk kreeg ik wel signalen uit mijn onderbewustzijn maar ik heb ze om verschillende redenen genegeerd. Daar ligt ook gebrek aan zelfvertrouwen aan ten grondslag en vergeet natuurlijk niet de opvoeding die wij vrouwen vroeger meekregen. Gelukkig zijn de meeste vrouwen van tegenwoordig anders opgevoed, veel zelfbewuster.
    In 2009 officieel gescheiden met een giga nasleep waar je bepaald niet vrolijk van wordt en mijn hele vermogen opgeslokt heeft. Ik begin nu weer op het niveau van toen ik net van school kwam terwijl ik 2 jaar geleden al had kunnen stoppen met werken. ;-) Dus ja, had mij beter kunnen blijven fixeren op mijn jeugdliefde denk ik nu. Dan was mij deze ellende allemaal bespaard gebleven. ;-)

    Sinds 2012 heb ik weer summier contact met mijn enige echte liefde van vroeger en realiseer ik mij nu dat mijn gevoelens voor hem blijkbaar nooit weg zijn geweest. Dat opnieuw beleven vind ik heel bijzonder. Het maakt mij weer duidelijk dat toch echt nog leef want daar begon ik namelijk aan te twijfelen. :-) Ik heb mij ook nooit meer zo veilig, vertrouwd, geliefd gevoeld als toen, bij deze man en dat komt allemaal weer boven. Ook heb ik nooit meer zoveel gelachen, zo veel gedaan met dat bijzondere gevoel erbij en mij zo compleet en heel gevoeld.

    Vanzelfsprekend ga ik ook nu niet oneindig wachten en om die reden heb ik hem onlangs een brief geschreven met daarin opgebiecht de gevoelens die ik voor hem had toen wij samen waren en wat het met mij heeft gedaan toen hij uit mijn leven stapte. Hoe ik mijn leven daarna vorm heb gegeven. Daarnaast heb ik in die brief hem verteld wat hij mij nu weer doet. Wat ik mij allemaal kan herinneren en ja, dat vond ik uniek. Ik vond dat hij dat allemaal moest weten omdat ik hem dat nooit verteld had. Na die bewuste dag heb ik hem namelijk nooit meer gezien. Hoop ook dat het de deur die op een kier staat verder zal openen en ook dat heb ik geschreven. Ook heb ik aangegeven wat ik graag zou willen in mijn contact met hem, vriendschap en de rest laat ik open. Misschien niet goed maar ja, dat zal de toekomst leren. Ik heb in mijn gevoel niets te verliezen, alleen maar te winnen. ;-) ik denk ook dat ik hier wel mee goed zit want op Valentijnsdag heb ik mijn eerste Valentijns kaartje gekregen, een kaart die met aandacht en zorg gemaakt is.

    Ben dan ook erg benieuwd naar zijn reactie, die nog wel even wat tijd zal kosten. Ik weet en voel dat hij zijn woorden goed zal kiezen en ook zijn stappen zullen wel overwogen zijn mede om het feit dat hij zichzelf en ook mij niet meer wil kwetsen. Het is een man met een heel sterk gevoelsleven.

    Dus ja, ik weet niet of ik het goed gedaan heb. Ik heb mijn gevoel gevolgd zoals ik bij hem altijd mijn gevoel gevolg heb.

    Maar, ….. even los van deze “love story”. Ik wil je een compliment geven voor je blog. Je maakt mij bewust van een heleboel zaken. Ik ben altijd een zeer zelfstandige vrouw geweest, sterk qua lichaam en geest, financieel onafhankelijk en ja, dat heeft zo zijn voordelen maar ik zie door jouw blog nu ook meer nadelen dan dat ik voorheen zag. En dat ik dit nu zie is winst want, ook al noemen mensen mij een sterke vrouw, in mijn hart ben ik blijkbaar een vrouwelijke vrouw zoals jij dat noemt. Maar ik heb mij in het verleden zeker laten triggeren door mannen die niet bij mij passen, zo ook bij mijn ex. :-( Die mannelijke rol binnen een relatie bevalt mij absoluut niet.

    Dan nog iets. ik zie veel vrouwen hunkeren naar liefde. Liefde is iets moois in het leven en je moet het volgens mij 1 keer in je leven echt meegemaakt hebben. Het verlies doet dan ook pijn maar het is een pijn die verzacht wordt door de liefde die je toen voelde. Ik ben nooit een dater geweest en daar pas ik ook voor. Dan maar geen man. Mijn tijd is daar te kostbaar voor. Ik kom “hem” tegen tijdens mijn sport activiteiten, of op een andere manier, of niet. Zo is het ook gegaan met mijn jeugdliefde. Hij was al jaren verliefd op mij en ik dacht dat hij niet voor mij bestemd was. Dingen gebeuren of niet. De vonk slaat over of niet. het is er een plotseling. Je kan je toekomst, zoals ik het zie, iets helpen, sturen maar dan houdt het ook op. Je hoeft niet alles te “hebben” in je leven. Ik heb wel gemerkt in het leven dat er weinig mannen zijn die voorbestemd zijn voor vrouwelijke, sterke vrouwen.

    Dus ja, zeg het maar. Hoop dat andere mensen ook iets aan mijn verhaal hebben, er iets uit halen.

    With love
    Xxx

  62. Anoniem :

    H0i Anna,

    Op 14 januari heb ik al eerder een bericht gezet bij dit topic. Ik vroeg mij af hoe ik op moest gaan met een man die plotseling nauwelijks initiatief neemt. Ik ben nog steeds samen met deze man (nu 4 maanden), maar er ontstaat steeds meer afstand tussen ons. Aan de ene kant verrast hij me soms met cadeautjes en wil hij lief voor me zijn wanneer we bij elkaar zijn, maar aan de andere kant neemt hij niet het initiatief met contact zoeken of afspreken. We hebben hierover afgelopen weekend een gesprek gehad. Ik heb aangegeven dat ik het gevoel heb dat er geen stijgende lijn in onze ‘relatie’ zit en dat ik hem graag vaker zou willen zien. Daarnaast heb ik ook aangegeven dat ik merk dat ik nu vaak het initiatief neem en regelmatig het gevoel krijg dat hij niet zo zit te wachten op contact. Dat ik geen regels wil over hoe vaak we elkaar spreken of zien, maar dat ik me wel geliefd wil voelen en vooruitgang wil zien. Hij gaf aan dat hij vaak opziet tegen afspreken en dat dit niet aan mij ligt. Dat hij sociale afspraken moeilijk vindt (met vrienden en dates/relaties) zodra er verwachtingen zijn. In zijn vorige relatie had hij ook heel vaak dat hij zijn vriendin eigenlijk niet wilde zien. Ik vroeg of hij dat wat wij hebben ziet als een relatie, maar dat was niet zo omdat hij wel vindt dat we elkaar dan vaker zouden moeten zien. Uiteindelijk wilde hij me wel blijven zien en er geen punt achter zetten. Ik heb gezegd dat ik hoop dat hij wat meer initiatief wil nemen en aangeeft wanneer hij me wil zien zodat we het wat meer casual kunnen maken. Tot nu toe heeft hij daar niks mee gedaan. Hij zoekt geen contact en initiatief komt nog steeds van mij (hoewel ik niet heb gevraagd wanneer we elkaar weer kunnen zien). Hoe kan ik ervoor zorgen dat zijn enthousiasme toeneemt en dat hij meer initiatief neemt. Moet ik zelf gewoon helemaal geen initiatief meer nemen ook al is het dan dagen stil en zien we elkaar drie weken niet? Of moet ik er maar een punt achter zetten omdat dit nooit meer iets gaat worden? We zijn trouwens wel exclusief (hebben al tijdens een van de eerste dates uitgesproken dat we het niet vinden kunnen om met meerdere mensen tegelijk te daten). Daarnaast is het misschien belangrijk om te weten dat hij opgegroeid is zonder vader en dat hij weinig sociale afspraken maakt. Hij heeft weinig vrienden en gaat niet vaak iets met de vrienden doen die hij heeft (zit veel thuis).

    Alvast heel veel dank voor je advies Anna.

    Groetjes!

    • Eline :

      Wij vrouwen spenderen véél teveel tijd aan mannen die onduidelijk zijn, ons wel willen blijven zien maar geen vaste relatie willen. Ook ik heb dit gedaan. Nooit met het resultaat wat ik graag wilde. Je moet rigoreus hiermee stoppen als je een relatie wilt met alles erop en eraan, als je in de toekomst wilt gaan samenwonen of zelfs trouwen met iemand. Een relatie moet vanaf het begin gewoon soepel lopen, zonder onduidelijkheid, met iemand die weet wat ie wil. Dit kost je een deel van je leven zo terwijl het ook zó anders kan. Dit heb ik zelf na jaren ondervonden. Eindelijk die relatie waarin alles gewoon vanzelf gaat, met toekomstplannen om te gaan samenwonen, elkaar bijna iedere dag zien, geen rare onverwachte wendingen, en dat al een paar jaar lang. Ik weet ook zeker dat dit niet gaat veranderen. Zekerheid, dat is wat je nodig hebt en je moet voor niets minder meer gaan.

    • Jelena :

      Hallo Anoniem,

      Jouw verhaal lijkt wel kopie van mijn verhaal.
      Wat is dat toch zijn wij vrouwen te geduldig, te lief en hoopvol? Van binnen alleen maar piekeren, analyseren.

      Ben bijna geneigd te vragen waar jouw vriend woont…als ik de antwoorden van jouw vriend lees nl. Eng gewoon de overeenkomsten en afspraken en gesprekken over wel/niet relatie. Zie ook mijn eerdere vraag in oktober. Hopelijk ben jij al wijzer geworden ik bewandel hetzelfde pad nog nl. Kan hem niet loslaten….nog niet.

      Sterkte en wijsheid

  63. Sunny :

    Hallo Anna, wat een treffend blog weer. Fijn dat je zo ontzettend helder de dingen verwoord. Ik vind het ook confronterend, want ik wil eigenlijk allebei; althans, dat is wat ik in de dagelijkse praktijk doe. Het liefste wil ik de vrouwelijk rol, maar ik vind dat eng. Temeer mijn partner altijd in zijn gevoel blijft hangen en passief is. Ik weet dat wat je schrijft hierbij een oplossing kan zijn, ik vind het eng om er op te vertrouwen. Het grappige is dat ik een eigen bedrijf en heb en juist in mijn zaak toon ik me meer vrouwelijk, terwijl ik juist daar de mannelijke energie zou in moeten zetten.

  64. Jelena :

    Hallo Anna,

    Ik zit nog in zelfde relatie zie post okt ’13. Inmiddels duidelijk gesprek gehad over mijn gevoel. Vriend geeft ook aan wees jezelf eea evalueert dus wel nu. Ik volg nu meer mijn intuïtie en doe meer mijn eigen dingen. Laat meer van hem afkomen. Het afspreken ook, het is minder dan ik zou willen en dat vindt ik wel moeilijk. We gaan nu het 5de jaar in, als hij bij mij is voelt het goed, hij is relaxed en is dan ook thuis. Doe ik mijzelf toch te kort? Of koesteren hoe het nu gaat? Ik probeer nu alleen de vrouwelijke energie te bedrijven en niet meer zelf steeds met voorstellen te komen nl. Of is dat wel weer lekker makkelijk voor hem?

    • Jelena :

      Hallo Anna,

      Ik stel een reactie van jou erg op prijs.

      dank

      • Anna :

        Jelena,

        Het is heel simpel. Als hij jou als zijn vriendin wil, dan moet hij iets op tafel leggen. En niet minder dan voor jou in de relatie nodig is. Jullie zijn 5 jaar samen, maar zijn nog steeds aan het laten. Is dit wat jij wilt? Is dit de toekomst die jij wil? Jij wilt duidelijk zijn met wat je nodig hebt en dan is het aan hem of hij bereid is om dit te geven. En vervolgens aan jou of jij genoegen neemt met zijn antwoord. En zo niet dan zal je toch voor je eigen weg willen kiezen.

  65. Sacha :

    Mooi artikel en heb dit al 3 jr. last van binnen onze relatie.
    Ik heb eigenlijk beide kanten en hij zijn mannelijke. Hij kan bijv voor zijn hobby of voor zichzelf veel snel regelen en dus voor zichzelf zorgen. Dit doet hij helaas niet voor ons gezin.
    Hoe lang moet je dan wachten op resultaat? En wat zou je nog als laatste ding kunnen bespreken of doen?

    • Anna :

      Sacha,
      Er is daar geen vast ‘regel’ voor. Maar wanneer iets niet gebeurt – wat jullie duidelijk met elkaar hebben besproken, het helpt om terug naar het gespreksstof te gaan. Gebeurt dit nog steeds niet? Dan zou je kunnen kijken/uitzoeken (met een professional) of de manier waarop jullie met elkaar communiceren elkaar motiveert of demotiveert.

      • Sacha :

        Bedankt Anna. We hebben in de tussen tijd een gesprek gehad met elkaar en gaan opener en duidelijker zeggen hoe we ons voelen op een rustige toon. Hopelijk werkt het.
        Groet!

      • Sacha :

        Nog een vraag: hoe moet ik hem laten merken dat ik zijn dingen die hij voor ons doe waardeer? Dus hij doet dan iets wat hij ik mis in onze relatie. Ik heb namelijk het idee dat ik elke keer een staande ovatie moer houden om iets voor elkaar te krijgen bij hem. Dit wil ik niet want dat doet hij ook niet bij mij. Weinig waardering van zijn. Kant voor alles wat ik doe. Ik geef ook vaak hints dan maar omdat bijv Valentijnsdag eraan komt. Hij doet nooit iets liefs ofzo terwijl ik hem het hele jr lieve dingen geef en doe.
        Hoe moet ik dat laten zien dat ik zijn acties/beslissingen respecteer? Want dit moet dus duidelijk zijn voor hem zoals ik lees om wat initiatief te krijgen…. Dit speelt al echt 5 jaar en ben nu echt moe van het hele gedoe.
        Groet!

        • Eline :

          Het valt me op dat mannen zodra ze een serieuze relatie met je hebben weinig moeite meer voor je doen. Het spijt me om te zeggen maar ik denk dit echt. Ze gaan dan over tot beslommeringen van alledag, de praktische dingen, maar vergeten de romantiek compleet. Geven veel en veel te weinig aandacht aan de vriendin zelfs al doen ze best veel samen zoals uitstapjes maken enzo, dan nog wordt er binnen die uitstapjes bijv niet geluisterd, niet gezellig gedaan etc. Het lijkt net alsof ze als ze de buit binnen hebben in een soort zombierol zijn gekropen. Ze komen niet meer zo vaak lekker even bij je zitten enzo. En dan vinden ze het gek dat de vrouw geen zin meer heeft in sex en dat ze gaat “zeuren”.

  66. Fiona :

    Mooie onderwerp zeg..en ik dacht dat ik de enige was die met deze problemen rondliep..opluchting;)

    Ik heb sinds 4 jaar een zeer onrustige relatie. We triggeren elkaar eigenlijk constant. Ik heb verlatingsangsten en hij bindingsangst en ik zit al jaren lang in therapie hiervoor en ben op het eind ervan gelukkig! Heb al zoveel geleerd en he geleerd om veilig te voelen in mezelf. Hijzit ook in therepie maar stelt vaak uit en vindt het niet nodig, zelf doen dus.
    Nu is het zo dat ik vaak tot altijd initiatief neem in de relatie. Ik vertel hem en hij weet wat ik fijn en nodig vind maar pakt het neit aan.
    Hij werkt in de zorg en is een zeer zorgzame man(op zijn werk) daar weet hij zijn rol en wordt op handen gedragen door al zijn jonge vrouwelijke collega’s zij hebben hem echt nodig, zware doelgroep(autistische agressieve jongereren) maar als hij bij mij en mijn dochter is(15) uit ander huwelijk lijkt hij in te zakken, sluit zich af, geirriteerd, onzeker, gesloten vooral, alsof hij niet weet hoe hij moet zijn, hij is altijd moe omdat zijn werk veel van hem vraagt en ik en mijn dochter krijgen wat er overblijft.

    Nu ik meer eigenwaarde heb en meer in mijn krcht kom heb ik mijn grenzen aangegeven dat ik wil dat hij vaker is bij ons, zichzelf beter zorgt (hj rookt en zorgt zchzelf slecht) zodat hij meer energie heeft.
    Maar nu ik een grens heb aangegeven en ben gaan concentreren op mezelf gelukkig maken (lukt me goed) ben een bedrijf aan het opzetten liefdevol naar mezelf etc..komt er echt niksmeer uit hem..
    Hij zegt dat ik gelijk heb en huilt en zegt dat hij blind is geweest en als de sodemieter actie moet ondernemen anders is hij ons kwijt..maar vervolgens hoor ik helemaal niks meer..voel nu wanhoop en verdriet steeds vaker..is nu al 4 weken dat we geen tot weinig contact hebben. HIj weet wat er meot gebeuren maar neemt geen actie voor mij te vechten wat mij het gevoel geeft dat hi nooit echt van mij gehouden heeft maar meer asl zijn eenzaamheid te vermijden, hij is ook als de dood bang voor zijn eigen emoties en gevoelens en is heel onzeker ik roep dat nudubbel in hem op door deze stap te nemen in het alles of niets te willen.

    Mijn vraag is: Moet ik alsnog initiatief nemen om hem te zien, delen wat ik voel, of wil ik zo niet inzien dat het over is omdat ik bang ben hem los te laten.. want als het nu uitgaat is dat voorgoed.
    Ik koester nog hoop maar hij laat niets zen aan mij en laatst kreeg ik zelfs verwijt dat ik geen initiatief toon hem te zien! Terwijl hij mij zelf toch ook kan opzoeken bellen aan mn deur staan maar hij doet NIKS!

    Pff sorry ik weet dat deze mail zeer lang is maar ik ben behoorlijk wanhopig geworden wat ik moet doen..

    Alvast bedankt!
    Liefs Fiona

    • Anna :

      Fiona,

      Wanneer mannen geen initiatief willen nemen (soms) kan het aangeven dat de relatie zelf hem niet inspireert.

      • Fiona :

        Bedankt voor je kort maar krachtig antwoord..kreeg er wel even buikpijn van bij dit gedachten..
        Okee…maar hij zegt wel veel van mij te houden en gek op me is..doe ik dan iets verkeerds, als de relatie hem niet inspireert waarom gaat hij niet vertrekken..? Misschien als hij iemand tegen komt die hem dan wel inspireert..mijn grootste angst eigenlijk.

  67. Anoniem :

    Dag Anna,

    Interessante stukken schrijf je. Ik oefen er ook mee en merk wel degelijk verschil. Bedankt. Het maakt me bewuster in mijn handelden. Ik sta nu stil bij de dingen die ik zeg en doe en probeer alleen de energie uit te stralen die mij past en waarbij ik de tegenovergestelde energie verlang van mijn partner. Erg fijn. Ik heb even een vraag; behoort tot alleen de mannelijke energie om je partner (uit het niets) een sms te sturen dat je naar hem verlangt en misschien wel ondeugender wordt in je berichten? Of mag een vrouwelijke partner ook zoiets sturen zonder mannelijke energie uit te stralen? Help

  68. Denise :

    Hallo ik heb een vraag.
    Ik heb drie dagen geleden een leuke date gehad met een man. Van mijn kant klikte het wel en zou hem dan ook graag beter willen leren kennen. Nu heb ik echter nog steeds niets van de man in kwestie gehoord en ik ben best wel een vrouwelijke vrouw qua karakter. Ondanks dat ik stiekem wel duidelijkheid wil, ben ik toch geneigd om niets te laten horen omdat ik ervan overtuigd ben dat als hij mij eventueel leuk zou vinden hij wel iets laat horen. Doe ik hier goed aan? Of ben ik ouderwets in mijn gedachtengang?

  69. Sadas :

    Beste Anna,

    Waarom vertelt een man aan mij dat geen enkele vrouw mijn ex – man zal willen? Of stelt hij de volgende vraag: welke vrouw zal jouw ex -man nog willen hebben?

    Groetjes en bedankt.

    • Gwen :

      Beste Anna,
      Allereerst de complimenten voor jouw site en de geschreven blogs. Het leest erg fijn en prettig.
      Ik heb een dilemma. Ik heb 2 jaar geleden een leuke man leren kennen maar ik had tot voor kort een relatie. Ik ben nu enkele maanden single en kwam deze man tijdens het uitgaan weer tegen zoals regelmatig het geval was. Met elkaar gesproken en hem laten weten dat ik weer single ben. Nu hebben we na het uitgaan en leuke nacht samen gehad en is hij laatst een middagje bij me geweest. We hebben zeer leuke gesprekken gehad. Ik heb hem verteld dat ik hem meer dan leuk vind, hij vindt mij ook leuk.
      Nu app ik hem af en toe en krijg dan altijd reactie, maar hij neemt zelden het initiatief om zelf te appen. Ik heb hem gevraagd of hij het leuk vindt om een keer iets samen te gaan doen. Zijn reactie: gaan we doen!
      Ik heb hem tijdens een gesprek ook laten weten dat ik het erg prettig vind dat een man ook initiatief neemt.
      Ik heb mijn gevoel geuit…..initiatief genomen………..maar er komt nagenoeg niets van zijn kant.
      Wat is wijsheid?
      Ik heb nl. de neiging zelfs niets meer te laten horen totdat hij initiatief toont. Maar ben ook bang dat ik zo mss de indruk wek dat ik geen interesse meer heb. Ik wil niet claimerig overkomen…….dus dilemma!!!!!!

      • Anna :

        Gwen,

        Ik zie geen dilemma. We willen in de relatie geen punten tellen uiteraard.

        Maar hoeveel langer moet je nog initiatief nemen? Wanneer is hij is eindelijk aan de beurt? Als hij nog niet begrijpt dat je hem leuk vindt, en nog meer bevestiging van jou nodig heeft, voordat hij initiatief neemt, dan wil je je afvragen of je een man wil die zo langzaam van begrip is.

        • Gwen :

          Hij laat duidelijk merken dat hij mij leuk vindt maar ik twijfel hoe leuk etc omdat het initiatief ontbreekt.
          Moet ik geduld hebben?
          Was wordt dan duidelijk of hij of toch niet zoveel interesse heeft of hij gaat actie ondernemen.
          Wat zou je adviseren?

Deel je gedachten

*