Heeft jouw man een midlifecrisis en wil scheiden? Er is een uitweg!

Ben jij een vrouw die een goed relatie heeft?

Een relatie waar jullie nog steeds vrienden en geliefden van elkaar zijn? Een relatie waar jullie dromen en plannen, die jullie beiden hebben gemaakt, zijn voor een groot deel uitgekomen?

Jullie hebben het huis van jullie dromen, jullie hebben kinderen, honden, katten en goudvissen. Jullie zijn toegewijde ouders, er heerst liefde in jullie huis en jullie kunnen goed omgaan met de uitdagingen die zich bij tijd en wijle aandienen. Alles wat op jullie wensenlijst stond, hebben jullie gedaan – jullie hebben de Côte d’Azur gezien, met de kinderen geskied, stedentrips zonder kinderen gedaan en, niet te vergeten, jullie zijn in elkaars armen in slaap gevallen.

En toch voel je je ongelukkig, omdat je van je man te horen kreeg: “Ik ben niet meer verliefd op je en ik twijfel eraan of ik ooit van je gehouden heb”.

Wat moet je doen als een man die na paar decennia met jou samen te zijn geweest, zegt dat hij niet alleen niet meer van je houdt, maar ook per direct uit elkaar wil?

Er kunnen natuurlijk verschillende oorzaken zijn waarom een man niet meer in een relatie wil blijven. Maar vandaag wil ik aandacht aan één reden geven.

Wat maakt een man gelukkig

De meeste mannen zijn het gelukkigst in het leven wanneer zij een doel hebben. Geen intieme relatie, seks, drugs of wat dan ook, maar een doel dat hoger staat dan hun eigen behoeften. Dat is wat een man het meeste geluk brengt. Dingen doen voor anderen en niet voor zichzelf.

Dat is de reden waarom “het mooiste paleis / mausoleum ter wereld”, de Taj Mahal door de Indiase grootmogol Shah Jahanin gebouwd moest worden: om de dood van zijn vrouw, die in haar kraambed overleed, te eren.

Of de Hangende Tuinen van Babylon: één van de zeven wonderen van de wereld. Deze werden aangelegd in opdracht van de Babylonische koning Nebukadnezar, die zijn terneergeslagen echtgenote wilde opvrolijken.

Een ander mooi voorbeeld is Hunter “Patch” Adams: een man die zijn humor en zichzelf aan patiënten geeft. En die het Gesundheit Institute oprichtte, waar gratis zorg beschikbaar was. Zijn leven is verfilmd met de titel Patch Adams, waarin Robin Williams de hoofdrol speelt.

Zo zijn er duizenden andere voorbeelden die wij uit ons leven kunnen opnoemen en die niet persé zo groot hoeven te zijn als de bovengenoemde voorbeelden

Maar die voor een man even belangrijk zijn om ze tot leven te willen brengen.

Dat kan zijn religie zijn, de plaatselijke voetbalvereniging, de “mooiste” zelf gebouwde auto, zijn bedrijf, zijn tuin of zijn kunst. De meeste mannen zijn het gelukkigst wanneer zij een doel hebben. En als zij de resultaten van dat doel als een “geschenk” aan de wereld kunnen geven. 

Hoe klein de “wereld” ook mag zijn en hoe “klein” hun doel ook is, mannen leven graag voor een project, een project waar anderen profijt van kunnen hebben. Daarom…  wanneer een man geen doel of een opgelegd doel heeft, kan hij in een depressie zakken.

Wanneer een man niet meer weet wat hij kan betekenen, of wanneer hij doet wat hij geleerd heeft wat hij moet doen, en niet weet hoe hij naar zijn hart moet luisteren, kan hij in een depressie zakken. En om daar uit te kunnen komen, kan hij rare dingen doen, zeggen of ondernemen.

Wanneer een man niet meer weet wat zijn doel in het leven is, kan hij zich gaan verzetten tegen alles wat er om hem heen is: zijn werk, zijn levensstijl, zijn vrouw, zijn gezin en zelfs zijn kinderen.

Wij noemen dit – de midlifecrisis

Maar de midlifecrisis heeft niks met leeftijd te maken en is trouwens ook niet per definitie aan mannen gebonden. Er zijn ook vrouwen die deze eigenschap sterk in zichzelf ontwikkeld hebben en ook grote behoefte hebben aan een project in hun leven en graag van betekenis willen zijn.

De midlifecrisis heeft te maken met het gebrek aan het hebben van een doel of de mogelijkheden om dat wat wij belangrijk achten en waar wij in geloven te kunnen vervullen 

Wanneer een man “zijn waarheid” uit het oog verliest, wanneer hij blindelings instructies van mensen om hem heen of de maatschappij opvolgt, doet wat hij hoort te doen en niet wat zijn hart hem vertelt, kan hij in een depressie raken en een “midlifecrisis” nodig hebben om daaruit te kunnen komen.

Als je door het leven gaat en niet je hart maar je verstand volgt, kunnen zelfs kleine dagelijkse dingen als een verplichting gaan voelen

En dan kan er een moment komen waarop je alles op alles wil zetten om de hele mikmak uit het leven te halen voordat het te laat is, voordat je dood bent, voordat je alleen maar gewerkt hebt en niet ook maar een beetje nuttigs gedaan hebt. Het kan voelen alsof NU jouw laatste kans is om iets bijzonders te kunnen doen.

En voor een deel klopt dat ook, ze doen ook niks “bijzonders” want ze doen wat hun opgelegd wordt en niet wat hun hart wil. En dat kan als leegte voelen, leegte die NU met ervaringen moet worden gevuld, ervaringen die de leegte maskeren, verbergen en wegstoppen.

Hoe kan je je man helpen als hij een midlifecrisis heeft?

Een man die niet zijn hart volgt en als gevolg daarvan in een midlifecrisis terechtkomt, kan je niet helpen. Hij zal zelf zijn “waarheid” moeten zoeken en zelf moeten uitvinden wat voor hem werkt en wat niet.

Wat een man wel kan helpen in zo’n situatie, is om zich terug te trekken en ALLEEN te zijn. En sommige mannen doen dat ook instinctief. Oude culturen hebben dit goed begrepen en gaven mannen de ruimte om zich terug te kunnen trekken, zoals bijvoorbeeld in de natuur, tijdelijk in een klooster, of iets dergelijks.

In de moderne maatschappij krijgen mannen weinig ruimte, laat staan begrip, wanneer zij zichzelf kwijt zijn en ruimte nodig hebben om alleen te zijn. Het wordt vaak als bedrog en als een ongepaste verandering gezien.

Van hen wordt vaak verwacht dat ze juist tijdens een crisis in het gezin en in de relatie blijven investeren, terwijl alles wat ze willen doen is weggaan om rustig over alles na te kunnen denken. Maar ook mannen zelf geven zichzelf vaak geen mogelijkheid om hun hart te volgen en trouw aan opgelegde doelen blijven.

En wanneer dat gevoel bij hen te hoog gaat zitten, denken ze dat ze hun relatie moeten verbreken en begrijpen ze niet dat ze zichzelf moeten zoeken en niet een andere partner.

Het enige wat je voor een man kan doen die in zo’n fase zit, is ruimte aan hem geven om zichzelf terug te vinden en geduld hebben terwijl hij zichzelf zoekt  

Dit is niet de conventionele benadering van de westerse maatschappij. En wanneer een man in de midlifecrisis verkeert, heeft hij door de opgelegde maatschappijnormen weinig ruimte om zich terug te trekken en indien nodig letterlijk alleen te zijn.

Zijn vrouw ziet hem als een bedrieger, een verader, een Judas, een trouweloze echtgenoot, die alleen doet wat hij zelf wil en geen rekening met haar of zijn gezin houdt.

Maar als een man die zoiets meemaakt, de ruimte krijgt om zich te kunnen terugtrekken – wat dat voor hem ook betekent, en als hij geen druk van zijn gezin zou voelen en niet onder druk zou staan om aandacht aan zijn vrouw te moeten geven, dan zouden veel gezinnen gespaard kunnen blijven.

Als een man weg wil omdat hij in een crisis verkeert, kan je hem niet helpen door zijn doel voor hem te zoeken, maar help je hem meer door hem los te laten, zodat hij zelf kan
achterhalen wat hij wil en nodig heeft

In onze maatschappij wordt het vaak als gebrek aan liefde gezien als een man ruimte nodig heeft. En het is onvoorstelbaar dat een man een poosje vrij van het gezin of een romantische relatie zou nemen. En daarmee bedoel ik niet dat hij in een andere relatie stapt, maar dat hij op zichzelf blijft, om weer orde in zijn leven te kunnen scheppen.

Als een man te veel sociale druk ervaart en zich verplicht voelt om aanwezig te zijn voor het gezin en zijn partner en om vanaf zijn trouwdag 100% van zijn tijd te blijven geven, kan hij stappen gaan nemen die onherstelbare schade kunnen aanrichten.

Zo blijft hij bij haar zo lang hij kan, maar wanneer hij het niet meer kan uithouden, meldt hij dat hij eruit wil. En zonder maar één verklaring te kunnen geven, behalve “Ik ben niet meer verliefd op je en ik twijfel eraan of ik ooit van je gehouden heb” gaat hij weg.

Dit is wat een klant van mij, Astrid (niet haar echte naam), overkwam. Zij kwam bij mij voor coaching, om te kijken wat zij kon doen om haar man terug te krijgen.

Ik heb gelijk tegen haar gezegd dat zij heel veel kan doen. Maar niet voor haar man, maar wel voor haar gezin. Als zij wilde dat haar man – een man die per direct uit elkaar wilde – bij haar zou blijven, zou ze hem de ruimte moeten geven om weg te kunnen gaan, als hij dat zou willen.

Ik heb haar gezegd dat zij geduldig met hem moest zijn en zijn afwijzingen niet persoonlijk moest nemen (voorlopig niet). Ze moest niet gaan smeken om samen in therapie te gaan, niet vragen om zijn verantwoordelijkheid binnen het gezin weer op zich te nemen en hem daarmee onder druk zetten, maar geduldig, open, uitnodigend en warm blijven. En kijken wat er dan zou gebeuren.

Wij hadden afgesproken dat zij hem niet zou gaan vragen om te blijven. En dat zij hem maximaal een half jaar de tijd zou geven om zichzelf te vinden.

Ik weet niet of het was omdat Astrid haar man alle vrijheid gaf om te gaan of niet, of dat er ook andere factoren een rol hebben gespeeld die ik met haar besproken heb, maar haar man heeft uiteindelijk nooit de stap genomen om uit huis te gaan.

De eerste paar maanden heeft hij geleefd alsof zij niet eens bestond, hij begroette haar ’s ochtends niet, at niet thuis en deed niks in de tuin of in het huis. Maar langzaam kwam deze man bij zijn gezin en zijn vrouw terug.

En hij had de vrijheid om terug te komen, net zoals hij de vrijheid had om weg te gaan. En ik ben ervan overtuigd dat juist die vrijheid Astrid en haar man bij elkaar heeft gehouden. Deze vrouw had het geduld dat niet veel vrouwen op kunnen brengen, maar haar beloning was groot.

Wanneer jouw man in een depressie, crisis of dal terechtkomt, kan je jezelf deze vragen stellen: Wat kan ik nu doen: hem en mijn gezin steunen door geduld te hebben? Geef ik hem de ruimte om alleen te zijn en neem ik daarmee de gok dat hij wel weer terugkomt? Of kies ik voor zekerheid en veiligheid en verlaat ik hem en de relatie?

Beide scenario’s geven geen garanties. De keuze is persoonlijk en niet makkelijk. En één antwoord zou niet voor alle situaties geschikt zijn.

Maar ik durf te zeggen dat door geduld te hebben de beloning voor Astrid groter was, dan wanneer zij uit angst had besloten om op te geven en wellicht met een gebroken hart, een gebroken leven en een gebroken gezin achter te blijven.

Vertel ons wat jij uit dit artikel geleerd hebt en hoe jij nu anders naar uitdagingen in relaties kijkt. Heb jij dit artikel al met je vrienden via facebook, twitter of linkedin gedeeld?

Of lees in mijn Relatie Rescue E-boek wat jij kunt doen om jullie dichter bij elkaar te brengen.

 

lees reacties mee of plaatst die van jouw!
Leuk artikel? Honger voor meer? Ontvang gratis updates

Reactie's

  1. Diederik :

    Excelent writing! Anna really gets to the core of things. Naast deze analyse en handleiding vind ik het ook heerlijk om in een relatie elkaar steeds opnieuw te ontdekken en te zien hoe je zelf en samen bent gegroeid sinds je elkaar hebt leren kennen.Een leven lang verliefd zijn is een kunst, maar ook een genot.

    • Anna Klijn :

      Diederik welkom,

      Dat heb je heel mooi gezegd, dankjewel : “Een leven lang verliefd zijn is een kunst”.
      En dat is het ook. Net als spelen van een viool bijvoorbeeld. Je wordt geen virtuoos door steeds dezelfde deuntje te repeteren. Je repertoire willen je uitbreiden wil je een “master” worden en dat kost tijd, moeite en energie. Wat betekent dat je steeds nieuwe dingen jezelf aan wil leren en wil blijven oefenen.

    • Marina :

      Heel fijne artikels . Maar eigenlijk is het spijtig dat er niet meer mannen zijn die hun ervaringen delen . Want pas dan heb je een betere inzicht l in hun probleem . Je kan als vrouw natuurlijk een hele boel leren uit ervaringen van andere vrouwen
      gr Marina

  2. Meredith :

    Beste Anna,

    Ik krijg nu echt het gevoel dat u in mijn huis bent.
    Ik maak nu precies het zelfde mee met mijn man. Ik ben heel blij met dit artikel omdat ik hem echt begon te wantrouwen en beschuldigde hem zelfs, hij blijft weg en als ik een gesprek met hem begin krijgt hij zelfs tranen in z’n ogen, en zei dat hij zich diep beledigd voelt als ik hem zo erg wantrouw. Hij zwoer dat hij geen ander heeft en dat z’n seksuele behoeften gewoon minder zijn geworden. Hij wil meer werken en studeren en juist nu hij 50 jaar wordt. Ik trok steeds aan hem door vaak te bellen en te dwingen om meer aandacht en meer sex, en dat drijft hem juist verder van mij. Als ik hem vraag wat kan ik voor je doen om je om je beter te laten voelen vraagt hij om rust. Nu begrijp ik het ik ben heel blij met dit artikel en hoop dat alles beter zal gaan. Ik heb lang om antwoord gevraagd.
    En dit voelt 100% als het beste antwoord.

    Xxxxjes……

    • Anna Klijn :

      Meredith dankjewel,

      Samen zijn en geen “problemen” hebben betekent niet dat jouw relatie niet meer gaat veranderen. Te veel “stabiliteit” is ook niet goed. Al kan het een groot gevoel van “zekerheid” geven, vooral voor ons vrouwen. Maar onzekere periode moet ook geen jaren duren.

      Jouw man is aan het “groeien” en jij kan hem verzekeren dat hij “mag” groeien door blij, open, uitnodigend en warm voor hem te zijn en blijven. Zo zal hij ieder een gevoel hebben dat hij jou wel kan “beschermen”. Wat voor mannen als een soort bindmechanisme werkt.

      Concentreer jezelf op dit moment wellicht ook op nieuwe dingen. Ga met jou vriendinnen op pad. Volg lessen. Misschien zelfs op vakantie zonder hem, als hij te veel in zijn hoofd zit en daar niet uit wil komen.

      Het maakt niet uit wat jij gaat doen, zolang jij liefde in je hoofd en hart voor hem blijft hebben en niet uit bitterheid dingen alleen gaat doen, zal hij het ook voelen.

      En als hij er klaar voor is, zal hij voor diep emotioneel contact weer beschikbaar zijn.

      xxx

  3. Helena :

    Beste Anna,
    Mijn man heeft nu zijn “bom” laten vallen voor wat betreft de fases van zijn MC… (Er schijnen fases in te zitten). Dus na 2 jaar “terugtrekken” uit het gezin, vervolgens aangeven verliefd te zijn en te houden van een ander, is hij hulp gaan zoeken. Hij kan niet kiezen tussen haar en mij. Dus na 5 weken “vluchten” uit huis, en alleen de was deponeren naast de wasmand, heb ik hem vorige week vriendelijk verzocht om naar zijn ouders te vertrekken. Inmiddels was ik 8 kilo lichter, en hij gaf al weken aan te willen vertrekken, maar vond steeds excuses. Vandaag heb ik hem voor het eerst gezien. Niet bewust, maar hij wilde iets ophalen… (wat hij ook zelf had gekund, want heeft gewoon de sleutel), maar ik denk dat dit een verkapte smoes was om mij te zien. En dan vertrekt hij weer. Naar zijn ouders… mij achterlatend met een innige omhelzing, een dikke kus, en een “ik hou van je” uit zijn tenen…. Vervolgens een sms sturen naar onze dochter van 15, met de mededeling “ik hou van je, en ik hou ook van je moeder”…. En dan al wekenlang die tegenstrijdige zinnen… “als jij verliefd wordt op een ander”, en “als ik hier terug kom”, en “ik weet niet wat de toekomst brengt, misschien valt het nog te redden”, “ik wil een eigen bankrekening” maar dan toch aangeven “laat het salaris maar op onze gezamenlijke rekening”…. Alles om gek van te worden!!!
    Hij is emotioneel, huilt voor het eerst in 18 jaar, heeft chaos in zijn hoofd, is verliefd, wil wel deze week wandelen met mij en onze honden, is verliefd maar verblijft erg weinig bij zijn “liefde”, bla bla. Hoe steun je zo een man. Heb inmiddels wel begrepen dat wegduwen beter werkt dan trekken. En dat er zelf “heel goed en verzorgd en sexy uitzien” als hij een paar dagen heeft zitten mokken, ook verbazing geeft… Want dan zie je hem denken…. “ze kan het ook zonder mij”…. Ja ja, mijn tranen komen wel als hij weg is.
    Maar wat nu? Hopen dat hij gaat inzien dat hij de grootste fout van zijn leven maakt. Hij moet kiezen tussen een vrouw die hem al 18 jaar steunt. Of een vrouw die 6 jaar ouder is dan hij, drie keer getrouwd, twee keer gescheiden, een keer weduwe, 6 huwelijken heeft opgebroken, mannen heeft binnengehaald, leeggeplukt en weer buiten gesmeten, verkikkerd is op drank en drugs (ik noem haar de zwarte weduwe)….Tja de keuze is moeilijk als je in de puberteit zit!!!! Of is er nog hoop…. Wordt hij wakker… En laat ik hem volledig tot rust komen bij zijn ouders? Moet ik hem weg duwen? Wat is wijsheid…..

    Helena

    • Anna Klijn :

      Hallo Helena,

      Welkom! Dit is zeker geen makkelijke situatie waar jij je in bevind.
      Ik voel met jou mee, al zal ik de omvang van pijn en verdriet die jij hebt ik niet in alle diepte kunnen voelen of weten.

      Er is weinig wat jij direct kan doen om jouw man te steunen.

      Alles wat jij kan doen is hem inspireren en motiveren om bij jou te zijn. Jou als een unieke vrouw te zien en zijn tijd met jou te willen spenderen.

      Hoe kan je dat doen? Om mee te beginnen – door niet op hem te “zitten wachten”.

      Deze man moet weten dat als hij blijft twijfelen kans bestaat dat hij jou gaat verliezen.

      Het voelt instinctief-correct om achter de man aan te gaan die twijfelt of hij een relatie met ons wil of niet. Wij geven graag aan hem, wil onszelf van de best kant laten zien en daarmee proberen te bewijzen dat wij hem “waard” zijn.

      Wij accepteren zijn gedeponeerde tas met wasgoed, wij laten hem seks met ons hebben, wij wachten op zijn beslissing tot dat hij er klaar voor is om voor haar of ons te kiezen.

      En juist deze dingen maken jou minder aantrekkelijk in zijn ogen.

      Dit is wellicht een raar vergelijking die ik nu ga maken, maar als jij bekend met marketing bent, dan weet je dat hersenen van mensen reageren “beter” (voor de verkoop cijfers te verstaan) in momenten van schaarste.

      Beeld van schaarste wordt vaak kunstmatig in marketing gecreëerd om verkoopcijfers om hoog te krikken.

      Wanneer een man merkt dat jij altijd op hem zal blijven wachten zal hij minder gemotiveerd zijn om zijn keuze: A. snel te maken, B. zijn keuze voor jou te maken.

      Jij moet een waarde hebben in zijn ogen. Waarde die hij weinig elders in zijn leven zal tegen komen.

      En het betekent niet dat jij nu een bitch moet worden en waardevol te kunnen overkomen, helemaal niet.

      Jij kan deze man uitnodigen en inspireren bij jou te komen alleen als jij op momenten van contact warm en verwelkoming bent . En tegelijkertijd grenzen hebt aan de “binnenkant” van jezelf en hem jou niet laat “misbruiken”.

      Hoe zou een vrouw van hoger waarde zich gedragen? Zou ze zijn gedeponeerde was accepteren? Zou ze seks met hem hebben terwijl hij seks met een andere heeft? Zou ze hopeloos op hem zitten wachten terwijl hij zijn tijd met een andere vrouw verdoet?

      Dat zijn de soort vragen die jij aan jezelf wil stellen wanneer jij wil bepalen of jij jouw waarde zelf omlaag brengt?

      Een vrouw die liefde uitstraalt, warm en verwelkoming is en tegelijkertijd haar waarde weet, is bijzonder aantrekkelijk voor mannen.

      Stel deze vragen aan jou iedere keer als jij twijfelt of jij “juiste” dingen doet. En laat mij gerust weten hoe dit voor jou werkt.

      Ik hoop dat jij hiermee een antwoord op je vraag gekregen hebt.

      Liefs,
      Anna

      • Tanja :

        Dag Anna,

        Dit stukje is al van een tijd terug maar ik heb dan toch de volgende vraag: je geeft aan dat je als vrouw duidelijk moet maken (hoe?) dat je niet oneindig gaat zitten wachten, wat dan zou bijdragen dat je als vrouw aantrekkelijker wordt en hij sneller een beslissing zal nemen. Maar hoe verhoudt zich dat dan tot hetgeen jij schrijft dat je een man in een MC ruimte en tijd moet geven om zichzelf terug te vinden?

        Mijn man heeft ook een MC, is sinds een week uit huis is (zit bij zus) om na te denken wat hij voelt voor mij, temeer er een 20 jaar jongere griet in het spel is sinds 5 mnd op wie hij verliefd zegt te zijn en van wie hij houdt. Ik ben 21 weken zwanger….
        Hoe geef ik hem ruimte zonder dat hij er ook oneindig over gaat doen én ik aantrekkelijk blijf?

        • Anna :

          Beste Tanja, welkom.

          Of verliefdheid van jouw man DIRECT is verbonden met MC, kan ik niet vertellen. Het is ook mogelijk dat jullie relatie hier een rol in heeft gespeeld. Als dat zo is, dan zal jouw ‘aantrekkelijkheid’, waar je over hebt gehad, groter worden pas wanneer uitdagingen/problemen/onvervulde behoeften binnen jullie relatie worden opgelost. En alleen ‘ruimte geven’ zal lang niet genoeg zijn. En kan soms zelfs averechts effect hebben, wanneer we ons partner VOLLEDIG met rust laten, terwijl bij hem/haar veel behoeften in de relatie met ons onvervuld waren.

          Meer over dit onderwerp kan je in mijn e-boek vinden.

          Liefs,
          Anna

    • Marian :

      Hallo Anna,
      Wat jij beschrijft maak ik nu ook mee, hij is verliefd op een ander en inmiddels 3 weken de deur uit. Hij heeft het moeilijk en is in de war. Hij zegt dat hij van mij houd, maar nog steeds verliefd is op haar. Ik probeer mijn leven te leiden en leuke dingen te doen/afleiding te zoeken. Ik denk echt door bewust afstand te nemen dat het goed gaat komen, want ik hou heel veel van hem en kan eigenlijk niet zonder hem. Ik weet alleen niet hoe lang dit gaat duren en welke kant ik op moet. Ik probeer te overleven en hoop dat we ooit samen verder kunnen.

      • Anna :

        Marian welkom,

        Je man wil duidelijk geen keuze maken. Ik leer mijn cliënten in dergelijke situaties dat als ze hun man terug willen, moeten ze absoluut niet op hem gaan wachten.

      • Kaatje :

        Hallo Marian, ik leef met je mee, ik zit ook in precies dezelfde situatie, ook mijn man is verliefd op een ander en weet met zijn gevoelens geen raad. Hij zit nu tijdelijk bij zijn broer, ik voel me verdrietig en weet soms ook niet wat ik moet beginnen. Ik weet ook niet welke kant het zal opgaan, maar zo in onzekerheid blijven is een hel.
        groetjes Kaatje

        • Marian :

          Hallo Kaatje,
          Er is inderdaad niets erger dan onzekerheid. Ik loop nu zelf bij een psycholoog omdat ik ook niet weet welke kant ik op moet. Wel kreeg ik een compliment van mijn man dat ik zo sterk ben en mijn eigen leven leidt. Ik probeer me goed te verzorgen en dat heeft hij ook gezien. Ik probeer niet te pushen, maar ben wel erg emotioneel, maar dat mag ook best na 27 jaar samen zijn. Ik wens jou heel veel sterkte en kracht toe, want het is erg moeilijk af en toe.

    • Kennedy :

      jeetje….jouw verhaal is mijn verhaal…. mijn man zit volgens mij ook in een midlife en gaf ook aan van me te houden maar leeg te zijn van binnen. hij was verliefd op een andere vrouw, ook 5 jaar ouder, al meerdere relaties verbroken terwijl ze vreemdging met een ander….nu ook dus…nog getrouwd maar wel al aan t rommelen met mijn man..
      hij wil niet scheiden maar voelt dat hij dit “moet doen”

      gaat s’avonds met haar uit eten maar komt dan naar huis en wil tegen mij aankruipen, weet niet wat hij wil, chaos in zijn hoofd…

      ik laat hem met rust, val hem niet lastig met teveel vragen, alleen maar van eet je mee vanavond of had je al plannen?
      de eerste weken trok ik heel erg aan hem maar dat werkte averechts. Nu ben ik lief rustig, vrolijk en zorg dat ik er goed uitzie. Ga meer weg naar vriendinnen, laat hem ook s’avonds alleen koken voor onze zoon en hem.

      ik merk dat hij wat rustiger word. Ook doordat zijn vriendinnetje nog niets gezegd heeft tegen haar man, wat ze al weken beloofd…. Ik noem haar ook de zwarte weduwe…elke keer word er een huis verkocht die dan overwaarde heeft en ze geld opstrijkt. Nu heeft ze ook gezegd dat hij in ons huis moet blijven…die heeft onderwaarde dus ze heeft gezegd dat hij over een paar jaar als de prijzen stijgen de boel moet verkopen…pech….dat gaat dus niet gebeuren….Denk dat ze daarom nog niets verteld heeft…er valt bij hem niets te halen!

  4. Griet :

    beste Anna,

    Je artikel is heel herkenbaar. Sedert een aantal weken neemt mijn man steeds meer afstand. Hij gaat steeds naar vrienden (wat hij daarvoor weinig deed) en blijft daar heel vaak slapen. In het begin liet ik hem, het ging niet goed op het werk, hij had wat tijd nodig en ik was dan ook bereid hem die te geven. De laatste 2 weken werd ik echter wantrouwig, jaloers, iets wat me in die 10 jaar met hem nooit is overkomen. Hij blijft steeds meer weg, kan het heel goed vinden met een andere vrouw, is graag bij zijn vrienden want daar is alles fijn, … Hij zegt dat hij niet weet wat hij wil, maar ook dat er niets aan de hand is, dat hij mij graag ziet maar dat hij tijd nodig heeft… Ik geloof hem dat er niets is met een andere vouw en ik wil hem ook wel ruimte geven maar ik mis hem zo hard, ik heb echt het gevoel dat hij enkel nog naar huis komt voor de kinderen. Als ik iets vraag of zeg dat ik me alleen voel wordt hij boos en vertrekt hij. Hij wil dat ik hem gerust laat, zegt dat ik hem niets laat doen (terwijl ik hem nooit iets ontzegd heb) maar ik vind het gewoon nt normaal dat hij steeds elders slaapt. Ik word er gek van.
    Onze relatie ging al een tijdje wat minder, vooral ook de sex, en dat lag aan mij, oververmoeid door jarenlange onderbroken nachten (zoontje van 2,5 slaapt sinds één week door), ik zat er echt lichamelijk helemaal door maar hij zag het steeds alsof ik hem nt meer graag zag. We hebben het er vaak over gehad maar hij begreep het, stress van het werk (bij beide), oververmoeidheid (ook bij beiden), we zouden ons er wel doorslaan zei hij, we hadden nog alle tijd, maar nu plotseling kan hij me zelfs geen antwoord geven op de vraag of hij bereid is om te vechten voor onze relatie. Hij heeft tijd nodig, ok, maar ik heb ook mijn gevoelens, als hij thuis is probeer ik m’n best te doen, maar de kleinste opmerking jaagt hem op stang en hij vindt dt ik zeur. Natuurlijk is het bij z’n vrienden leuk, gn verantwoordleijkheden, nieuwe mensen, etentjes,…
    en hier thuis, een vrouw die haar gekwetst voelt. Ik kan niets meer goed doen. Hoe kan ik open en geduldig blijven zoals jij zegt, die onzekerheid maakt me kapot, vooral voor de kinderen

  5. Anna Klijn :

    Hallo Griet,

    Welkom! Het spijt mij om te horen dat jij op dit moment zoiets meemaakt.
    Een paar dingen vallen mij op in jouw bericht:

    1. Hij “is graag bij zijn vrienden want daar is alles fijn” – want het is thuis minder fijn dan bij zijn vrienden. Natuurlijk heeft iedere relatie & ieder huishouden “verplichtingen” en “verantwoordelijkheden”, maar wat is er voor hem en jou thuis “niet fijn”? Wat ging in jullie relatie “al een tijdje wat minder” (behalve seks)?

    2. “Als ik iets vraag of zeg dat ik me alleen voel,wordt hij boos en vertrekt hij.” Misschien kan je kijken naar hoeveel lol en plezier jullie de laatste tijd in gezelschap van elkaar hebben gehad. Was jullie contact gevuld met “moeten”, “verplichtingen” en schuld gevoelens (betreft verplichtingen) of was JIJ happy, blij en gelukkig tijdens jullie interacties?

    Wanneer beiden werken en ook nog voor kinderen moeten zorgen, is het niet makkelijk om je thuis “ontspannen” te voelen. En als jij tegelijkertijd door vermoeidheid niet kon laten zien dat jij ook happy en gelukkig met jouw man was, dan kunnen op een geven moment zelfs de kleinste opmerkingen (hoe terecht ze ook zijn) over hoe ontevreden, eenzaam en gekwetst jij bent, jouw man te veel worden.

    Als hij jou toen niet gelukkig kon maken, dan zal alles wat jij nu tegen hem gaat zeggen, over hoe ongelukkig jij van zijn gedrag wordt, zijn schuldgevoel alleen maar groter maken en hij zal daardoor alleen maar bozer en afstandelijker reageren.

    Hiermee bedoel ik niet dat jij jouw negatieve gevoelens voor je man moet verstoppen, maar het zal voor hem niet makkelijk zijn om steeds te worden geconfronteerd met jouw “ongeluk”. En hij zal daarom liever zonder jou zijn, dan jou steeds ongelukkig zien.

    Mannen kunnen zo gefocust zijn op het gelukkig willen maken van hun vrouw, dat wanneer hun dat niet lukt (al is het niet zijn “taak” en dat beseft hij zelf ook!), hun reacties absurde proporties kunnen aannemen. Zij kunnen hun vrouw als grote zeur gaan zien, die nooit tevreden is, zelfs als hij zich zélf onredelijk gedraagt.

    Jouw focus en datgene waar jij jouw aandacht op dit moment aan besteed is van cruciaal belang.
    En het betekent niet dat jij met een masker op je gezicht moet lopen. Gevoel laten zien is goed!

    Maar kan jouw man bij jou OOK een oprecht gevoel van blijdschap zien, dat hem vertelt dat jij blij bent met een man zoals hij? Heeft hij dat gevoel van jou de laatste tijd kunnen zien? En zo niet, wat speelde er voor jou?

    3. “…oververmoeid door jarenlange onderbroken nachten (zoontje van 2,5 slaapt sinds één week door), ik zat er echt lichamelijk helemaal door…”

    Hebben jullie beiden even veel energie in de relatie en het opvoeden van de kinderen geïnvesteerd? Hoe heb jij dat ervaren?

    Mijn vermoeden is, dat jij als werkende moeder (van hoeveel kinderen weet ik niet, maar zeker 2 – is uit jouw schrijven te halen), iemand bent, die de hele dag lang voor haar kinderen, man en gezin wil zorgen. Maar die vooral heel veel aan haar kinderen, man en gezin geeft!

    Heb jij voor jezelf een balans tussen geven en ontvangen kunnen vinden?

    4. Wat jouw man nu doet, is oneerlijk en kwetsend. En het lijkt ook alsof er hier een heel proces voor jouw man en jou aan vooraf is gegaan. Het lijkt alsof nu de bom gebarsten is, die al lang aan het tikken was.

    Hoe jij open en geduldig kan blijven?

    Jij blijft open door jouw gevoel te uiten zonder “verborgen agenda”. Wanneer jij wil laten merken dat je gekwetst bent, in de hoop dat hij wat langer thuis zal blijven, dan heb jij een verborgen agenda.
    Wanneer jij hem vertelt hoe verdrietig de kinderen zijn, in de hoop dat hij die dag niet bij zijn vrienden gaat slapen, dan heb je een verborgen agenda.

    En hij kan dat voelen.

    Het kan bij hem overkomen alsof jij hem verantwoordelijk stelt voor jouw gevoel. Of alsof jij weer iets van hem wil, wat hij toch niet kan geven. En dan vlucht hij.

    Leer jouw gevoel te uiten zonder hem een schuldgevoel te geven over wat jij voelt.

    En wat betreft geduld. Wanneer jij weet wat de behoeften van jouw man zijn, wanneer jij weet hoe je die kunt vervullen en dat ook doet, dan weet je vanzelf hoelang je moet blijven en dan blijf je vanzelf niet langer dan “nodig” is.

    We geven juist te veel geduld, wanneer we ons op één of andere manier schuldig voelen over de situatie.

    Veel liefs,
    Anna

  6. Joukje :

    Hoi Anna,

    Wat een mooi en herkenbaar artikel heb je geschreven!
    Mijn man is 42 jaar en zit al ruim 2 jaar in een midlifecrisis. Zijn vader overleed op zijn 40e, wij verhuisden en verbouwden in dat jaar en hij veranderde ook van baan in dat jaar. Een heftige tijd, waarna wij in een enorme huwelijkscrisis belandden. Mijn man twijfelt of hij nog wel bij me wil blijven. Hij twijfelt al ruim 2 jaar, maar kan ook niet kiezen. Hij zegt niet volmondig nee, maar ook niet volmondig ja tegen mij. Een jaar geleden maakte ik de fout door mijn liefde te gaan claimen, door hem te dwingen van me te houden. Dit deed ik natuurlijk vanuit ontzettende onzekerheid. Dit werkte inderdaad averechts. Ook ben ik toen gaan vluchten in contact met andere mannen. Ik hunkerde naar aandacht en bevestiging, die ik thuis niet meer kreeg. Het liet mijn man koud, het kon hem niet schelen wat ik deed en met wie. Het was voor hem ook een mooie gelegenheid om met andere vrouwen om te gaan. In die periode is hij ook het huis uitgegaan, hij moest nadenken. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik heb hem toen losgelaten. Ik realiseerde me dat trekken geen zin had. Hij moest het zelf maar uitzoeken. Na 2 maanden rust is hij toch weer thuis gekomen. Ik was ontzettend blij en besloot ook weer echt voor hem te kiezen: ik zette een streep onder al mijn mannelijke contacten. Daarna is onze relatie ook echt verbeterd. Er kwam weer meer rust in onze relatie en in ons gezin. We besloten om onze relatieproblemen los te laten, en het er niet meer zoveel over te hebben met elkaar en met anderen. Dat werkte heel goed. Niet claimen, niet verwijten, maar loslaten en weer genieten van elkaar en ons gezin. Helaas kan mijn man nu, bijna een jaar later, nog steeds niet echt voor mij kiezen. In gezelschap blijft hij flirten met andere vrouwen. Hij vindt het moeilijk om mij te knuffelen of iets liefs te zeggen. Dit blijft mij zo frustreren! Wanneer kiest hij nou eens echt voor mij en gaat hij staan voor zijn beslissing? Als ik het weer ter sprake breng, zegt hij dat hij nog steeds twijfelt en dat hij zelf ook niet weet waarom. Zijn gesprekken met een psycholoog hebben helaas ook niks opgeleverd. Gek word ik ervan! Ondanks de ruimte die ik hem gaf en ondanks dat het weer beter ging, kan hij zich nog steeds niet 100% geven. Ik merk dat ik nu weer begin te dwingen: ik wil dat hij een keus maakt. Hij kiest voor mij of hij kiest niet meer voor mij! Hij zegt oprecht dat hij het echt niet weet en ik geloof hem. Toch maakt het mij ontzettend onzeker. Ik wil gewoon een man die van me houdt, die voor me kiest en er trots op is dat hij met me getrouwd is. Maar hij kan mij dat op dit moment niet geven. Ik zit nu dus in een echt dilemma: OF ik kies voor mezelf, voor mijn eigen geluk, vraag een scheiding aan en begin opnieuw. OF ik laat hem (weer) los en vrij en hoop dat hij toch ooit wel voor mij gaat kiezen. Het allerliefste houd ik mijn gezin bijelkaar. Maar ja, hoe lang moet ik nog wachten? Ik heb zelf toch ook recht op geluk? En mijn kinderen hebben toch ook recht op een gelukkige moeder? Ik vind en blijf het een moeilijke kwestie vinden, deze midlifecrisis, en hoe daarmee om te gaan als partner…

    • Anna Klijn :

      Hallo Joukje,

      Welkom! Het spijt mij om te horen dat het niet allemaal van de lije dakje voor jou gaat. En het hoeft natuurlijk niet Altijd makkelijk te zijn, maar soms zou het toch fijn zijn, toch!?

      Wat tussen jullie precies gebeurt is voor mij op dit moment nog moeilijk te zeggen. Er kunnen factoren een rol spelen die met blote oog niet te zien zijn en die niet aan de oppervlakte zich bevinden.

      Wat jou wel wellicht kan helpen is een teleseminar die 27 september plaats vind. Schrijf je in en wellicht zal je kennis krijgen, die jullie weer dichter bij elkaar kan brengen.

      Liefs,
      Anna

    • Linda :

      En hoe is het nu met jullie?
      Midlife duurt toch wel 3 tot 6 jaar of langer?

      Ik maak hetzelfde door. Heb nu een contract gemaakt om hem de time out te geven, die hij nodig heeft, maar wel onder voorwaarden.
      Wat een ellende. Het ergste is dat je iemand zo erg mist al zo lang en nu pas weet je wat het is. En dan is er geen pil voor, geen therapie, alleen maar iemand nog verder wegduwen en afwachten. En al die tijd geen liefde en genegenheid. Ik vind wel steun aan al die verhalen die ik op internet lees. Maar elk verhaal is toch net weer iets anders dan dat van mij. Ik zou zo graag eens lezen van iemand die het heeft gered en het weer goed is gekomen.

      • Tanja :

        Hoi Linda,

        Ik kan je niet vertellen of het goed komt, ik zoek ook zo’n antwoord. Heb je al reacties?
        Op wintersport in februari ontdekte ik dat mijn man al 4 maanden een affaire had met een collegaatje van 28 jaar. Mijn man is 47.
        Ik was toen 3 mnd zwanger van kans 2e kindje wat met behulp van IUI is ontstaan, een zeer bewuste keuze dus.
        Ondertussen is mijn man al een week weg, naar z’n zus om na te denken over wat hij voor mij voelt en of hij nog wat voelt. Mijn zoon, ik en de baby zijn alleen maar stressfactoren dus hij wil niet thuis zijn en overweegt een scheiding. Daar zit ik dan, alleen, 21 weken zwanger.
        Ik hoop dat hij nu geen besluit neemt en dat ik de kracht kan vinden hem de tijd te gunnen…..

        • Linda :

          Inmiddels bijna een jaar verder. Hij heeft na vele andete vrouwen toch voor zijn soulmaatje zijn 20 jaar jongere vriendin in Brunei gekozen. Zijn gedrag is puberaal te noemen. Hij wil scheiden maar heeft het tot nu steeds uitgesteld. Hij is bijna niet meer in Nederland. Hoewel ik nog steeds van hem houd, vond ik op een moment dat ik voor mezelf moest kiezen. Dus ik heb mijn spaargeld ( ik spaarde hij gaf uit ) van de bank gehaald en veilig opgeborgen. Heb bedacht wat ik allemaal had willen doen maar nooit kon omdat ik altijd voor iedereen moest zorgen. Dus heb in drie maanden mijn motorrijbewijs gehaald. Heb een motor gekocht en een nieuwe auto . Heb een leuke man ontmoet en ben met hem gaan motorrijden
          Van het een kwam het ander en vorige maand ben ik met mijn 3 kids van 20,19 en 17 samen met hem gaan wintersporten. Hoewel ik nog niet van liefde kan spreken geeft deze man mij alles in emotioneel opzicht wat mijn “bijna exman” nooit aan mij heeft kunnen geven. Ik mis mijn man nog steeds, het verdriet is er nog maar ik weet dat ik een nieuw leven kan opbouwen zonder hem. Anders, misschien beter? Het enige dat ik nog erg lastig vind is zijn niet aanwezig zijn voor zijn jongens. Ik hoop dat hij ooit nog eens een echte vader voor hen zal zijn in plaats van het “pubervriendje” dat hij al zo lang speelt. Iedereen leeft zijn leven zoals hij of zij kiest. Ik heb jarenlang niet zelf gekozen maar gevolgd, nu kies ik zelf en ben ook verantwoordelijk voor die keuzes
          En hij ook. Ik denk niet meer aan wachten en geduld hebben . Ik leef nu en ben van plan om dubbel te genieten. Elke keer als hij een “helder” moment heeft appt hij: “lin ik weet dat ik fout zit. Ik voel het maar ik kan niet anders” en op zijn vraag of het nu nooit meer goed komt greef ik als antwoord: ” doe wat je moet doen, maar laat mij ook doen wat ik wil zonder me te veroordelen. En als je echt helemaal klaar bent met alles vraag het me dan nog maar eens. Niemand krijgt een garantie dat je bij elkaar blijft voor altijd. Sterkte allemaal want kracht is wat je nodig hebt als dit op je pad komt

  7. Esther :

    Beste Anna,

    Zo’n 2 weken geleden kreeg ik uit het niets de mededeling van mijn man (41 jaar ) dat hij bij weg ging. De liefde was op en hij kon het niet meer opbrengen alleen de kinderen ( 11, 10 en 7 jaar) hadden hem tegen gehouden om deze beslissing al eerder te nemen.Hij had al wel zo’n 1,5 jaar twijfels maar dacht dat de verhuizing de problemen wel zou oplossen. We hadden namelijk eindelijk onze droom gerealiseerd, een boerderijtje in het buitengebied.
    Ik was volkomen verslagen door deze mededeling.Hij sloot zich onmiddelijk af voor mij en liep als een ijskonijn door het huis Na 2 zware dagen dagen heb ik geprobeert om met hem in gesprek te komen, ik kon mij niet voorstellen dat de liefde maar zo van het ene op het andere moment verdwenen kon zijn maar hij was niet voor rede vatbaar en bleef bij zijn beslissing. Van een eventuele poging om onze relatie te redden wilde hij niets weten. Hij bekende op dat moment ook dat er gevoelens waren voor een collega maar dat hij daar nog niets mee had gedaan en dat zij dit ook niet wist. Na nog een aantal slapeloze nachten en niet meer kunnen eten heb ik hem verzocht om op zeer korte termijn ons huis te verlaten omdat het simpelweg niet trok om hem nog langer in huis te hebben. Hier reageerde hij woedend op met als reactie je zet me dus buiten de deur. Hij heeft vervolgens tijdelijke woonruimte gezocht. Hij heeft een recreatiewoning gehuurd en kon daar in de loop van de volgende week terecht. Vervolgens zijn we in het weekend toch weer aan de praat geraakt ( hoofdzakelijk ik ) en hij zou in zijn tijdelijke woonruimte over ons en de toekomst nadenken, hij had tijd nodig om alleen te zijn want het was een chaos in zijn hoofd. Ik ben al die tijd aan het trekken en vechten geweest voor onze relatie maar ik kon voor mijn gevoel op geen enkele manier tot hem doordringen, ik dacht dat ik mijn partner na 20 jaar, waarvan 14 jaar getrouwd, wel kende maar hij was een volkomen vreemde voor mij geworden en volkomen emotieloos. Alleen de reactie van de kinderen op de boodschap dat papa en mama gaan scheiden maakten tranen bij hem los. De avond na zijn vertrek kwam ik er bij toeval achter dat hij een ander e-mail had aangemaakt, helaas voor hem met het wachtwoord wat hier in huis gebruikelijk is dus ik kwam zonder al te veel problemen in deze mailbox en daar zag ik een berichtje van de collega inkwestie in die liet niet veel tot de verbeelding over. Zij is 10 jaar jonger en heeft ook een gezin. Ik heb hem hiermee geconfronteert met de vraag hoelang hij mij nog voor de gek wou houden. Er bleek dus al een aantal maanden contact tussen hen te zijn en de gevoelens waren wederzijds maar hij bleef bij hoog en laag volhouden dat hij mij niet bedrogen had, dat wou hij niet. Ik weet niet of ik dit moet geloven, de volgende dag was het wachtwoord veranderd. Dit voelt voor mij dat hij nog meer geheimen heeft. We zijn inmiddels een week verder en hij heeft nog geen enkele poging tot een gesprek ondernomen.
    Tot op heden begrijp ik er geen snars van, mijn gevoelens en emoties vliegen alle kanten op. Het ene moment denk ik, ik zet er maar een punt achter en het andere moment wil ik vechten voor mijn relatie omdat ik zielsveel van hem hou. Nu hij weg is kom ik wel wat tot rust en de kinderen houden mij op been en zorgen voor structuur.
    Toevallig kwam ik vandaag het een en ander tegen over een midlife crises en ik had het gevoel dat er toch wel een aantal puzzelstukjes op hun plaats vielen. Nu zit er bij ons financieel, met een boerderij die we grondig aan het verbouwen zijn, geen ruimte om in dat opzicht gekke dingen te doen maar hij hij heeft het laatste jaar wel meer afstand van ons genomen, we gingen nooit meer samen leuke dingen doen. In het verleden ging ik nog wel een mee naar de hondeclub maar dat wilde hij ook niet meer. Hij was ook steeds meer met zijn uiterlijk bezig.
    Ik snap gewoon niet hoe mijn partner maar zo van het een op het andere moment alles achter zich kan laten, de kinderen, ons huis en 20 jaar lief en leed alsof het niets is geweest. Ik weet ook niet meer hoe ik hier mee moet omgaan, mijn vertrouwen is enorm beschadigd en word gek van de onzekerheid, moet ik op hem wachten…….

    • Anna Klijn :

      Hallo Ester,

      Welkom! Jouw situatie is zeker heftig. En ik kan mij heel goed voorstellen dat jij je onzeker voelt en niet weet hoe jij er mee moet omgaan en wat ook heel belangrijk voor jou is, is hoe jij je in de relatie met jouw man voelt wat betreft het vertrouwen.

      De vraag die jij jezelf wil afvragen is – wat wil jij?

      Wat is in de afgelopen 1,3,5 jaar tussen jullie gebeurt/verandert, wat hebben jullie tegen elkaar gezegd, niet gezegd? Hoe veranderde hij in de afgelopen jaren, hoe veranderde jij in de afgelopen jaren?

      Als jij naar alles kijkt wat in de afgelopen jaren tussen jullie is gebeurt, zou je waarschijnlijk merken dat de “mededeling” van jouw man niet helemaal uit “het niets” is gekomen.

      De vraag alhoewel hier is, is niet wie de schuldige is van wat er gebeurt is, maar of jij berijd bent om nu hier werk van te maken?

      Jullie hebben 3 kinderen. Wat wil jij aan jullie kinderen meegeven wat betreft een relatie? Hoe wil je dat hun relatie(s) eruit zien? De oudste is 11, dat betekent dat jij max. nog maar 6 jaar hebt om aan dat kind te laten zien hoe een relatie in elkaar kan zitten.

      Jouw man is zeker nog niet helemaal weg. Hij heeft niet om een scheiding gevraagd en wou zelfs in het huis blijven. Dat zijn allemaal goede tekens. Ga er voor en zoek tegelijkertijd hulp, zo snel mogelijk voor dat het te laat is.

      Wel (mijn advies) van mensen die weten waar zij het over hebben, mensen die zelf een “sterke” relatie hebben en weten wat nodig is om een koppel weer bij elkaar te brengen. Want als dat persoon zelf gescheiden is hoe kunnen ze jou leren.

      Liefs,
      xxx
      Anna

      • Gitta :

        Beste Esther,
        Ik maak momenteel excat hetzelfde door en sta gewoon met handen in het haar. Hoe kan hij 13 gelukkige jaren (voor mij en naar ik dacht ook voor hem) zo maar opblazen?
        Het lijkt alsof de man van wie ik zielsveel hou verdwenen is. Hij toont geen enkele emotie en liijkt elke vorm van empathie te hebben verloren.
        Waren die 13 jaar echt een illusie?

        Help!
        Gitta

    • Marian :

      Hoi Esther,
      Zo herkenbaar jouw verhaal, ook ik ken mijn man na 27 jaar niet meer en ook hij is zo emotieloos, huis, hond en haard verlaten zo uit het niets en ook nog verliefd op een ander, wat doet dit pijn he. Ik snap niets meer van hem. Hij woont op zichzelf, dat geeft rust, maar ben verdrietig.

      • Oda van de Hoek :

        Beste Marian,
        Wat jij schreef had ik kunnen schrijven. Hoe is het nu met jullie?
        Vr. gr. Oda

    • Oda van de Hoek :

      Beste Esther,
      Wat herkenbaar, wat herkenbaar! Zit in dezelfde sitatie na een heel goed huwelijk van ruim 30 jaar. Hoe is het bij jullie afgelopen? Kan ik nog hoop hebben?
      Groetjes, Oda

    • Wen :

      Beste Esther,
      Wat een herkenning. Ook ik mag me gelukkig prijzen met een man die na een relatie van 18 jaar en een kindje van 3 de deur uit is gelopen zonder ook nog maar 1 keer om te kijken. De druppel leek te zijn dat ik graag een tweede kindje wilde en hij niet. Hij kon daar ook geen duidelijke redenen voor geven, hij gaf alleen aan dat hij niet het gevoel had voor een tweede kindje. Ook voor de komst van onze zoon, heeft hij een tijdje apart gewoond om na te denken over ons. Ik heb regelmatig voorgesteld om samen te proberen over het kindvraagstuk heen te komen en het samen zien te verwerken/achter ons te laten, maar dat wilde hij niet. Hij wilde zich ook niet laten steriliseren en verwachtte van mij dat ik zou blijven zorgen voor voorbehoedsmiddelen. Het was mijn probleem en ik moest er maar mee zien te dealen dat hij gewoon niet wilde. Hij vindt dat hij hard gewerkt heeft om onze relatie te verbeteren, ik heb daar geen pogingen toe ervaren, behalve dan flinke geruzie en zeker geen opbouwende gesprekken. En nu is hij dus weg. Hij is in een ongemeubileerde flat getrokken en heeft allerlei nieuwe spullen gekocht zonder overleg te plegen. Nu wil hij dat ik hem met geld daarvoor compenseer, omdat hij die spullen nodig had en is hij boos dat ik me op het standpunt stel dat hij spullen mee kon en nog steeds kan meenemen. T.a.v. de omgangsregeling voor onze zoon is het voor hem alleen maar belangrijk dat hij zijn leven kan leiden zoals daarvoor. Hij heeft in de eerste weken na zijn vertrek al meteen meermalen contact gehad met een sportmaatje dat nu zijn nieuwe best friend is. Twee maanden na dat hij ons huis verliet, ging hij met haar en haar twee kinderen op vakantie. Hij ontkent dat hij iets met haar heeft, ze is gewoon een heel goede vriendin die hem door deze nare periode heen helpt is het verhaal. Ondertussen wordt hij geregeld ‘s-nachts en ‘s-ochtends bij haar gezien. Alle financiële zaken heb ik alleen moeten regelen. Met veel gedoe heb ik het nu zover dat ik een mediator ingeschakeld heb en zijn we langzaamaan de zaken voor de scheiding af aan het wikkelen. Ik vind het verschrikkelijk dat het allemaal zo loopt en krijg ook nog eens de zwarte piet toegeschoven voor het niet met elkaar communiceren. Ik ben me nu aan het focussen op mezelf; blijven staan en zorgen voor mijn kleine mannetje is mijn grootste prioriteit. Mijn ex onderneemt geen enkel initiatief voor het verder regelen van de scheiding, komt zijn spullen niet halen en kijkt op geen enkele manier meer om naar mij. Ik hou van een kerel die in ieder geval op dit moment in zijn leven niet voor mij wil of kan gaan en dat doet ontzettend zeer. De complete (ogenschijnlijke?) onverschilligheid is wat me het allermeest raakt. Ik herken hem niet meer terug en ik weet eigenlijk ook niet eens meer of ik nog van deze man hou of van die uit een verleden. Ofwel, ik doe ook mee in de chaos van een MC van iemand die een half leven mijn vriend was. We zijn in ieder geval niet alleen.

      Liefs, Wen

  8. Anna :

    Hoi Anna,

    Ik zit met het volgende, ik heb een ongeveer een jaar een relatie met een hele lieve man,
    Hij heeft uit zijn eerdere huwelijk een dochter van 5, die om het weekend bij hem is, en ik heb uit een eerdere huwelijk 3 zoons, waarvan 2 al uit huis zijn en 1 van 13 woont bij mij, mijn vriend is 40 en ik 47.
    We hebben tijdens onze relatie nog nooit één woorden wisseling of ruzie gehad,Hij is een zeer zorgzaam type man, en wilde mij altijd vermaken als ik naar hem toe ging.
    In het begin was het even aftasten ik ben best wel beschadigd uit mijn vorige relatie en hij ook.
    Communiceren was bij ons moeilijk,we praten wel? maar over opervlakkige dingen.Nooit echt over de toekomst kinderen enz.
    Mijn vriend heeft een eigen bedrijf en veel werk druk, ik werk ook fulltime, we hebben allebei een druk leven. in het begin was ik om het weekend bij hem en heel af en toe kwam hij naar mij.we hadden het dan ook heel fijn samen, daarna werd het elk weekend en zijn dochter was er dan ook.we belde elkaar ook elke avond. Op alle vlakken. zelfde humor enz.we zijn afgelopen zomer met z’n vieren op vakantie geweest.
    In het begin was hij totaal niet mijn typ, maar er zijn gevoelens gaan groeien bij mij en ben echt heel veel van deze man gaan houden.
    Nu heeft hij 8 weken geleden gezezegd dat hij mij vreselijke pijn gaat doen, hij wilde niet meer met me verder, ik was totaal van slag begreep er helemaal niks van zo out of the bleu. ik ben vreselijk overstuur naar huis gegaan, ik kon niet meer praten. mijn emoties vlogen alle kanten op.Ik begreep er helemaal niks van vanwaar die ommekeer.
    Hij heeft daarna aangegeven dat hij moet nadenken(hij is echt een denker alles moet bij hem een plekje hebben.) na mate de tijd verstreek hebben we wel contact gehad via de telefoon, en mails. hij is na 2 weken bij me langs gekomen en hebben voor het eerst gepraat, ik was nog vreselijk overstuur,hij moet nog steeds na denken hij zij dat hij er voor 100% achter moet staan om met mij verder te willen. hij heeft ook gezegd dat hij tijdens onze relatie altijd voor mij gedacht heeft en dat vond hij niet eerlijk tegeover mij, een voorbeeld, als hij met zijn dochter een weekend je weg zou willen dan zou hij zich verplicht voelen om mij en mijn zoon mee te vragen,maar ik ben iemand die zou zeggen ga lekker met je dochter en geniet er van, maar hij dacht dus al voor mij bang om mij te kwesten, terwijl hij dan diep in zijn hart alleen met haar zou willen, en zo waren er dan wel meer momenten. nu hij heeft heel veel met zijn vrienden hier over gesproken, die verklaren hem voor gek, waarom hij met mij de relatie heeft verbroken, ook zijn familie begrijpt er niks van.
    Hij twijfelt heel erg,hij heeft ook aangegeven dat hij niet van zich zelf houdt.en dat hij slecht slaapt de laatste tijd.
    Ik heb hem ook de rust gegeven om na te kunnen denken,3 weken daarna is hij bij me geweest en was nog steeds in twijfel en we hebben veel gepraat, ook dat we elek avond elkaar belde vond hij niet fijn, je was op een gegeven moment uitgesproken. Toen hij weg ging vertelde hij mij dat hij daar moeite mee had om weg te gaan, hij geeft me ook vaak signale van dat ik weer hoop krijg.
    Het is voor mij zeer slopend, ik eet haast niet meer en en al mijn levens vreugde is weg, en het gekke is ik kan niet eens boos op hem worden, afgelopen zondag is hij ook weer bij me geweest, hij kwaml binnen en was heel lief tegen mij we hebben toen ook lichamelijke contact gehad, mijn hele lichaam was aan het shacken,( ontlading denk ik) we zij daarna naar een grasveld gegaan en hebben heerlijk de hele dag gepraat( hij is heel erg gesloten, hij kan zijn emoties niet tonen) was al blij dat hij met me kon praten.
    Toen we in de avond terug kwamen en bij mij koffie gingen drinken zij hij dat hij het weer wilde proberen, ik was blij maar ook heel angstig. hij heeft me de afglopen weken heel veel pijn gedaan.twee dagen daarna belde hij mij met de mededeling dat hij nog steeds twijfelt de angst die bij hem is dat hij dan nooit meer papa kan worden weegt heel zwaar.hij is nu op een leeftijd dat hij nog kinderen wil en dat is wat ik hem niet kan geven. hij houd heel veel van mij en geeft om mij….hij heeft alles wat zijn hartje begeerd mooie auto die hij dit jaar heeft gekocht mooie motor, huis, maar hij heeft nu zoiets van het is nu of nooit. ik begrijp helmaal niks meer van zijn gedachtengang,Ik heb zo’n vreselijke pijn,Hij twijfelt nog steeds ik weet bij god niet meer hoe ik hier mee om moet gaan,dit sloopt mij finaal.Ik begin nu echt me zelf te verliezen.en heb nog steeds hoop,volgende week komt hij weer naar me toe om weer te praten, ik denk dat hij in een midlife crissis zit of zo, heb het idee dat hij nu voor dat hij oud wordt een perfect( hij is een perfectionist) gezin wil hebben,en zo dan ook oud kan worden.ik weet het gewoon niet meer, hoe ik me nu voel is niet te beschrijven.ik ben nu zo onzeker.en heb enorm veel pijn.

    • Anna Klijn :

      Hallo Anna,

      Welkom! Het spijt mij om te horen wat jij nu meemaakt. Ik weet niet wat deze man wil. En het feit dat hij (jullie) nooit echt over de toekomst / kinderen praten heeft mij niet echt het indruk dat hij zelf weet wat hij wil.

      Mijn filosofie is – geef nooit jouw hart, lichaam en ziel aan één man voor dat hij zijn exclusiviteit en de toekomst aan jou kan geven die jij wil!

      Dat is de valkuil waar veel van de vrouwen in vallen. Zij beginnen met daten en geven Alles aan één man nog voor dat hij aan haar heeft belooft om dat gene te geven waar zij er na verlangt (een ring, huwelijk wat dan ook).

      Als hij nog niet weet wat hij wil, zou ik tegen hem zeggen dat het zijn volle recht is om net zo lang er over na te denken zoals hij nodig heeft.

      Maar zolang hij denkt, zou ik niet op hem wachten, maar zou gaan daten. En hij mag dat gerust weten.

      Deze man moet weten dat hij geen controle over jouw leven heeft en dat indien hij jou wil moet hij opschieten met zijn beslissing voor dat de trein voorbij gaat.

      Dus zolang hij denk zou ik gaan daten, maar indien hij ook gaat daten, dan is het afgelopen.

      En dit is geen “dubblestandart” – want jij wil hem wel (en hij weet dat ) en hij moet nog over na denken.

      Door op hem te zitten wachten geef je alle macht in zijn handen en meer dan dat door op hem te zitten wachten zeg jij tegen hem – jij beslist wat er gebeurt.

      Deze man moet weten dat jij waarde voor jezelf weet en niet wanhopig op hem zal wachten.

      Liefs,
      Anna

  9. Heleen Felius :

    Hallo Anna,

    Mijn echtgenoot vertelde de 3e week van augustus ineens er een punt achter te willen zetten. Het kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel.
    Wij zijn al jaren bezig met een emigratieprocedure voor Australie. 2 12/ maand voor hij deze mededeling deed had hij nog contact met het emigratie bureau en liet weten:
    “Dan wachten we nog af en gaan intussen verder met de voorbereidingen, zullen we het maar als een cadeautje zien als het eenmaal zover is”(lachebekje erachter getypt).
    Hij had al eneige maanden last van pijn op zijn borstbeen en kloppingen in zijn hals. Was hiervoor naar de huisarts geweest, beiden weten het aan iets fysieks, zoals syndroom van Tietze en rsi klachten.
    In de 2e week van augustus kreeg ik een sms over vrije dagen in de herfstvakantie: “Yo, de herfstvakantie zou week 43 voor zuid zijn, mijn overwerk is in wee 41. Met voldoende financieele middelen zijn we dan dus mooi ff weg. (weer lachebekje).
    In de 3e week deed hij de mededeling ermee te willen stoppen.
    Op een zondag.
    De dag erna zei hij;”Ik vind bij jou niet wat ik zoek, en ik hou ineens niet meer van je”.
    In de week erop volgend is hij langs mijn zwager en zus gegaan, mijnn vader en zijn ouders om het te vertellen, tevens wilde hij de visumaanvraag voor Australie cancellen.
    Aan zijn ouders zei hij: Ik hou ineens niet meer van Heleen
    De 1e 1 1/2 week erna kon ik niet eten, toen zei hij: “je kunt het letterlijk niet door je strot krijgen he?”heel sarcastisch.
    Opmerkingen in deze periode: (heb hem na 1 1/2 week laten weten dat hier blijven slapen geen optie was, dat ik dat emotioneel niet aankon:
    - ik heb signalen gegeven
    - ik zie dezelfde patronen
    -je had het niet kunnen zien aankomen
    - ik ben veranderd
    - er is iets in mij veranderd
    -het slpijt me dat je dit mee moet maken
    - het slijt me dat ik je dit aan doe
    -ik wil verandering, laat het verleden,het was goed zo. Laat het los anders is er geen ruimte voor verandering.
    - laat die ketting los!
    -je bent beklemmend (zijn fysieke klachten?)
    -je bent een goede moeder, goed in je werk, maar ik zoek iets anders in eenpartner
    -”ik zie je nog wel eens met Boer zoekt vrouw naar het oosten van het land verhuizen. Vroeg ik “en jij dan, zit jij hier met je familie en vrienden?” Nou en, dan kom ik ook daar wonen, ik wil ook weg uit deze stinkstad!”
    -je regelt altijd alles
    -ik heb me altijd weggecijferd voor jou en de goede vrede.
    -als ik dingen ga zeggen in detail zijn het verwijten en ga ik je kwetsen (heeft na 8 weken nog niets benoemd)
    -Als je een goede relatie hebt hoort het vanzelf te gaan en hoef je er niet aan te werken
    - Als je doelt op dat ik het contact met mezelf kwijt ben geweest, dan klopt dat ja.
    Dus dat wil niet automatisch zeggen dat jij vanalles fout hebt gedaan. Ik heb dingen laten gebeuren ten koste van mezelf, maar was niet in staat dat aan te geven.
    Als dan je ogen open gaan, zie je de eigenlijke verschillen. Ik heb dit echt niet zomaar besloten, ook al lijkt dit voor jou wel zo.
    - er is iets in mij veranderd. Ik heb dit nooit zo bedoeld, maar kon het niet meer negeren.
    - ik kan heel “normaal”overkomen, omdat ik heel goed ben in mijzelf opzij zetten.

    Wij zijn 18 jaar samen en 8 jaar getrouwd en hebben een dochtertje van 8.
    1 November j.l. is mijn moeder overleden. Daarna is mijn echtgenoot gaan lijnen, nu heeft hij een nieuwe lease auto besteld, volledig naar zijn wensen en is bezig met een andere baan.
    Hij slaapt bij zijn ouders en bij collega’s en zo nu en dan een weekendje in een jeugdherberg in Luxemburg (waar hij vroeger met vrienden kwam in zijn jeugd)

    Mij echtgenoot heeft mij na 10 jaar samenzijn ten huwelijk gevraagd.
    Met mij wilde hij 90 worden.
    Hij had nog wel eens opnieuw willen trouwen, omzijn liefde voor mij te laten blijken.
    Hij zei zich geen raadt te zullen weten als mij iets zou overkomen.

    Hij heeft nooit opleidingen en certificeringen afgemaakt, evenals dat zo’n 16 klussen in huis net niet af zijn. Het zou zo zonde zijn als hij zijn huwelijk, de opvoeding van onze dochter en australie (was zijn wens, ben ik in meegegaan), nu ook niet af zou maken.
    En ik houd zielsveel van hem!!!!!

    Hij zei ook nog dat omdat wij uit huis zijn gaan samenwonen, hij het op zichzelf wonen heeft gemist en dat nu wel zou willen.
    Hij kon een woning, gemeubileerd, krijgen voor een jaar. Maar dat vond hij te lang.
    Hij haalt onze dochter 1 keer per week een middagje op om leuke dingen te doen.

    Ik dit een bewuste keuze tot scheiding of en midlifecrisis?

    Heleen

  10. Anna Klijn :

    Hallo Heleen,

    Welkom! Wat een verhaal en wat een situatie. Wat mij opgevallen wat in het begin van jouw bericht is dat jij veel van zijn berichten bent geciteerd (email, sms ?).

    Hoe heeft de communicatie tussen jullie in de afgelopen jaren gelopen? Want uit jouw post had ik bij de eerste paar zinnen een indruk had alsof jullie heel veer bij elkaar vandaan wonnen en veel via digitale weg communiceren.

    Verder, uit de informatie die hij aan jou gaaf, als waarom hij uit elkaar wil – lijkt alsof hij al lang ontevreden is over hoe de zaken liepen, maar niet daar over communiceerde.

    Vaak hebben mensen een behoefte om uit elkaar te gaan, wanneer de behoeften binnen de relatie niet meer worden vervult.

    En het zou best kunnen dat deze man niet goed wist over te brengen wat hij wou en niet te min toch niet de aansluiting kon vinden waar hij er na verlangde.

    Hoe heb jij jullie communicatie van de afgelopen paar jaar ervaren?

    Daar zou wellicht antwoorden kunnen liggen.

    Daarom denk ik niet dat het bij deze man puur om midlifecrisis gaat.

    Liefs,
    Anna

    • Heleen Felius :

      Hallo Anna,

      Ik ken mijn man vanaf het eerste begin als iemand die niet makkelijk besluiten kan nemen en niet gauw initiatief tot dingen neemt, moeilijk tot actie lijkt te komen.
      Ik ben daarnetegen vrij daadkrachtig. Neemt niet weg dat ik altijd over wat we zouden eten, of en waar we naartoe zouden gaan, wat hij leuk/mooi vindt (interieur,kleding, uitje) hem heb gevraagd wat hij wilde, wat hij ervan vond. Hij zegt nu dat mijn argumenten om dingen wel of niet te doen altijd sterker waren, maar zijn reactie op mijn vragen was vaak: maakt mij niet uit doe maar wat. Ik heb niet de indruk dat dat was om discussie uit de weg te gaan. Neem bijvoorbeeld het eten, ik vroeg hem dan om ideen, en dingen dan op het boodschappenlijstje te zetten. Als dat niet gebeurde deed ik het vaak ook niet en moest in de winkel nog iets bedacht worden, en dat vond hij ook niet makkelijk gezien de drukte in de winkel en kwam het alsnog op mij aan.
      Volgens mijn man vroeg ik teveel tijd om te praten over mijn werk (daar is het nu vanaf maart crisis en de stichting in de zorg waar ik voor werk houdt mogelik het hoofd niet boven water), maar als ik naar zijn werk vroeg was steeds het antwoord: hetzelfde als altijd met het computerwerk, weinig bijzonders. Vertelde dan wel over wezen lunchen met collega’s en grapjes van collega’s en hem e.d.
      In drukke perioden met overwerk vertelde hij wel over alle extra werkzaamheden. De avonden waren vaak rustig en was er eigenlijk alle tijd om zelf over dingen te beginnen als hij had gewild, we waren vaak samen thuis.Hij was altijd veel met zijn pc bezig en zijn gsm (ook bij mensen op visite zat hij veel te “spelen”met zijn gsm (i phone), daar maakten mensen pas nog opmerkingen over tegen mij. Hij is veel met apparaatjes in de weer terwijl hij eigenlijk een spiritueel persoon is, iets waar hij sinds de geboorte van onze dochter niets meer mee heeft gedaan. Daarvoor ging hij naar helderzienden, spiritueel cafe e.d.. Wij hebben allebei reiki gedaan.

      En ja, vanaf 1 1/2 na zijn mededeling ermee te willen stoppen slaapt hij niet meer thuis, maar bij zijn ouders en collega;s, ik kon het emotioneel niet aan hier in huis: me in de badkamer om moeten kleden en dat soort dingen. Hij komt in het weekend onze dochter een halve dag halen om iets leuks met haar te doen en zo nu en dan is hij er om haar op bed te leggen. Zeker zo;n dag in het weekend kan ook langer, maar daar kiest hij niet voor..
      Hij is ook veel alleen weg, bijvoorbeeld naar Luxemburg

      Zijn ouders zeggen dat hij altijd zo besluiteloos is geweest, dat het in de familie zit.
      Dat hij nu ook niet bezig is met dingen regelen zoals hij woonruimte e.d.

      Volgens zijn ouders is hij momenteel moeilijk aanspreekbaar en gauw boos.
      Tegen mij is hij vriendelijk en komt “normaal”over.
      Om dan later aan te geven dat hij zichzelf goed opzij kan zetten.
      Soms ziet hij er verward uit, bijv. als hij uit Luxemburg komt.

      Hij geeft aan dat het hem in de communicatie zit, wij daar anders in zijn.
      in mijn ogen is daaraan te werken, maar of hij dat nog wil?

      Een goede relatie moet vanzelf kunnen gaan, daar hoef je niet aan te werken, zegt hij.

      Tot overmaat van ramp is , net nu, deze week na 3 jaar wachten bericht uit Australie gekomen voor het vervolg van ons visum….

      Heleen

      • Anna Klijn :

        Heleen,

        Het moet best moeilijk voor jou zijn. Het klinkt alsof deze man met zichzelf in de knoop zit. En of jullie relatie of zijn “karakter” aan zijn verwarring hebben bijgedragen is voor mij op dit moment moeilijk te zeggen.

        Jij schrijft dat hij tegen zijn ouders gouw boos is. Het zou kunnen dat iets hem niet lekker zit. Dat hij zich schuldig voelt, omdat hij bij jou weg is gegaan.

        Hoe meer ik jouw berichten lees, hoe meer indruk dat ik krijg, dat er iets is wat jouw man in de relatie niet fijn zat, maar dat hij het niet (duidelijk) kon articuleren.

        Hoe dan ook er is niet veel wat jij voor deze man nu direct kan doen. Maar over paar weken er is een nieuwe gratis teleseminar, die jij online kan beluisteren.

        Binnen paar dagen heb je een mogelijkheid om voor in te schrijven. Ik denk dat je daar wat aan kan hebben en wat inzichten kan krijgen waarom relaties soms uit elkaar vallen.

        Liefs,
        Anna

  11. Rob :

    Hallo Anna,

    Aangezien er blijkbaar geen mannen zijn die hun verhaal laten horen zal ik de mijne maar vertellen.
    Ik heb heel geinteresseerd jouw analyse gelezen over een van de mogelijke oorzaken van een midlife crisis en het niet meer hebben van een doel is denk ik uit persoonlijke ervaring een van de grootste triggers van het ontstaan van een MC. Ik heb een stuk gelezen waaruit bleek dat 25% van de mannen een grote kans hebben om in een midlife crisis te geraken. Het blijkt dat er diepgewortelde depressies aan ten grondslag liggen die zich op een gegeven moment uiten als een emotionele uit de kast komen.
    De man in kwestie wordt dan helemaal euforisch en slaat dan soms volledig door in zijn nieuw gevonden “geloof”. Wat je vaak ziet is verdriet om gemiste kansen en wat als ik destijds een andere weg ingeslagen was. Dit gevoel kan zo sterk zijn dat je als man volledig over het hoofd ziet wat je al die jaren hebt opgebouwd en je alleen nog maar focust op wat had kunnen zijn.
    Dat kan zich, helaas, uiten in weggaan uit een jarenlange gelukkige (werk) relatie of wat minder schadelijk, het zich volledig richten op de sportschool of de aankoop van een sportwagen/cabriolet. Dit proces heeft vaak een traject dat begint vlak voor je veertigste en vaak letterlijk explodeert vlak na je veertigste.
    Ik denk zelf dat de meeste mannen hun doelen (opleiding, carriere, leuke vrouw, kinderen, huis) op hun veertigste behaald hebben. Wat je vaak ziet is dat door de druk op het werk door concurrentie van de jongere garde die hielebijtend op jouw zuurverdiende baan azen en ook druk vanuit huis de man alleen nog maar aan het toneelspelen is om geestelijk alles op het spoor te houden. En dan knapt er iets, dit gebeurt niet zomaar hoewel de eigenlijk klap wel onverwachts voor de omgeving komt maar doordat je als man niet mag laten blijken aan je omgeving en vaak ook aan je vrouw dat je eigenlijk helemaal niet lekker in je vel zit. Als man wordt je tenslotte geacht altijd er te zijn voor je vrouw en je gezin en jij wordt gezien als de steun en toeverlaat en de sterke constructie waar het gezin of bedrijf op gebouwd is. Dat dit niet waar is realiseeren mannen zich niet, dit heeft weer te maken met het ego.

    Nu zal ik vertellen hoe ik het beleeft heb.
    Ik had een goede carriere opgebouwd, 2 HBO’s en deeltijd universiteit gedaan, bij grote bedrijven steeds zwaardere functies uitgeoefend tot ik op een gegeven moment directeur was bij een multinational met een omzet van 50 miljard . Ik had geen vrouw en geen gezin omdat voor mij mijn werk en mijn carriere mijn grote liefde was en als je om 7 uur s’ochtend wegreed en s’avonds rond 20.00 pas thuis was en in het weekend afgebrand op de bank tv lag te kijken heb je uberhaupt geen tijd voor een relatie.
    Ik had het best wel naar mijn zin in het traject naar directeur worden, altijd de mission imposible projecten oppakken en die wel tot een goed einde brengen, daar kreeg ik een waanzinnige kick van.
    Probleem was dat ik op het hoogtepunt van mijn carriere tegen iets aanliep wat ik niet verwacht had. Namelijk de ongelofelijke politieke spelletjes waar je mee te maken krijgt op dat nivo. Aangezien ik mezelf als redelijk eerlijk mag kwalificeren vond ik het steeds moeilijker om daarmee om te gaan.
    Daarnaast was ik ook al jaren bezig met de verbouwing van mijn huis en toen het dak van de garage begon te lekken knapte er iets.
    Als reorganisatiemanager was ik gewend knopen door te hakken en als de situatie ondoorzichtelijk was om back to basic te gaan.
    En dat heb ik toen ook gedaan. Ik werd op een dag wakker en had geen zin meer om naar mijn werk te gaan. Na 3 dagen belde de politie aan de deur omdat ik mijn telfoon niet meer beantwoordde en men op de zaak ongerust was geworden. Ik deed in mijn pijama open en zei tegen de politie dat ze maar tegen mijn baas moesten zeggen dat ik ontslag genomen had.
    De volgende dag ben ik naar de makelaar gegaan en heb mijn huis te koop gezet wat na 5 weken verkocht werd. Met de overwaarde heb ik een wereldreis geregeld omdat dat iets was waar ik al jaren van droomde. (het is europa geworden omdat ik heimwee kreeg in Syrie tijdens mijn middenoosten route). Mijn filisophie is namelijk als de boel gecompliceerd wordt zorg je dat het overzichtelijk wordt. Geen hoog inkomen, duur huis, dure leasebak, pakken en andere crap, heerlijk. Ik had alles weggeven aan mijn vrienden of voor een habbekrats op marktplaats gezet. Toen ik in het vliegtuig stapte had paste al mijn bezittingen in een grote reistas en stond er een leuk bedrag op mijn rekening. Meer heb je als man van de wereld niet nodig.
    Na een maand of 7 in frankrijk, italie en spanje te hebben rondgehangen en veel gezien, beleefd en met mensen gepraat te hebben en de helft van mijn geld intussen op was, dacht ik het is wel weer mooi geweest en ben ik weer teruggegaan naar Nederland. Daarna heb ik ook nog een tijd een 14 jaar jongere vriendin gehad en een cabriolet, ik ben ook nog gaan kitesurfen en paragliden en mijn vrienden kring bestond uit gasten die ik via die sporten had leren kennen en die allemaal rond de 25 waren.
    Mijn oude vrienden kring heb ik 5 jaar genegeerd, tot vorig jaar toen ik weer voorzichtig begonnen ben contact op te nemen met mijn oude crew.
    Ik ben tegenwoordig voor mezelf begonnen als consultant en werk alleen nog maar als ik geld nodig heb en ik mag graag een paar maanden per jaar in mijn favoriete landen Frankrijk, Italie en Spanje verblijven. Hoewel ik wel de gevolgen van de crisis merk is mijn huidige doel om mijn bedrijfje een beetje, niet te veel, uit te bouwen zodat ik lekker kan leven zoals ik dat wil en mij niet meer laat leven door de druk van de maatschappij.
    Ik ben eigenlijk wel benieuwd of ik dit ook zo extreem gedaan had als ik een gezin met bijbehorende verantwoordelijkheid had gehad. Ik denk persoonlijk dat je dit niet kan maken om zo egoistisch te zijn om je gezin in de steek te laten, maar je kunt wel een boot kopen of een cabriolet( overigens een echte aanrader) of een harley en met je maten een maand je jeugd te herbeleven.

    Ik hoop mijn relaas jullie een beetje inzicht gegeven heeft in wat er zich afspeelt in het innerlijk van de MC man. Wat er ook aan te grondslag ligt, en dit klinkt misschien als een slap excuus, maar als je als man dit overkomt is het alsof je geen keus hebt en dit is iets wat je volledig gaat beheersen tot het moment dat je jezelf eraan toegeeft en dat ervaar je dan als een complete bevrijding, alsof alle last die je al jaren draagt van je afgeworpen wordt.

    • Anna Klijn :

      Hallo Rob,
      Welkom op de blog en bedankt voor jouw bijdragen. Inzichten van een man zijn zeker nuttig hier op de blog.
      Leuk om jouw hier te ontmoeten.
      Groetjes,
      Anna

  12. Marion :

    hallo anna,

    Ik hen al eerder geschreven met de vraag of mijn man na 27 jaar samen nu in een midlife zit aangezien hij in 4 maanden tijd al 2 keer verliefd is geworden. Alle symntomen wijzen er wel op, ik weet het niet zeker. Hij is erg onrustig.

    Deze laatste verliefdheid laat hem niet los en ik heb geen keus, ik moet hem loslaten en hij gaat voorlopig ergens anders wonen. Hij zal dit zelf moeten uitzoeken want ik heb het idee, hoe meer ik trek aan hem hoe slechter het gaat.

    Ik weet dat hij echt van me houd en dat zegt hij ook, maar hij twijfelt en praat ook veel wartaal. Nu zegt hij, dat hij heel veel van mij houdt maar dan als een soort zuster, waar hij overigens wel heel graag sex mee heeft. Dit gaat van hem uit.

    Alleen houden van is niet genoeg. Hoe zorg ik ervoor, dat zijn aantrekkingskracht naar mij toe weer terug komt ? Al duurt dit een lange tijd, dit maakt niet uit. Mijn gevoel zegt nog steeds, dat het wel goed komt.

    groetjes Marion

    • Anna Klijn :

      Hallo Marion,

      Welkom op de blog. Natuurlijk weet ik nog wie jij bent. Jij had mij recent nog gemaild.

      Heb jij mogelijkheid gehad om bij de afgelopen teleseminar aanwezig te zijn?
      Daar had ik over aantrekkingskracht vertelt en hoe die ontstaat.

      Wat jij nu kan doen is om deel te nemen aan de aanstaande programma “Relatie Rescue” waar alles over aantrekkingskracht zal worden vertelt en waarom partners na zo veel jaar bij elkaar te zijn geweest, tegen elkaar zeggen :”Ik hou van jou,maar meer als van een zus”. Maar jij kan ook voor één-op-één consult kiezen.

      Advies die ik nu aan jou kan geven is: vertel aan hem (op dit moment) nooit wat jij denkt dat hij moet doen. Hoe nobel het ook kan klinken.

      1. Dus NOOIT: dat hij het huis uit moet gaan (omdat het “beter voor hem zou zijn”), dat hij tijdelijk een andere woning moet zoeken, dat hij beter wat meer contact met die andere vrouw moet hebben om achter te komen wat hij precies voor haar of jou voelt, dat hij jou zo veel weken even beter niet kan zien omdat hij dan “makkelijker” achterkomt wat hij voor jou voelt. Dus helemaal niks. Hij moet nu in controle zijn over alles wat hij met zijn leven wil doen. Dus GEEN tips, suggesties, aanwijzingen of hulp van jouw kant om het voor hem makkelijker te maken.

      Het voelt misschien als een correcte stap – om hem nu te “helpen”, maar dat is wat aantrekkingskracht juist minder zal maken.

      2. Vragen om iets te doen (voor jou, gezin , kinderen) kunnen op dit moment ook averechts werken.

      Ik wens jou hoe dan ook veel sterkte.

      Liefs, Anna

      • Marion :

        Hallo Anna,

        Bedankt voor het goede advies. Ik vertel mijn man inderdaad ook niet wat hij moet gaan doen. Hij wil zelf voorlopig bij zijn zuster gaan logeren maar heeft dit nog niet geregeld. Ik heb gezegd, je bent vrij om te gaan of te blijven. Ik geef hem geen advies en zeg niet wat hij moet gaan doen. Wel heb ik gezegd, dat ik echt van hem houd en me zorgen maak, om ons allebei.

        Ik merk, dat hij heel veel nadenkt en twijfelt en hij is ontzettend gejaagd en onrustig.
        Hij zegd nu, dat hij heel veel van mij houdt en is zeer aanhankelijk. Hij is ivm zijn beroep doordeweeks vaak weg en ik bel of sms hem ook niet, ik vind, dat hij dit maar moet doen. Ook huilt hij veel en weet niet wat hij moet. Ik heb wel het idee, dat hij denkt, dat hij echt verliefd is en hij zal dit zelf uit moeten zoeken. Ik denk echt, dat hij in een midlifecrisis zit.

        Ik zal zeker deelnemen aan de relatie resque, hopelijk weet ik dan, hoe ik weer op nummer 1 kom met aantrekkingskracht, Wij houden echt heel veel van elkaar en de lichamelijke aantrekkingskracht is meer dan ooit van beiden.
        Maar hu weet het niet meer en geeft zelf aan, dat hij beter even bij zijn zuster kan gaan wonen,

        groetjes Marion

        • Anna Klijn :

          Marion,

          Dit is zeker geen makkelijker tijd.
          Ik wens jou veel sterkte.

          Liefs,
          Anna

  13. Corrie :

    hallo anne

    heb een tijdje een relatie gehadt met een man ,,,we konden het het heel goed met elkaar vinden,, we zijn een tijdje uit mekaar geweest en kwamen weer bij elkaar terug, nu is zijn moeder overleden en ik heb hem daar mee gesteund , nu stuurde ik hem een smsje van hoe het met hem was geen reaktie terug,, dacht bij mezelf hij heeft even tijd voor zichzelf nodig,, nog meer smsjes gestuurd geen reaktie, hij heeft toen tegen me dochter gezegt dat hij geen had zin om te reageren en dat het leven verder ging ,, maar hij kan toch ook gewoon zeggen laat me met rust , of heeft dat een andere reden , ik weet het even niet meer , heb me voorgenomen om geen contact meer te zoeken , maar snap het gewoon niet op de een op andere dag dat die gewoon niks meer tegen me zegt ,kun jij me daar antwoord op geven

    • Anna Klijn :

      Hallo Corrie,

      Welkom. De meeste mannen vermijden liever confrontaties met vrouwen. En voor een man aan jou te vertellen dat hij jou (nu) niet wil zien is een vorm van confrontatie. En de meeste mannen zullen het ook nooit letterlijk tegen jou zeggen.
      Geef je aandacht nooit aan maar één man voor dat hij jou om exclusiviteit vraagt. En door aandacht bedoel ik geen seks, maar blijf andere mannen zien en daten.
      En geef jouw aandacht voor 100% aan één man, pas als hij jou om exclusiviteit vraagt. Ook seks met een man hebben adviseer ik pas als hij jou om exclusiviteit gedraagt heeft.

  14. Sinke :

    Hoi Anna,

    Nog zo’n verhaal:
    Na bijna 20 jaar samen, waarvan ruim 12 jaar getrouwd (twee kinderen van 9 en 7) vertelde mijn man mij dat hij verliefd is op een andere vrouw. We waren het laatste jaar 2 keer verhuisd, en hadden het eigenlijk te druk gehad. Hij had sinds een jaar een nieuwe baan, die ook erg druk was. Weinig tijd voor elkaar. Dat wist ik ook wel, maar we houden van elkaar, en als er problemen zijn dan praten we met elkaar en dan komen we er wel uit. We hebben altijd een hele goede liefdevolle relatie gehad. Dacht ik.
    Die andere vrouw had hij ontmoet op zijn werk. Hij was haar leidinggevende. Zij zat in een relatie en had ook 2 kinderen. Een van 3 en een van bijna 1 jaar.
    Een week nadat hij mij vertelde dat hij verliefd was, en dat hij dacht dat het wederzijds was, heeft zij hem aangesproken op werk. Zij voelde helemaal hetzelfde. Weer een week later was hij eruit: hij koos voor haar. Hij heeft nog een week in het huis van zijn broer gezeten en is daarna bij haar in haar tijdelijke huurhuis getrokken. Zij was inmiddels ook al weg bij haar vriend. Hij zegt nog van mij te houden en hij mist onze kinderen verschrikkelijk, maar hij wil niet meer met mij verder. Hij wil een scheiding (denkt volgens mij zelfs over trouwen met haar). Ik wil dat niet, maar nu zit hij bij haar ongeveer 50 km verderop. Als ik instem met een scheiding, wil hij met haar in ons huidige (net nieuwe) huis komen wonen en moet ik dus een andere woning in ons dorp zien te vinden. Maar dan woont hij tenminste wel in de buurt van onze kinderen, die hun papa zo vreselijk missen. Ik denk zelf dat hij een fout maakt, verliefdheid duurt immers ook niet eeuwig. Beide komen ze net uit een relatie. Geen afsluiting, geen verwerking. Maar daar wil hij absoluut niet aan. Zij is het! Ik wil hem graag terug, en ben best bereid om te wachten, maar vraag me af hoeveel hij van ons leven kapot gemaakt heeft tegen de tijd dat hij weer bij positieven komt (als dat al gebeurt). Hoeveel mannen komen er eigenlijk terug bij hun vrouw na een midlife crisis? Overigens ben ik ervan overtuigd dat het een midlife crisis is, hij ontkent dat ten stelligste.

    • Anna Klijn :

      Hallo Sinke,

      Het spijt mij om te horen over jouw situatie.
      Ik moet met jou eerlijk zijn. Wanneer een man met een ander vrouw samen gaat wonen is het best lastig om weer tot elkaar te komen.

      Hoe tegenstrijdig het ook is, als er nog een kans is om weer bij elkaar te komen, dan zou het voor jou bijgetekend dat jij op jezelf (!) gaat concentreren en gaat daten (!) en hem toe laat om scheiding door te zetten.

      Hoe tegenstrijdig die ook klinkt je moet hem werkelijk los laten wil je dat hij zelf gemotiveerd is om terug te komen.

      Liefs,
      Anna

  15. Suzanne :

    Hallo Anna,
    Ik zit in een vreselijk dilemma. Heb een man en 4 kinderen, waarvan 3 inmiddels het huis uit, en 1 studerend en wonend inmiddels sinds 4 maanden bij mij. Ben 23 jaar getrouwd (31 jaar samen). Ik ben een dominante zakenman getrouwd waar ik altijd gigantisch tegen op gekeken heb. Zijn 17 jaar geleden na faillissement verhuisd naar het andere deel van het land. Na een jaar een depressieve man naast me te hebben gehad zijn we toen een bedrijf samen opgestart. Tot 8 jaar geleden liep dit heel goed totdat hij weer groter wilde, tegen mijn zin in. Dus 6 jaar geleden begon de ellende , financiële problemen,alleen zich nog op de zaak gooien, helemaal geen gezinsleven meer willen (dus ik deed alles alleen met mijn kinderen want hij had geen tijd…..),veel drinken, steeds minder seksuele gevoelens voor mijn voelen. Ik wilde er graag over praten maar hij liep er telkens voor weg, daar stond zijn hoofd niet naar, zie hij. Heeft helaas ook een manisch depressieve vader die ook rond zijn 50ste last had van zijn midlife crisis, van huis weggelopen, toendertijd was hij laaiend op zijn vader en heeft hem 2 jaar niet gesproken.
    De bom is hier inmiddels ook gebarsten, 4 maanden geleden, heeft hij na een ruzie gesmeekt dat ik wegging omdat hij rust wilde en na wilde denken. Heeft inmiddels gezegd tegen mij dat hij zijn vrijheid wilde en ook weer eens verliefd wilde worden. Onze beste vriend vertelde mij dat hij wilde stoppen maar
    hij zit op verzoek van die vriend, in het buitenland om nog eens na te denken
    en dan uitsluitsel te geven. .
    Wat moet ik doen????
    Suzanne

    • Anna Klijn :

      Hallo Suzanne,

      Het is zeker niet makkelijk om deze situatie te zijn. Met 3 kinderen in huis en samen zaken partners zijn vermoed ik dat jij veel aan hem gaaf en aan de relatie gaf. Er is namelijk een groot verschil tussen terug geven of terug verwachten en ik vermoed dat jouw man mede daardoor afstand van jou naam.

      Tweede: als hij een man is die veel drinkt en jij graag een “vrouwelijke rol” in de relatie op je wil nemen groot kans bestaat dat jullie nog voor lang problemen zullen hebben.

      Dus zelfs als hij terug komt wil je voor jezelf over nadenken of jij dat soort man in je leven wil. Want zijn drank probleem zal hij zelf moeten aanpakken en jij kan daar geen tot weinig invloed op hebben.

      Liefs,
      Anna

  16. Sneeuwwitje :

    Ben benieuwd; 3 weken geleden heeft mijn man na een emotioneel gesprek (en ‘t is geen prater!) verteld dat hij niets meer (voor mij) voelt, dat zijn hoofd ‘te vol’ is, niet meer na kon denken. Heb deze site van a tot z gelezen en gedacht; ik zal hem de ruimte geven. Na een week kwam hij tot inkeer en wilde er voor gaan. Wilde eventueel ook wel mee naar een therapeut. Weer een week later; ziet het toch niet zitten, gevoel zit te diep en hij wil ruimte om te kunnen nadenken. Samen besloten we dat hij tijdelijk dan maar ‘uit logeren’ moest gaan. Heeft ook meteen zijn koffers gepakt.
    Hij heeft misschien al wel tien jaar het gevoel niet meer gelukkig met mij te kunnen zijn, geen passie/liefde meer te voelen… ‘t is er ingeslopen. Ikzelf had dat idee ook wel; zijn pogingen om liefde te tonen kwamen niet over bij mij omdat t geen liefde was. Hij worstelt hier dus al jaren mee zegt hij. Anderhalf jaar geleden hebben we al een soort waarschuwing gehad; hij was ‘verliefd’ maar wist ook dat dit geen bodem had. De verliefdheid was wederzijds maar er is nooit wat gebeurt, hebben elkaar nooit opgezocht. (alleen in ‘t begin gemaild/sms). Toen gaf ikzelf al aan dat als je verliefd kunt worden op een ander, er waarschijnlijk toch iets schort in relatie. Hij ging daar toen niet in mee. Heb echter zelf een jaar nodig gehad om dit gebeuren te verwerken en dacht dat ‘t nu weer de goede kant op ging. Dus niet. De gevoelens zijn er niet meer bij hem. Deze week therapeut gebeld; mijn man gaf vorige week aan hulp nodig te hebben, dus ik dacht; grijp je kans. Afspraak dus gemaakt, komt ie hier weer op terug; wil wel mee, maar alleen voor mij. Hij wil alles wel doen om mij een beetje te ontzien, het voor mij gemakkelijker te maken. Dus daar zaten we dan vanmiddag op het gesprek.
    Ik dacht dat we er misschien samen nog aan konden werken, maar hij ging alleen maar mee voor mij; zodat we samen een goede overgang naar een scheiding kunnen maken. Tsja, zei de therapeut; 2 verschillende hulpvragen, dat was lastig. En voor mij dus nieuw dat hij een besluit had genomen. Het is voor hem duidelijk; hij wil scheiden.En dan graag zonder wrok, verwijten e.d. (die hebben we ook niet, maar ik ben bang dat dat nog wel zal komen omdat ik het gevoel heb dat ik geen kans heb gehad.) Het enige wat ik nu dus kan doen is hem te laten gaan. ‘Door los te laten zonder angst ontvang ik alles wat ik nodig heb…’ , stond er op het kaartje die 2 weken geleden voor mij getrokken was op een spirituele avond.
    Ik zie er weinig heil in.

    • Anna Klijn :

      Hallo sneeuwwitje,
      Welkom. Ten eerste wil ik zeggen dat het mij spijt om te lezen over hoe het gegaan is tussen jullie afgelopen tijd. En dat jij enigsinds een false hoop had eerst gekregen.

      Ik kan mij voorstellen hoe jij je voelt omdat ik zelf in precies dezelfde situatie gezeten heb. En weet heel goed hoe dit voelt. Ook mijn man heeft een keer tegen mij gezegd dat hij uit elkaar wil en dat hij het niet meer zag zitten.

      Ik weet dat het mogelijk is om bij elkaar te blijven, omdat het mij ook gelukt om te ontdekken wat mensen motiveert om te blijven of juist weg te gaan.

      Als ik jouw bericht lees dan krijg ik direct een gevoel dat jullie geen van beide de behoeften binnen de relatie konden vervullen. En waar jij wellicht nog meer geduld had dan jouw man, voor hem werd het op een geven moment te veel.

      Indien jij hem en jullie terug wil, is het belangrijk dat jij inziet wat is jouw aandeel in de situatie en daar direct aan gaat werken. Dat is het enige manier om hem terug te kunnen brengen.

      Ik kan mij niet vorstellen dat wanneer een persoon geliefd, gerespecteerd, begrepen en gewild voelt, dat hij/zij toch weg zou willen gaan. Wanneer behoeften zoals zekerheid, afwisseling, liefde en zichzelf belangrijk voor de andere kunnen voelen aanwezig zijn, zal niemand een relatie willen verlaten.

      Dat jouw man is geen prater is wellicht een fijt. En tegelijkertijd jij hebt veel meer in de hand dan jij denkt.

      Het is voor jou mogelijk om jullie weer bij elkaar te brengen net zoals mij het ook gelukt is, als jij weet hoe de behoeften van jouw man en uiteindelijk ook die van jezelf te vervullen.

      Geef niet op en werk er aan om te begrijpen wat is mis tussen jullie gegaan.

      Liefs,
      Anna

  17. Sneeuwwitje :

    Geen opening meer mogelijk; man gedraagt zich ‘happy’ in gezelschap maar is emotioneel erg bezig afscheid van mij te nemen. Heeft er heel lang over nagedacht, met vrienden gepraat en ‘t is voor hem nu dus duidelijk; scheiden. Mijn man is wel iemand die niet onoverdacht dingen doet en dus achter zijn besluit blijft staan.
    Kwam mij vanmorgen vertellen dat hij vandaag een gesprek heeft met degene met wie hij gevoelens heeft. (die waren er dus toch nog steeds en nu dus al anderhalf jaar) Deze gevoelens wil (en moet hij) onderzoeken. Zij is 12 jaar jonger, heeft 2 kleine kinderen en bij dit gezin ligt de relatie ook overhoop en willen scheiden. Zij hebben elkaar niet ‘opgezocht’ maar via mail en sms toch contact gehouden. Zitten samen in een band dus zien elkaar wekelijks en bij optredens. Gebeurde verder niks. Mijn man heeft onze kinderen alles uitgelegd en gezegd dat hij graag in goede harmonie uit elkaar wil gaan. Iedereen is nu dus ook op de hoogte van zijn gevoelens. Gevoelens die volgens hem los staan van ons probleem. (oorzaak – gevolg) Mijn man kan niet goed uitleggen wat hij bij mij mist, tís er de laatste (10jaar) in gegroeid en gaat niet meer weg. Broer / zus relatie?Kon vroeger niet met mij praten over zijn gevoelens, voelde onbegrip/blokkade of zoiets, kon dit wel met haar. Onbegrip tussen ons 2en al die afgelopen jaren dus.

  18. Esther :

    Hallo,

    Wat had ik jouw site graag eerder gelezen!!

    Mijn man is 2 jaar geleden in een mc gekomen en toen heeft hij een andere vrouw ontmoet. Hij wilde verder met haar, ondanks dat hij nog zo van me hield. Hij twijfelde heel erg en hij wist het allemaal niet meer. Ik kon het toen niet echt aan en ondanks dat ik ontzettend veel van ‘m hield en nog steeds van ‘m houd, ben ik met onze dochter ergens anders gaan wonen.

    Dat is nu een jaar geleden, maar in dat jaar blijft hij contact zoeken met me en tegen mijn vriendinnen zeggen dat ik “de liefde van zijn leven” ben.
    Hij heeft in dit jaar een paar keer uitgemaakt met d’r en kwam toen terug naar mij, maar naar een paar weken ging hij toch weer naar haar toe.
    De eerste keer was toen ik alleen met onze dochter op vakantie ging, hij heeft mijn hele vakantie zitten smsen, maar toen we weer thuis waren , ging het na een week alweer fout en ging hij weer naar haar. In november was het weer uit en toen voor 4 weken en naar mijn idee ging het goed tussen ons, maar toch ging hij weer naar haar toe. We hebben toen echt vreselijke ruzie gekregen en ik heb toen gezegd dat hij geen contact meer moest zoeken, maar dat houdt hij maar een week vol en dan zoekt hij weer contact.
    Hij heeft wel alle feestdagen met haar en haar familie door gebracht en ook oud en nieuw, maar toen hij onze dochter kwam terugbrengen zoende hij me vol op de mond en zei dat hij daar de hele avond naar had uitgekeken, om daarna bij haar in bed te gaan liggen. Ik weet dat ik fout maak om het hem zo makkelijk te maken en ‘m elke keer terug neem, dat komt omdat ik nog zoveel van ‘m houd. Maar ik weet het echt niet meer, meent hij het echt of speelt hij een spelletje met me? Als ik het vraag zegt hij dat hij het echt niet weet en hij zich de ene keer heel gelukkig voelt en de andere keer zich diep ongelukkig.
    Ik zou met alle liefde op ‘m wachten, als ik dacht dat het zin had!! Maar ik weet het echt niet, als ik de verhalen hoor van onze dochter wat ze allemaal doen en wat hij eigenlijk nooit leuk vond, dan denk ik “je bent gek, wachten op zo;n man”. Wat denk jij heeft het nog zin, ik merk wel dat als ik zelfverzekerd en net doe of hun relatie me niet interesseert en hem niet bel of sms dan toont ie interesse, maar dat gaat telkens na een paar weken over. Wat zou ik kunnen doen of zeg je stop ermee?

    Alvast bedankt voor je reactie

    • Anna Klijn :

      Hallo Esther,
      Welkom. Ik voel met jou mee en het lijkt mij zeker niet makkelijk de situatie waar jij in zit.
      Ik ken jou natuurlijk niet en weet niet hoe jij in elkaar zit. Maar van wat jij schrijft, geeft mij een indruk dat jij door soepel met jouw man te zijn hebt geprobeerde de kansen om weer bij elkaar te komen te vergroten. Alleen zoals jij zelf achtergekomen bent werkt het niet echt en hij blijft tussen jou en die andere vrouw staan en duidelijk geen keuze wil maken.

      Of jij op hem moet wachten? Nee.
      Moet jij alle kansen wegsluiten? Ook niet.

      Het is moeilijk om in zo’n korte stuk uit te leggen wat ik precies bedoel. Maar waar het op neer komt is dat jij zeker met andere mannen wil gaan daten. En seks met jouw man kan hebben alleen wanneer hij voor 100% voor jou besluit te gaan.

      Liefs,
      Anna

  19. Mandy :

    Hi,
    Wat ben ik blij dat ik dit artikel op jouw site lees. Het maakt heel wat duidelijk. Sinds vorig jaar zitten mijn man en ik in een behoorlijke crisis. Hierbij dacht ik zelfs tijdens een gezamenlijke vakantie met vrienden dat hij vreemd ging met mijn vriendin. Reacties van mensen om mij heen bevestigden dit. Veel al merkten zij ook op dat hij anders doet. Maar ja wat betekend dat anders doen dan. Na de zomer hebben we besloten om in therapie te gaan daar communiceren met elkaar niet meer ging. Ik kan hem niet meer duidelijk maken wat ik vind en voel en trek me alles persoonlijk aan en hij kan wat mij betreft niet tussen de regels doorlezen en aanvoelen wat ik wil/vind. Het eerste gesprek van de therapie was behoorlijk confronterend daar hij meldde dat hij na bijna 20 jaar geen verliefdheid meer voor mij voelde. Au!! De therapie heeft ons in ieder geval geleerd beter met elkaar te communiceren. En nu na 6 sessies heeft hij aangegeven het nu verder samen zonder therapeute te willen proberen. Ik dacht goed teken echter vorige week vertelde hij (drie weken geleden was onze laatste therapiesessie) dat het hem goed gaat dat we tijdelijk uit elkaar gaan. Ik vind dit zeer moeilijk ook daar wij een meid van bijna negen hebben die erg aan ons beiden is gehecht. Nu ik jouw artikel heb gelezen wordt het me duidelijk dat ik hem deze ruimte moet geven. Over 5 weken staat er een wintersport gepland met zijn drieën, maar door knieproblemen heb ik moeten besluiten om niet mee te gaan. Ik kan wel mee maar alleen in een bergrestaurant zitten zie ik niet voor me. En misschien is dit wel een goede start om hem meer ruimte te geven. Ik hoop dat het ooit goed komt maar begin helaas nu ook sterk aan mijn eigen gevoelens te twijfelen.

    • Anna Klijn :

      Hi Mandy,

      Welkom. Van wat jij schrijft, twijfel ik of problemen in jullie relatie puur met MC van jouw man te maken hebben. Ik kan wel fout zitten, maar dat is mijn gevoel aan de hand van wat je schreef over gebrek van zijn verliefdheid voor jou voor bijna 20 jaar. Het lijkt er op dat er veel diepere problemen in jullie relatie aanwezig zijn. Hoe voelt dit voor jou?

      Liefs,
      Anna

  20. Marieke :

    Hallo Anna,

    Nou hier weer zo’n vrouw die volop ervaring heeft met een man met een midlifecrisis.
    Mijn man is eind dec. 2010 vertrokken na een huwelijk van 16,5 jaar.
    Gaf aan dat de liefde over was, vroeg zich af of hij ooit van me had gehouden, we hadden nooit een band gehad, nooit een klik hebben gehad en als we een goed huwelijk hadden gehad dan hadden we wel meer kinderen gehad!!!
    Nou misschien kun je je voorstellen hoe dit is na 16,5 jaar huwelijk om dit allemaal te horen.
    Mijn ex-man gaf inderdaad aan altijd beslissingen te hebben genomen met z’n verstand en nooit met z’n hart nam.
    Echt hij was zo’n eerlijke man, nog roomser dan de paus zal ik maar zeggen en liegen kwam dan ook niet in zijn woordenboek voor.
    Na een half jaar ben ik er achter gekomen dat hij toch een ander had, had zich zelfs aangemeld bij “second love” in oktober 2010 en heeft hier iemand ontmoet en ze zijn allebei uit het huwelijk gestapt.
    Hij heeft al die tijd gelogen dat hij geen ander had, tegen mij maar ook tegen de hele buitenwereld.
    Iets in mijn achterhoofd heeft altijd gezegd dat hij een ander had, maar hij bleef altijd ontkennen.
    Deze relatie heeft tot 25 mei 2011 geduurd, en sinds 2 juni 2011 heeft hij wat met een vrouw waar hij al bijna bij in woont!!!!
    Wat ik op dit moment het ergste vind is dat hij bijna geen oog heeft van onze dochters van 13 en 15 jaar.
    Mijn kinderen merken dat hij elke keer zijn eigen belang voor dat van de kinderen laat gaan, dit is zo moeilijk te accepteren voor mij, want de kinderen zien dit gewoon gebeuren.
    Gelukkig kan ik de kinderen veel liefde geven en ben er ook echt voor hun en laat ze regelmatig merken dat er voor mij niks belangrijkers in de wereld is dan hun.
    Gelukkig heb ik geen relatie, want dit zou volgens mij voor de kinderen de situatie nog moeilijker maken.
    Ik heb mijn ex-man via mail (want heb geen zin meer in een gesprek met een man die niet realistisch na kan denken) laten weten dat de kinderen dit voelen en dat ik hier veel moeite mee heb.
    Hij mailde terug dat hij hier met me over wil praten maar ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer in zo’n gesprek, maar ja ik zal het maar doen in het belang van de kinderen.
    Het rare van zo’n crisis is ook dat zijn eigen fam. hem niet meer herkent en mijn kinderen geven ook duidelijk aan dat hun vader heel erg is veranderd, en als ik dan vraag hoe dan kunnen ze me dat niet uitleggen.

    Groeten Marieke,

    • Anna Klijn :

      Hallo Marieke,
      Welkom. Het spijt mij om te horen over jouw situatie.
      Jouw ex-man heeft al zijn aandacht op een nieuwe leven gericht. En heeft daarom “geen tijd” voor zijn kinderen. Deze man is zoals hij is, en jouw boosheid zal niet helpen om hem te veranderen. Wat jou wel kan helpen is afleiding. Jij bent op dit moment te veel bezig met het verleden en met hem, en niet met jezelf of eigen toekomst. Kan dat kloppen?
      Jij kan natuurlijk jezelf blijven verwijten voor wat er gebeurt is en boos op je ex blijven, maar jij kan ook jouw aandacht op iets anders gaan richten. Jouw nieuwe ik bijvoorbeeld. Jouw nieuwe leven en wat jij nog allemaal kan doen. Misschien vind jij het voor nu nog fijn om alleen te zijn, maar misschien zou je het leuk vinden om te gaan daten.
      Wanneer mensen een auto-ongeluk hebben gehad, wordt aan hun sterk geadviseerd om gelijk achter het stuur te gaan zitten. Laat deze ervaring voor jou een aanwijzing zijn voor wat je nog allemaal kan hebben. Hoe bang je ook bent of hoe eng het ook is om de volgende stap te maken.
      Je kan niet ontdekken waar je kan komen, tot dat je jouw verleden accepteert en weer achter het stuur gaat zitten.
      Liefs,
      Anna

  21. Catharina :

    hallo,

    mijn vriend heeft mij afgelopen juli na een relatie van 24 jaar verlaten.
    we zijn officieel uit elkaar (gescheiden) en ik woon inmiddels met onze drie kinderen elders. hij heeft niemand anders en ik geloof dat dit ook echt zo is. ook mijn familie waarmee hij nog contact heeft zeggen dat dit niet zo is.
    iedereen om mij heen heeft het over een midlife crisis en ik begin te geloven dat dit ook zo is.
    ik zie hem regelmatig en ik ben weer een beetje op weg nadat ik mij enorm afgedankt voelde.
    nu lijkt de periode van diepe ellende zich voor hem aan te dienen.
    hij ziet er slecht uit, kan moeilijk met mij communiceren, wil normaal doen maar kan als hij me ziet niet eens me me praten.
    alles wat via de mail gaat gaat op een redelijk amicale manier maar zodra het life wordt lijkt hij me te negeren.
    afgelopen week nog op een feest waar we beiden waren heeft hij geen woord tegen me gezegd.
    mensen om me heen vragen zich af of hij spijt heeft…wat moet ik hier mee.
    onder tussen zegt hij tegen iedereen die het maar wil horen dat hij geen spijt heeft van zijn keuze maar dat hij zich wel schuldig voelt over wat hij ons heeft aangedaan. en dat hij niet terug wil naar de situatie zoals hij was, nou gefeliciteerd ik ook niet…als hier al sprake van zou zijn dan wordt er wel eerst gepraat over hoe we dan verder zouden moeten.
    toch blijf ik hopen dat hij tot in keer komt en dat alles goed komt.
    hoe moet ik met hem omgaan en hoop ik te veel.

    • Anna Klijn :

      Hallo Catharina,
      Welkom hier. Het spijt mij om te horen over jouw situatie. Ik weet niet of jullie situatie puur met MC van jouw man te maken heeft. Het lijkt er op van niet. Het zou natuurlijk kunnen, maar dit is mijn hok… Waarom? Omdat jij schrijft dat jouw man niet terug wil naar de situatie zoals het was, en jij zegt het trouwens ook niet te willen. Dus jullie waren beide niet tevreden / gelukkig / blij met dingen in de relatie. Klopt dat?

      Als dat het geval is, dan alleen hopen dat jouw man tot in keer komt is niet genoeg. Behalve uitleggen wat jij nodig hebt en uitpraten over hoe jullie verder zouden moeten, wil je inzien waarom hij niet naar de oude situatie wil. Wat vond hij onprettig? Op één of de andere niveau werden zijn behoeften binnen de relatie niet vervuld. Net als die van jouw ook niet.

      Wanneer jij leert welke behoeften het waren en hoe jij ze nu wel kan vervullen, alleen dan zal hij gemotiveerd zijn om bij jou te zijn.
      Liefs,
      Anna

      • Catharina :

        Anna,

        dat hij niet terug wil naar de situatie zoals hij was snap ik, ik zie nu ook in dat het niet altijd even leuk was maar toch hadden we het ook heel leuk samen. ik wil niet terug naar de momenten die niet leuk waren.

        het laatste jaar was hij amper thuis, ging ‘s ochtends de deur uit, kwam rond 5 uur thuis, at en vertrok weer naar klanten om vervolgens rond middernacht weer thuis te komen, hij vluchtte in zijn werk. het weekend begon regelmatig met onenigheid. ondertussen gingen andere dingen gewoon door, verbouwen, de tuin, we zij zelfs nog met een ‘project’ gestart een paar weken voor dat de stekker er uit ging. plannen voor een zitje waar we samen lekker konden zitten en genieten van het uitzicht over het water en oud konden worden….zijn woorden….

        hij zegt nu dat ik toch niet verander, wijst veel met zijn vinger naar mij en geeft eigen fouten enigszins toe. hij kan niet praten en heeft altijd alles voor zich gehouden.toen we met een therapeut zijn gaan praten en hij zei dat hij hier al wel een paar jaar mee rond liep viel mijn mond open. waarom heeft hij er nooit wat van gezegd en het zo laten oplopen tot hij geen uitweg meer zag en de stekker er uit heeft getrokken. bij de therapeut hadden we afgesproken, elkaar beloofd dat we er voor zouden gaan. ik begon gelijk met de veranderingen omdat ik wilde vechten voor ons en ons gezin.
        hij sprak bij de therapeut zijn verwondering en irritatie uit over dat ik dingen nu in een keer wel anders deed dat het nu allemaal wel kon….’dat hadden we toch afgesproken?” sprak ik en ook de therapeut gaf aan dat dat de bedoeling was en dat we dat hadden beloofd..
        anderhalf week na deze afspraak zei hij dat hij niet meer verder wilde, het toch niet anders werd en het toch niet zou helpen…dat hij moe was om de kar nog langer te trekken, dat HIJ weer gelukkig wilde worden hij sprak/spreekt veel over zichzelf IK,IK,IK , hallo zijn kinderen zaten ook in die kar…
        ik voel me bedrogen in mijn relatie we hebben zelfs nog een derde kind gekregen ik vraag me af waarom hij daar (achteraf na lang twijfelen) mee heeft ingestemd.
        hij zegt dat zijn ogen bij de therapeut zijn geopend, ik denk dat hij om het netjes(?!) af te sluiten mee is gegaan en dat zijn beslissing al was genomen.

        tegen iedereen die het maar wil horen zegt hij dan ook dat we hebben er regelmatig over hebben gepraat (niet dat ik weet) en dat we ook nog naar een therapeut zijn geweest en ook dat heeft niet meer geholpen…. (”zie je wel ik heb er alles aangedaan maar het heeft niet geholpen”)

        hij is veel bij vrijgezelle vrienden, zoekt het buiten onze vriendenkring, zit in de kroeg, als ik mijn familie mag geloven vertoont hij ‘puberaal’ gedrag, heeft tegen een wederzijdse vriend gezegd dat het niet mee viel wat de vrouwen betreft…. doet aan de lijn.

        vorige week moesten we samen op pad met onze zoon naar een open dag, hij liep er wat achteraan weet niet hoe hij met mij om moet gaan, praat wel maar aan alles merk je dat hij ongemakkelijk is.
        toch praat hij met een familie lid waar hij nog veel komt over me, begint er steeds weer over, zelfs zo regelmatig dat die persoon zegt dat hij dat niet steeds wil. ook diegene zegt dat hij het spoor bijster is en met zijn ziel onder de arm loopt. hij zegt wel dat dit is wat hij wil, maar mijn familie lid zegt daar aan te twijfelen. niemand begrijpt echt waar hij mee bezig is, familie vrienden zeggen er ook maar weinig van te begrijpen. sommigen spreken van een identiteitscrisis, hij is het paadje volledig kwijt ….
        hij wil weer gelukkig worden maar momenteel zijn er, zoals mijn dochter zei, 5 mensen erg ongelukkig…

        ik wil er nog steeds aan werken er voor gaan en was daar ook mee bezig maar hoe maak ik dat nu aan hem duidelijk, hoe motiveer ik hem, zoals jij zegt om weer bij mij te zijn. dat klinkt mooi maar hoe pak ik dit aan? daar zou ik graag antwoord op willen, iets waar ik mee aan de slag kan.
        op dat ik voor mezelf kan zeggen dat ik er alles aan gedaan heb, mocht het uiteindelijk toch niet lukken.

        • Catharina :

          Anna nog even,

          Ik bedoel hoe praat ik met hem, maak ik dingen aan hem duidelijk als hij zich geen houding weet te geven als we bij elkaar zijn, wanneer doe ik dit?

          Moet ik met hem afspreken? we zien elkaar als hij de kinderen terug brengt en op verjaardagen en feestjes van vrienden/familie.
          en dan praten we niet, hoe weet ik dat hij dat nu wel zou willen?

          Catharina

        • Anna Klijn :

          Catharina,

          Of julli nog bij elkaar komen of niet, dat weet ik niet.
          Maar om de kansen daarop grote te maken wil je op dit moment volledig concentreren op begrijpen hoe mannen en ook jouw vriend / ex werken.

          Hoeveel pijn jij ook hebt en hoeveel fouten hij ook heeft gemaakt, zou je zijn fouten uit het verleden tijdelijk opzij willen zetten, wil je dat hij zijn gevoelens voor jou weer krijgt.

          Waarom jij degene bent die deze stap moet maken en niet hij? Omdat als jij het niet doet, gebeurt niks. Jouw vriend is niet in staat om jou te begrijpen op dit moment en aan jou maar iets te geven.

          Het is aan jou wat jij wil.

          Stap twee, hoe onlogisch het ook klinkt, jij wil aandacht gaan geven aan jezelf!

          Jouw houding vertelt aan hem dat jij op hem zit te wachten.

          Zolang hij dat voelt, zal hij geen haast hebben om een beslissing te maken.

          Jouw focus moet zijn niet HEM/ jouw vriend, maar jij en hoe jij het beste zelf kan worden, zodat ALLE mannen op jou zouden kunnen vallen ;)

          Niet deze man, maar onweerstaanbaar zelf zou je doel moeten zij.

          Ga de deur uit. Ik zou zelfs zeggen, ga dagen ( let op, ik adviseer altijd: liefst geen seks met een man te hebben voor dat hij een relatie met jou wil! Zie blog dating fout #1)

          “Vergeet”deze man. Wordt onweerstaanbaar, en kans bestaat, dat hij weer terug naar jou wil.

          Liefs,
          Anna

  22. Lisa :

    Hallo Anna,

    Wat ben ik blij jouw verhaal te lezen.
    Sinds een half jaar hebben mijn man en ik problemen, nou ja, hij heeft problemen met mij.
    Wij hebben een dierbare verloren en mijn man helpt zn weduwe heel veel. Met klusjes en geeft een luisterend oor.
    Op een gegeven moment wilde ik ons leven terug en heb dit met hem besproken. Hij steunde mij en het gezin kwam weer op de eerste plaats. We hebben 2 jonge kinderen van 10 en 8 jaar.
    Toch bleef mijn man naar haar toetrekken, met de meest idiote klusjes…
    Op een gegeven moment ben ik naar haar toegegaan met de vraag of ze mijn gezin rust wilde geven. Dit begreep ze niet…. De verhalen zijn niet van de lucht en ik ben nu de lelijke die haar zwart wil maken terwijl ze het al zo zwaar heeft. Zijn nu 2 jaar verder en ze pakt het leven gewoon niet op. Mijn man heeft nog altijd medelijden met haar. Hij beweert niet verliefd te zijn en heeft niets met haar. terwijl de hele omgeving zegt dat ik niet zo naïef moet zijn.
    Ongeveer 2 maanden geleden was mijn man op een avond bij haar en toen hij thuis kwam vertelde hij dat hij niet meer van mij hield en wilde scheiden.
    Als donderslag bij heldere hemel. We hadden wat problemen maar deze waren zeker niet het einde van de wereld.
    Ik heb gevraagd om in therapie te gaan, maar ik had een probleem en niet hij.

    De ene week kreeg ik te horen dat wat wij hadden, we dat zeker niet kapot moesten maken, en dat we er wel kwamen, en de andere week had ik alles verkeerd gedaan in de 25 jaar dat we nu samen zijn. Hij was nooit echt gelukkig geweest. En merkte nu dat hij voor zichzelf wilde opkomen en zich niets meer door mij liet opleggen.
    Nu moet ik er bijzeggen, dat mijn man graag met zn vrienden op stap gaat, en nog nooit heb ik gezegd dat hij niet “mocht”. We lieten elkaar vrij om ook dingen met onze vrienden te doen.

    Nu heeft hij veel steun aan zn vrienden en ik zie niemand meer, want ik ben degene die alles verkeerd hebt gedaan.

    De deur staat altijd voor iedereen open. Veel vriendjes van de kinderen komen over de vloer en iedereen is altijd welkom.
    Mijn man legt me nu de vraag voor waarom ik dit altijd gedaan hebt, of ik er gelukkiger van werd… Ik begrijp hier niets van. Altijd kwamen er vrienden over de vloer. Lange tijd iedere vrijdag middag bij ons borrelen, het kon niet op.

    Nu is het de laatste 3 maanden drama. Hij houdt niet meer van me en denkt dat het gevoel niet meer terugkomt. Hij loopt nu wel bij een mental coach, maar als ik vraag wat ze besproken hebben, dan krijg ik geen antwoorden.

    Ik ben eigenlijk al met een scheiding bezig, ben intens verdrietig, huil veel en ben al ruim 12 kg afgevallen. Geen kleding pas ik meer, maar heb totaal de energie niet om iets nieuws te kopen.
    Ben vorige week met een vriendin uit eten geweest en voelde me daarna zo goed, dat ik er ernstig over nadenk om de stekker eruit te trekken.

    Nu ik jouw verhaal heb gelezen, zijn zoveel dingen zo herkenbaar….

    Vorige week hebben we sex gehad na 3 maanden, moet het zo plat zeggen, omdat hij wel veel zin had (en ik ook) maar merkte dat het hem verder niet veel deed. Hoopte zo dat het anders zou worden, maar het is ijdele hoop.

    Je schrijft dat ik hem de ruimte moet geven, maar keer op keer een veeg uit de pan krijgen dat je slecht bent, niets goed gedaan heeft, hij heeft dagen dat hij mij totaal negeert. Hij is 47 en ik vertelde hem, misschien zit je in een MC. Hoe ik het in mijn hoofd haalde, met hem is niets mis….

    Ben eigenlijk radeloos, heb nog wel wat vriendinnen, maar mn “echte” vrienden hebben me zo hard laten vallen, incl mijn man. Afgelopen week zijn ze met zn allen uit eten geweest, incl. alle kinderen en ik mocht niet mee.
    Hij wil dus volgens mij niet alleen zijn, want zoekt regelmatig zn vrienden/vriendinnen op en deze vriendinnen hebben een mening over me, die ze niet onder stoelen of banken schuiven. Na een relatie van 25 jaar waarvan 17 jaar huwelijk kan toch niet zo eindigen…

    • Anna Klijn :

      Hallo Lisa,

      Welkom hier. Het spijt mij om te horen over jouw situatie. Wanneer negatieve ervaringen te pijnlijk worden, kunnen mensen selectief geheugen krijgen en “vergeten” al het moois dat ze in het verleden samen hadden. Zijn kritiek heeft hoogstwaarschijnlijk niet met de werkelijkheid te maken, maar met prisma die hij heeft in verband met pijn die hij in de afgelopen paar jaar (?) heeft gehad.

      En jij en hij hebben pijn. En de pijn komt omdat de behoeften binnen de relatie nier werden / worden vervuld.
      Jouw man had op een geven moment een manier gevonden om zijn behoeften (emotioneel/spiritueel) bij een weduwe van jullie vriend te vervullen.

      En jij voelde wel dat het die vrouw was, die een verschil in het leven van jouw man bracht, en dat zij was die aan hem iets kon geven wat tussen jullie ontbrak, of niet?
      Heb jij niet het gevoel gehad dat zij meer “macht” over jouw man had dan jij? Was dat ook de reden waarom jij met haar ging praten en aan haar vragen of zij wil stopen met haar “krachten” op jouw man te gebruiken?

      Ik zou het mis kunnen hebben, maar is dit hoe jij het had ervaren?

      Weet dat deze vrouw jouw man wist te hypnotiseren niet omdat zij iets had of niet had, maar omdat zijn behoeften in contact met haar werden vervuld. Misschien voelde hij zich begrepen bij haar. Misschien voelde hij zich gewaardeerd door haar. Misschien voelde hij zich gewaardeerd voor zijn inspanningen. En dat allemaal thuis miste.

      Ik heb nog nooit een persoon ontmoet die alles uit de relatie kreeg wat hij /zij nodig hadden en toch de relatie wilde verbreken.
      Wij willen weg voor één reden – wanneer de behoeften binnen de relatie niet worden vervuld.

      Wanneer jij na de situatie op die manier ga kijken, zal je zien dat ook jij zijn behoeften kan vervullen. Jij moet alleen achter komen welke behoeften het zijn.

      Wanneer jij dat doet, zal je merken dat jouw behoeften ook zullen worden vervuld.

      Jullie hebben allebei zo veel pijn dat er maar weinig hoeft te gebeuren om relatie definitief te verbreken.

      Indien één van jullie de kracht vind om eerst aan de behoeften van de andere te vervullen. En eigen behoeften tijdelijk opzij te zetten en dit een paar maanden te geven, zal jullie relatie dit kunnen overleven.

      Dat is de enige manier.

      Liefs,
      Anna

      • Lisa :

        Hallo Anna,

        Je slaat zo de spijker op zn kop…. moet er gewoon even van huilen.

        Het klopt idd, thuis regel ik alles, en dat heeft hij altijd prima gevonden. Nooit heb ik hem ergens over gehoord, dat hij niet tevreden was. nu nog vraagt hij dingen aan mij, maar ik doe in huis niet veel meer. Ik zorg dat het goed gaat met de kinderen, dat ze kunnen gaan sporten en dat er eten op tafel staat en dat ze schone kleren aan hebben, verder doe ik niets meer. Zn vuile sokken liggen echt al heel de week naast zn bed. Heb hem nog nooit horen klagen, en nu krijg ik te horen hoe slecht ik ben en hoe fout ik alles gedaan hebt…..

        Je adviseert om de man ruimte te geven, deze geef ik hem nu, ik negeer hem thuis en als hij iets vraagt, krijgt hij normaal antwoord. weet niet of ik hier goed aan doe, maar ik moet toch iets….

        Heb ook gezegt dat hij mag vertrekken als hij dat graag wil, en dan krijg ik als antwoord dat ik beter kan gaan, mijn ouders hebben veel meer ruimte dan zijn ouders….. Zn ouders hebben 3 slaapkamers over, dus voor hem is daar echt wel plaats, maar weer wil hij mij weg hebben. Ik moet dan wel komen als hij werken is, voor de kinderen…

        Heb nu gezegd dat ik nergens heen ga zonder de kinderen, en nu zegt hij dat ik de kinderen als schilt gebruik. Doe ik niet en zal ik nooit doen, heb dat ook duidelijk uitgelegd aan de kinderen. Hij is echt een geweldige vent als vader…

        Hoe is het mogelijk dat hij alleen nog maar slecht over mij denkt…… We hebben zoveel mooie dingen met elkaar beleefd de afgelopen 25 jaar….

  23. Lisa :

    Vergeet nog te zeggen, dat hij als vrienden uit elkaar wil, wat denkt hij nou…. mij eerst zwart maken, me heel hard laten vallen, en dan als vrienden uit elkaar……

    Waar doe ik nu verstandig aan……..

    • Anna Klijn :

      Lisa,

      Het komt op mij over alsof jouw man in het verleden weinig gevoel heeft gehad, dat hij iets te vertellen in de relatie had. Daar nooit wat mee gedaan, maar dat het nood bij hem zo hoog kwam te staan dat hij nu er uit wilt. Kan dat kloppen?

      Het lijkt er op dat dit een grote behoefte voor hem binnen de relatie is, dat nog niet genoeg vervuld werd. Meningen uiten en beslissingen maken.

      Het kan zijn dat hij slecht communiceert, maar als jij oplet kan je op zijn reacties op in spelen. Dat kan je bijvoorbeeld doen door tegen de kinderen (in zijn bijzijn !) te zeggen “Heb geen flauw idee hoe dat moet, papa weet dat soort dingen beter/ vraag maar aan papa/ papa mag het weten”.

      Let wel op dat je hem niet met problemen opzadelt of sarcastisch praat, maar “problemen” aan hem vraagt op te lossen die hij leuk vindt om te doen en waar hij gewaardeerd voor zou voelen.

      Bijvoorbeeld naar welke school de kinderen moeten, tot hoe laat ze bij vrienden op een verjaardagsfeest mogen blijven (als jullie tieners hebben).
      Daarmee geef je aan hem de credit voor de oplossing voor de situatie. Dat zal hij fijn vinden, zelfs als hij niks erover zal zeggen.

      Als hij niet over situatie na wil denken en de bal terug kaatst, laat hem dan.

      Maak ook geen enkele familiebeslissing zelf meer en laat hem beslissen, door aan hem te vragen wat hij DENKT jullie moeten doen. Bijvoorbeeld : “Dit is de situatie wat denk je dat wij moeten doen?”

      In deze fase is het belangrijk dat hij het gevoel krijgt dat zijn beslissing telt, dat zijn beslissing gewaardeerd wordt. En ik vermoed dat hij dat veel gemist heeft.

      Als zijn beslissing voor jou oncomfortabel voelt ga niet in discussie.
      Zeg alleen “daar voel ik mij oncomfortabel bij, maar (en hier komt een sleutel zin) als jij denkt dit het beste is, dan sta ik daar achter”

      Met uitzondering van, als hij wil dat JIJ iets voor hem doet wat jij niet wilt, moet je dat niet doen. Dat geldt bijvoorbeeld oa voor verhuizen.
      Als jij niet weg wil, dan moet je dat vooral niet doen. Maar laat hem beslissen wat JULLIE gaan doen.

      Zie je het verschil tussen “wat jij gaat doen” en “wat jullie gaan doen”? Hij mag nu alle beslissingen maken die betrekking hebben op wat JULLIE gaan doen.

      Als hij wil scheiden zeg dan bijvoorbeeld: “ik voel mij heel verdrietig als het zo moet, maar als jij het wil dan sta ik daar achter” En zodra je dat gezegd hebt laat het daarbij . Ga met hem niet in discussie, verwacht geen reactie, niks. Laat hem verteren wat je net zei: “dan sta ik daar achter”. Dat kan zonder overdrijven, enkele maanden duren.

      Wees gerust. Het klinkt wellicht als een stap dichter naar de scheiding toe, maar in werkelijkheid het zal jullie op een langtermijn dichter bij elkaar kan brengen. Omdat jouw man ook hier kan zien dat zijn beslissing telt.

      “Schuif” positieve verantwoording op hem. Dat zou hij prettig vinden.

      Let op: het is mogelijk dat wanneer je daarmee begint, hij heel negatief gaat reageren omdat hij dat van jou niet gewent is en jou of jouw motieven niet zal vertrouwen. Geef het tijd. Het duurt altijd langer dan wij verwachten of willen.

      En het zou mij niet verbazen als hij 3 tot 6 maanden de tijd nodig heeft om te ontspannen. Hij moet het vertrouwen krijgen dat jij hem kan vertrouwen dat jij beslissingen over jullie in zijn handen wil of durft te leggen.

      Liefs,
      Anna

  24. Sneeuwwitje :

    Het is alsof jullie het over mijn man hebben….
    Hij is sinds drie weken ‘echt’ vertrokken; heeft snel een huurwoning gevonden. Trekt volgens mij nu veel op met zijn ‘praatmaatje’ om ‘uit te zoeken’ wat zijn gevoelens nu echt zijn.
    Ik kan mij helemaal vinden in voorgaande verhaal. Ik heb hem niet weggestuurd, hij wilde zelf weg, en liefst dus zo snel mogelijk. Zegt dat zijn gevoelens misschien al 10 jaar bezig te verdwijnen voor mij. Dit begreep ik niet. Ik denk dat ik het nu wel begrijp. Heb ook altijd de touwtjes in handen gehad in ons gezin. Kreeg hier ook vaak complimenten voor, en nog. Wat pak je het toch goed aan, wat knap van je etc. Waarschijnlijk heeft hij toch het gevoel gehad de mindere te zijn in onze relatie en durfde hij daar ook niet over te praten. Bij zijn praatmaatje natuurlijk wel; die zit in precies dezelfde situatie, ook gelijk met ons in scheiding, woont ook sinds kort alleen. Ik was altijd erg trots op mijn man en dacht ik dat ook genoeg liet blijken, maar hij stond daar blijkbaar niet meer voor open.
    Heb hem geen verwijten gemaakt sinds hij mij meedeelde te willen scheiden, eigenlijk ook toegestemd, maar wel duidelijk gemaakt dat ik van hem houd en dat de deur altijd open staat.
    De contacten die we nu nog hebben gaan via de mail en sms; vriendschappelijk en soms erg zakelijk en kort, praten komt niet meer van. Weet ook niet meer hoe ik hem nu nog kan bereiken. Heb wel met hem afgesproken 2 maanden ff rustig aan te doen; geen papierwerk e.d. over de scheiding. Even nadenken over alles want het gaat mij allemaal veel te snel. Liever ook geen ‘live’contact maar ja, soms kom je mekaar wel ergens tegen. Met een sms’je hoe zakelijk ook, ben ik al helemaal van slag, kun je nagaan hoe het voelt wanneer ik hem echt zie.
    Vorige week is mijn jongste zoon van 14 bij hem geweest; hij mocht er eten en ‘s avonds gingen ze naar een uitvoering van mijn oudste zoon van 20. Heeft hij kort van tevoren een sms’je naar ze gestuurd dat zijn “praatmaatje” mee zou gaan, en dat ze bij haar zouden eten. Hoezo een beetje gevoelloos? Maar ja, heb begrepen dat dat allemaal bij de m.c. hoort.
    Ik weet niet of ik zo lang de deur nog op een kiertje houd; ligt er helemaal aan wat er gebeurt met zijn roze wolk….

    • Sneeuwwitje :

      Heb trouwens wel het gevoel dat het nu definitief is, nu hij niet meer thuis is en komt….

    • Lisa :

      Hallo Sneeuwitje,

      Mijn man heeft ook een praatmaatje (vriendin, en zegt gelukkig getrouwd) en heb het idee dat ze elkaar “voeden” ipv helpen. Zijn praatmaatje stuurde mij een brief dat alles wat er gebeurd is nu en in het verleden, ik dat allemaal zelf veroorzaakt heb. Ze doet nu net of ik een lelijke heks ben. Had zelden woorden met mijn man, wel eens oneenigheid, maar nooit ruzie. Ze schreef me ook dat zij met haar gezin een weg moet vinden in deze situatie….. Pardon, het is onze situatie, wat heeft zij ermee te maken. Dus ze “helpen” elkaar deze situatie in stand te houden. Mijn man zegt alleen niet te vertrekken, dat moet ik maar doen, maar dat wijger ik…..
      Ik wens je zo veel sterkte… Weet hoe rot je je voelt….

  25. Susan :

    Heavy onderwerp dit.. mijn man had ook ruimte nodig. Ik, zwanger van de tweede, raakte helemaal in paniek. Wat een timing om erachter te komen dat je niet meer denkt van je vrouw te houden! Binnen twee maanden kwam ik erachter dat hij al maanden verliefd was op zijn secretaresse. Dat kon ik hem mnog vergeven, maar vlak na de geboorte van ons tweede kind had hij een relatie met een vriendin van ons gekregen. Dan houdt het een keer op hoor. My husband needed more space, so i locked him outside, is een spreuk waar ik later om kon lachen, maar was een vreselijke tijd!

  26. Susan :

    Toch ook herkenbaar het verhaal van Griet en Rob. Ik blijf hier lezen!

  27. Hanna :

    Hallo Anna,

    Nu ik toch al het idee heb in een soap te zitten dan ook maar iets doen wat ik nooit van plan was, schrijven op een forum.
    Mijn situatie:
    Ik ben er 7 maanden geleden achter gekomen dat mijn vriend een relatie heeft met een collega. Ik was toen 6 maanden zwanger van ons derde kind. Er volgde een periode waarin hij steeds bleef aangeven voor mij en de kinderen te willen gaan, maar ook aangaf dat zijn verliefdheid niet over ging. Tijdens dit alles werd ook ons huis nog een keer helemaal verbouwd dus de rust was niet te vinden. Mijn vriend heeft nooit een derde kind gewild en dit was al een tijd een discussie in onze relatie. 2 jaar geleden hebben we besloten dat ik mijn wens opzij zou zetten maar ik heb hem toen wel gevraagd zich te steriliseren omdat ik wist dat ik anders zou blijven hopen. Dit heeft hij niet gedaan en hoe bizar het ook klinkt ben ik toch per ongeluk zwanger geworden. Hij verwijt me dit niet omdat hij heel goed weet dat het geen opgezet spel is geweest. Ik werd zwanger in een periode dat hij wist dat ik tijdelijk de pil niet pakte (1 week) op dokters advies. Ik heb hem zelfs nog gewaarschuwd en verteld dat ik voelde dat ik vruchtbaar was. Nu de baby er is is hij wel heel blij en is het niet zo dat hij het niet kan toelaten.
    Na de bevalling gaf hij aan dat hij nu wel helemaal zeker wist voor mij en de kinderen te gaan en dat zijn gevoelens ook aan het afnemen waren. De vrouw waar hij een affaire mee heeft had net voor mijn bevalling aangegeven dat ze bij haar man weg was en daar was hij van geschrokken. Hij heeft toen aangegeven dat hij niet met haar verder wil maar bij ons wil blijven.
    Nu is het alleen zo dat ik een week geleden opnieuw heb moeten ontdekken dat ondanks al zijn zgn goede intenties hij toch weer 2 keer met haar op hotel is geweest (dit tijdens overnachtingen waarin ze samen voor het werk zijn). Nu is het dus zover dat hij weg is gegaan, we hebben besloten dat we afstand moeten nemen en tijd. Het is alleen wel enorm zwaar met 2 kinderen en een baby van 6 weken. Hij zegt dat hij nu echt tegen een muur is geknalt en er helemaal zeker van is dat hij mij en de kinderen terug wil. Hij geeft alleen aan dat hij tijd nodig heeft alles in zijn hoofd op een rij te krijgen. Ook geeft hij aan dat hij echt voor zichzelf zeker wil weten dat als hij terug komt hij zijn intenties ook waar kan maken. Hij is in therapie gegaan en wil de frequentie hiervan ophogen, hij wil samen met die therapeut op een rij krijgen hoe dit is kunnen gebeuren enz. Wat is hier alleen zo ontzettend moeilijk aan vind is dat ik zo bang ben dat hij in de tussen tijd gewoon met haar verder zal gaan, ik heb hier totaal geen zicht op. Hij heeft al eerder bewezen dat hij geen weerstand kan bieden en haar intenties zijn zeer duidelijk, zij wil hem en zal er vol voor gaan. Uiteraard heeft hij ook gedurende deze periode aangegeven dat er dingen fout zaten in onze relatie, dit gevoel heeft hij ongeveer 2 jaar. We hebben een relatie van 14 jaar waar hij zelf wel heel positief over is. Ik geef hem gelijk dat er zaken scheef zaten en ben ook bereid daar aan te werken. Hij geeft mij zeker niet van alles de schuld en blijft aangeven dat hij van me houd. Hij blijft ook zeggen dat hij echt hoopt dat het goed komt en dat hij er echt aan wil werken. Naar de kinderen toe is hij zeer bereid bij ze langs te komen en hij wil me helpen waar nodig. Hij zij deze week dat als hij de klok kon terug draaien hij een jaar geleden beter de keuze had gemaakt de zwangerschap toe te laten dan haar toe te laten en dat hij hier enorm veel spijt van heeft.
    Ik weet als ik alles hierboven lees wat ik moet doen, tijd geven los laten. Ik heb gisteren nog een naife poging gedaan door een deadline te stellen en te eisen dat hij ontslag neemt maar als ik alles hierboven lees besef ik dat ik daar mee moet stoppen als ik het toch een kans wil geven. Ik moet nu focussen op mezelf en de kinderen en niet meer op hem, hem wel toelaten als vader en hem niet uit de weg gaan. Open voor hem staan als hij er zelf over wil praten maar van zijn kant nu even niks meer verwachten. En dan hopen dat de tijd duidelijkheid zal geven voor mezelf en voor hem en dan nog steeds met de hoop dat het goed komt.

    • Anna Klijn :

      Hallo Hanna,

      Welkom. Het spijt mij om te horen over jouw situatie en wat jij doormaakt. Jij hebt al zelf goed omschreven wat jij het beste kan doen in deze situatie. Jij hebt goede intuïtie en goed gevoel over wat voor jullie op dit moment nodig is. Verwijt jezelf niet voor wat je gedaan hebt. Richt je aandacht op de toekomst en waar je in de toekomst een verschil kan maken.
      `Vergeet` hem voor nu, zoek steun bij jouw familie en vrienden, regel zo veel mogelijk oppas. En geef aandacht aan jezelf en de kinderen en indien hij besluit contact op te nemen kan je, zoals jij zelf al zo mooi schrijft : open voor hem staan. Meer dan dat kan je nu niet doen.

      Veel liefs,
      Anna

      • Hanna :

        Hallo Anna,

        Mijn vorige verhaal is alweer van januari geleden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nadien ook niet meer veel op de site heb gekeken zodat ik ook gemist heb dat mijn “verhaal”erop stond. Tot vanavond dus.
        We zijn nu 5 maanden verder en mijn vriend is nog steeds niet terug. Het zijn heftige maanden geweest en nog steeds. Ik ben er zelf aan onderdoor gegaan en letterlijk ingestort. Mijn vriend bleef aangeven dat hij niet wist of hij terug wou komen of alleen verder wou. Dit was voor mij enorm moeilijk te accepteren. Na een echte crisis van mijn kant waarna ik psychische hulp en medicatie heb gekregen en mij moeder eend maand bij me heeft gewoond om me te helpen met de kinderen, was het voorstel relatie therapie. Vlak voor ons eerste gesprek kwam ik er “toevallig”achter dat hij nog steeds contact heeft met de collega waar hij verliefd op is/ was. Zijn gevoelens zijn dus nog steeds niet over.Het vreemde is alleen dat deze affaire vooral via telefoon en sms plaats vind, al ziet hij haar ook op zijn werk. Hij heeft de afgelopen maanden niet met haar afgesproken en houd ook dit contact tegen (dit geloof ik echt al ben ik tot nu toe niet naief gebleken). We zijn nu een aantal keer samen in therapie geweest en hij blijft aangeven dat hij niet kan kiezen. De relatietherapeut concludeerd ook dat we voorheen gewoon best een goeie relatie hadden maar dat de zwangerschap bij hem een crisis heeft veroorzaakt.
        Na maanden dat hij in de weekenden thuis kwam voor de kinderen en ik weg ging zijn we nu de weekenden samen. Dit lukt redelijk maar is wel moeilijk.
        Toch zijn de avonden samen dan best wel leuk en kunnen we gezellig samen zijn. Hij gaat me dan ook niet uit de weg en ik merk dat hij dit contact ook fijn vind. Maar ik denk af en toe ook dat ik gek geworden ben, ik ben dus samen met hem en accepteer dat hij evengoed contact met haar heeft.
        wat ik ook erg moeilijk vind is dat hij fysiek zeer terughoudend is. In feite zou ik hem niet toe moeten laten maar het is eerder nadersom. Ik merk dat hij wel toendaring zoekt maar zijn gevoelens tegen houd, dit doet pijn want na al die maanden heb ik juist veel behoefte aan intimiteit. Het is alleen voor mij nog niet mogelijk om zelf te stoppen met de relatie. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt en me niet kwijt wil. Hij geeft aan gek te worden en niks liever te willen dan dat alles weer zoals vroeger was. Hij kan alleen zijn verliefdheid niet stoppen, Maar moet ik dan een fijne relatie en drie kinderen opgeven voor een man die verliefd is maar daar verder niet zoveel mee doet? Maar hoelang kan ik dit nog volhouden? Hij gaat vanaf vorige week ook alleen naar de relatie therapeut en wil dit ook echt graag. Ik wil gewoon dat hij een bewuste keuze maakt en niet handeld uit vluchtgedrag of oplopende emotie, als ik hem dan zeg dat ik zijn keuze zal respecteren als hij gelukkiger met haar kan worden zegt hij dat hij weet dat hij nooit gelukkig met haar kan worden! Maar ondertussen ontrekt hij zich wel van het gezinsleven en laat mij het allemaal doen om in de weekenden de leuke papa te zijn.
        Maar toch heb ik het idee dat hij er ook aan onderdoor gaat… Ik kan ook op de een of andere manier niet echt boos op hem zijn en blijf begripvol. Dit is iets wat mijn omgeving niet snapt en dat doet me ook soms wankelen. Ik twijfel of dit nog goed kan komen, heeft hij een midlife crisis of wil hij gewoon weg maar durft hij niet?

        grjs Hanna

        • Anna :

          Hanna,

          Wanneer gras ergens groener lijkt kunnen wij verleidingen krijgen. Ik denk dat je vriend werkelijk twijfelt of hij bij jou gelukkig kan zijn. Dat is goed nieuws, omdat jij tot op zekere hoogte dan ‘macht’ over de situatie in handen hebt. Het is niet moeilijk om iemand te inspireren om bij je te blijven. het lastige is om een persoon te accepteren zoals ze zijn.

          Dus ja, jij kan hem inspireren om in een relatie met je te zijn.
          x, Anna

          • Hanna :

            Hallo Anna,

            Dank voor je reactie. Maar hoe moeilijk is het om iemand te blijven inspireren terwijl je in feite openlijk bedonderd wordt! En hoe lang moet je zoiets laten duren? Soms denk ik als je het na een jaar nog niet weet… zal hij het dan ooit weten? Haar “gras” zal waarschijnlijk altijd groener blijven want zolang hij het ook niet volledig met haar uitprobeerd zal het altijd een “bubbel” blijven. En de strijd is ook niet eerlijk, tegen de verliefdheid voor haar kan ik na 15 jaar niet op, dat zal hij nooit meer voor mij voelen. Daar in tegen ben ik de moeder van zijn 3 kinderen wat hem waarschijnlijk voor een stuk tegen houd…
            Mijn vraag hoe inspireer je zonder jezelf te verloochenen en je trots te verliezen? Ik heb met momenten het idee dat ik me als voetveeg laat behandelen en daar wordt ik in mijn idee niet aantrekkelijker van…

            Groetjes
            Hanna

          • Anna :

            Heb je mijn boek al gedownload?
            En wat verliefdheid betreft wat je zegt klopt niet. ik laat mijn cliënten zien hoe ze juist na decennia bij elkaar te zijn geweest weer verliefd op elkaar kunnen worden.

            Op je vraag over afhankelijk en niet te afhankelijk zijn (is een hele goede vraag trouwens). Binnen de relatie, een man moet zich nodig voelen. Dat betekent niet dat je je carrière op hold moet zetten, maar dat je partner zich nuttig wilt voelen in je leven. Kan je alles zelf oplossen, kan je alles zelf regelen, kan je voor als zelf zorgen? Als je dat kan is fantastisch, maar je moet je partner ook de ruimte geven om voor jou te kunnen zorgen. En als een man ziet dat je alles zelf doet en hem niet nodig hebt, dan kan hij afstand nemen. Mannen worden verliefd wanneer ze geven, niet wanneer ze ontvangen.

          • Hanna :

            Nog even een vraag. In je adviesen geef je aan dat je als vrouw zelfstandig moet zijn en omdat een afhankelijke houding niet zo aantrekkelijk is. Anderzijds geef je ook aan dat voor een man het gevoel “nodig”te zijn belangrijk is. Hoe combineer je deze twee?
            te sterk schrikt af maar te aanhankelijk ook…

            Grtjs Hanna

          • Hanna :

            Hallo Anna,

            Bedankt weer voor je reactie. Ik heb mijn partner voorgesteld of het een mogelijkheid is een overplaatsing bij zijn werkgever te vragen naar het buitenland. Dit om uit de impasse te komen waar we nu inzitten, zodat hij haar niet iedere dag op het werk ziet en ze daar een hele grote gemeenschappelijke deler hebben. Hij is redelijk enthousiats over dit voorstel en is er over in gesprek met zijn werkgever.

            Alleen dan kom ik misschien niet echt tegemoed aan het stuk dat hij zich nodig zal voelen…Ik zal dan door de week het gezin nl alleen draaien en hij zal in de weekenden thuis zijn. Is dit dan wel een goed idee? Voor mezelf denk ik dat het wel kan werken, de afstand die we daar, tijdelijk, mee in stand houden geeft ons beide de kans om te kijken wat er gebeurd.

            Gaan zijn gevoelens weg voor deze vrouw doordat hij een nieuwe uitdaging heeft en komen zijn gevoelens naar mij eventueel terug… Ook kan ik op afstand kijken wat er met mijn gevoelens voor hem gebeurd want ik ben het laatste jaar volledig gefocusd dat hij terug naar mij moet komen maar hou wel rekening met het feitr dat als hij dan eenmaal die “keuze”maakt er bij mij nog wel wat naar boven gaat komen van boosheid en verdriet. wat dan misschien ook niet zo handig is als je iedere avond samen op de bank zit. Maar goed hoe geef je een man het gevoel dat hij nodig is?

            Ik ben nu eenmaal een zeer onafhankelijk persoon maar dat wil niet zeggen dat ik graag bij hem ben. Ik denk dat hij na een jaar om hem stijden hij dit toch ook in zal moeten zien. Ook vind ik het moeilijk hem het gevoel nodig te zijn te geven als hij eigenlijk niet thuis wil zijn en ook zijn verantwoordelijkheden op dit moment voor het gezin niet neemt. Als ik hem dan aangeef dat ik hem nodig heb loop ik de kans dat hij er niet op in gaat… Ingewikkeld verhaal hoor! Binnen een normale situatie zou ik hier wel iets mee kunnen maar in de huidige waarin ik hem zeer zeker nodig heb maar hij er gewoon niet is vind ik dit wel moeilijk!

            Grtjs Hanna

          • Anna :

            Hanna, jij bedoelt dat je vriend en jij nu in verschillende landen gaan wonnen?

            In mijn optiek gaat dit alleen averechts werken. Afstand is een nadele, wanneer je op de situatie invloed op wilt hebben. Ik verwacht dat zijn gevoelens voor deze vrouw juist groter kunnen worden en voor jou juist kleiner terwijl hij in het buitenland zit. Als hij nu met haar alleen via telefoon en sms in contact is, wat zou hem weerhouden om dat ook vanuit buitenland te doen?

            Nee, ik denk niet dat dit jullie gaat helpen.

            Groetjes,
            Anna

          • Hanna :

            Nog even een vraag Anna hoe download ik je boek?

            Grtjs Hanna

          • Anna :

            Dat kan je onder ieder artikel doen.

    • Hanna :

      Hallo Anna,

      Ik snap je reactie maar het is wel zo dat hij met deze vrouw iedere dag samenwerkt op dit moment. Het feit dat hij haar niet meer iedere dag zal zien zal denk ik ook wel schelen, denk je niet? Mijn vriend is in het verleden ook vaak in het buitenland geweest voor zijn werk en het is wel altijd iets wat hij als ambitie in het leven had. Hij is nu ook niet thuis in de week en enkel in het weekend en het gezinsleven lijkt hem ook te benauwen om de stap volledig terug naar huis te zetten. Hij heeft een drukke baan en voor hij een affaire kreeg zorgde dit al voor stress binnen de relatie. Het feit dat hij vaak thuis ook door moest werken en in de avonden meestal pas rond 8 uur thuis was, en ook nog regelmatig later Het was voor ons beide moeilijk hier een goed evenwicht in te vinden. Ik had verwachtingen van hem die hij niet waar kon maken maar die wel voor frustratie zorgden ook van zijn kant naar de kinderen toe. misschien schuilt er ook wel een waarheid in dat het niet om de kwantiteit van contact maar om de kwaliteit gaat?
      Het kan zo zijn dat hij het sms en bel contact met de andere vrouw aanhoud in het buitenland maar het kan ook dat de “vlucht”die zij op dit moment voor hem is, nl die op een ander leven, voor een stuk vervangen kan worden door een andere uitdaging, of zoals jij het misschien bewoord, een ander doel in zijn leven. Hij zal dan ieder weekend naar huis komen om bij zijn gezin te zijn. Ik vrees nl dat als hij niet via zijn huidige werkgever een overplaatsing gaat doen hij ook niet zo makkelijk een andere baan zal gaan zoeken en is het wel mogelijk als je met iemand zo intensief samenwerkt die persoon te blokken? Zeker als zij niet bereid is hem te lossen, waar het wel op lijkt…
      Het is zeker niet mijn ideale “oplossing” maar we zitten nu al een jaar in deze impasse waarin zijn verliefdheid niet overgaat en hij niet kan keizen, er zal toch iets moeten gebeuren…

      Grtjs Hanna.

      • Hanna :

        Hallo Anna,
        De kogel is door de kerk hij wil scheiden. Na een vakantie van 3 weken bij het gezin die heel fijn was, wat hij zelf ook heeft aangegeven, heeft hij om wat voor rede dan toch voor haar gekozen. Het is erg verwarrend allemaal, omdat hij tijdens de vakantie steeds aangaf hoeveel hij van me houd en wat een mooi gezin we hebben. Ik had het idee dat het steeds beter ging en nu dit.

        Het lijkt of hij nu helemaal voor de kinderen gaat, hij wil co ouderschap en is op zoek naar een woning in de buurt. Hoe hij zijn relatie met haar dan verder wil gaan zetten snap ik niet, want zij woont 50 km verderop en is een jonge meid die erg uit is om te settelen en een eigen gezin te stichten.

        Dat hij nu kiest voor co ouderschap, waar ik blij om ben, lijkt me niet in haar voordeel. Het lijkt erop dat hij voor zichzelf heeft gekozen en de kinderen het belangrijkste vind. Het is heel hard en moeilijk, maar ik ben wel blij dat hij niet zomaar alles opgeeft en vlucht in een nieuw leven.

        De fase waar ik nu door moet is heel rot zeker, omdat ik zo lang mijn best heb gedaan dingen goed te maken. Ik moet nu gaan focussen op mijn eigen leven en dat is best angstig. Toch heb ik nog steeds de hoop dat als er nu complete afstand komt en ruimte hij misschien wel spijt gaat krijgen van zijn beslissing, maar ja of ik dan nog kan en wil is de ook de vraag.

        Is het volgens jou mogelijk om na een scheiding terug samen te komen? Ik weet dat ik me daar nu niet aan mag gaan vast klampen want pas als we helemaal los zijn van elkaar zal blijken of dit ooit nog kan, maar toch ben ik benieuwd naar je reactie…
        bedankt…
        groetjes Hanna

        • Anna :

          Hallo Hanna,
          Dat kan alleen als jij leert welke behoefte van je man binnen de relatie niet vervuld werden. En zelfs dan is het geen garantie gezien tot welke punt alles geëscaleerd heeft. Maar het is mogelijk. Leer zijn behoeften kennen die onvervuld bleven, dat is de enige mogelijkheid.

  28. Lana :

    Wij hebben altijd een hele leuke liefdevolle relatie gehad. 23 jaar lang. Dat is geen subjectieve beleving van mijn kant; mijn man en kinderen vonden dat ook. Anderen mensen vroegen zelfs vaak hoe wij dat deden, wat het recept was. Nooit had ik voor mogelijk gehouden dat mijn man ons ooit zou verlaten.
    In 2010 merkte ik dat hij begon te veranderen. Hij werd steeds geïrriteerder naar de kinderen toe, trok zich terug en op mijn vraag wat er aan de hand was kwam nooit een echt antwoord. Een keer zei hij dat hij niet gelukkig meer was en dat ik moest veranderen. Wat ik moest veranderen, dat kon hij niet aangeven. December 2010 kwam hij met de mededeling dat hij even op zichzelf moest gaan wonen. Hij moest los van mij zei hij. Ik was in shock. Vanaf dat moment blokkeerde hij mij emotioneel volledig. Nooit meer bellen of smssen. Deden we enkele keren per dag. Hij vertelde mij niets meer. Was woedend op de kinderen toen ze vragen gingen stellen en zei dat dit nu precies de reden was dat hij weg wilde. Hij gilde naar ze dat hij ze goed had afgeleverd en dat hij er nu geen zin meer in had. Ineens zat er ook een code op zijn telefoon.
    De dag dat hij mij vertelde dat hij weg wilde bleek later dat hij op internet naar een vrouw had gezocht uit een dorp een uur rijden van ons vandaan. Heb direct haar nummer gebeld en kreeg iemand aan de telefoon met een stem waarvan ik dacht: nee dit kan haar niet zijn. Maar zij was het wel. Deze vrouw is iemand die compleet het tegenovergestelde van mijzelf, sterker nog zij is het soort vrouw waar hij normaal gesproken helemaal niet van houdt. Geen opleiding, jong kinderen gekregen, niets van de wereld gezien, honden en katten in haar huis en last but not least een borderliner. Onze dochter is hen een keer tegengekomen en vertelde dat ze er uit zag als iemand die een zwaar leven heeft gehad.
    Inmiddels heeft hij mij verteld dat hij die vrouw een paar dagen voordat hij het huis uitging heeft ontmoet. Hij kende haar dus helemaal niet. En dat klopt ook, want ik had destijds direct zijn rekeningen nagekeken en helemaal niets verdachts gevonden.
    Inmiddels woont hij al ruim een jaar in een huis bij ons om de hoek en komt te pas en te onpas binnen. In de eerste maanden was hij compleet psychotisch, woedend en onthecht en hij riep zulke vreemde dingen (jij hebt mij nooit gewild, jij bent nooit blij met mij geweest, jij hebt alleen maar kritiek), dat ik op onderzoek ben uitgegaan. Deze uitspraken zijn namelijk heel erg van toepassing op zijn moeder.
    Binnen zijn gezin heb ik altijd gezien dat het er vreemd aan toe ging: niemand heeft een band met elkaar. Uiteindelijk stuitte ik op een artikel over narcistische moeders, en dit klopt volledig met hoe het in zijn ouderlijk huis aan toe gaat. Zijn moeder heeft geen enkele interesse in haar kinderen behalve alleen voor haar eigen doeleinden, heeft geen idee wat er in ze omgaat, de gesprekken gaan ook nooit ergens over. Zij wil vooral gekoesterd worden door haar kinderen en niet andersom. Toevallig weet ik ook dat mijn man in zijn jeugd heel erg is achtergesteld op zijn jongere broer. Schijnt ook een typisch kenmerk te zijn van een narcistisch gezin. Narcistische moeders kunnen hun kinderen geen veilige hechting bieden en dit kan later weer leiden tot depressies en psychische problemen bij hun kinderen. Check! Bovendien heeft hij jaren geleden eens een chakrareading laten doen, waaruit naar voren kwam dat hij een emotionele blokkade had ten gevolge van een jeugdtrauma. Hij had geen flauw idee, want het beeld van dat gezin is voor de buitenwereld perfect. Uiteindelijk kwam hij dus op het voortrekken van zijn broer. Maar dat kon het niet zijn, want zijn moeder had dat uitgelegd dus dat begreep hij wel. Dat het niet om begrip gaat, maar om het jarenlange gevoel van afwijzing dat snapt hij niet. Kortom alle gevoelens heeft hij jarenlang weggeduwd. Nu snap ik ook die enorme woede van het begin.
    Maar goed, inmiddels is voor mij het plaatje compleet, maar hij kan deze waarheid niet onder ogen zien. Zal nooit in therapie gaan. Voor hem is het simpel. Ik heb nooit liefde gegeven aan hem, ik heb nooit in de relatie geïnvesteerd en alles is mijn schuld. Ik weet niet in hoeverre dit projectie is van de dingen die zijn moeder hem heeft aangedaan, maar de situatie zit in een enorme impasse. Hij wil niets doen en schuift al zijn rotgevoel op mij af, maar als hij thuis is moeten we wel aardig tegen hem doen terwijl hij depressief zit te zijn. Van onze kinderen trekt hij zich helemaal niets meer aan en van zijn moeder trouwens ook niet. Deze ooit zo leuke en vrolijke vader en partner, daar is helemaal niets meer van over.
    Tegen mij heeft hij toegegeven ongelukkig en in de war te zijn. Maar van andere mensen hoor ik dat ze helemaal niets aan hem merken. Zet hij zijn masker weer op denk ik. Ik vind dit allemaal zo erg, zo traumatisch voor de kinderen ook. Zo onnodig allemaal, gezien ik weet wat er aan ten grondslag ligt. Maar heb geen idee wat ik moet doen en hoe dit gaat aflopen.

    • Anna Klijn :

      Luna welkom,

      Het spijt mij om te horen over jouw situatie. En dat het na 23 jaar op die manier moest eindigen.

      Jouw man lijkt een besluit te hebben genomen. En hoe veel wij ook weten over wat het beste is en wat helpt en wat niet, kunnen wij een andere persoon nooit overhalen om dezelfde te denken of dezelfde visie te hebben. Wij hebben hooguit een kans om een ander te motiveren.

      Of er manier is om hem te motiveren dat weet ik niet. Maar het is hoog tijd voor jou om op jezelf nu te concentreren en doen wat belangrijk is voor jou.

      Als jouw man (ex?) al een jaar in een andere huis woont, waarom mag hij te pas en te onpas binnen komen? Zelfs als het huis nog op zijn naam staat. Hij woont toch niet meer bij jullie.
      Het is tijd dat jij voor jezelf goed gaat zorgen en energie in eigen welzijn investeert.

      Het lijkt er op alsof “alle” jouw energie is op dit moment gericht is om hem te “veranderen”. Hij zou in therapie moeten. Hij wil de waarheid niet onder ogen zien.
      Laat hem. Je kan hem niet veranderen.

      Concentreer op jezelf en wat jij voor jezelf kan doen.

      Liefs,
      Anna

  29. Roos :

    Ik weet het niet meer, ben ten einde raad. Help me.
    Manlief geeft na 31 jaar te kennen dat zijn gevoelens voor mij verdwenenen zijn.
    Ik was altijd zijn engel en werd op handen door hem gedragen, hij was trots op me, hield van me en niets was te veel, ja ik werd door hem verwend.
    We deden heel veel samen, hebben dezelfde hobby waar we erg diep in zitten en ook vaak samen voor op pad gaan en over praten en dingen doen.
    Toen kwamen er heel veel emotionele dingen die verwerkt moesten worden, overlijden van 2 ouders, ik kreeg enkele chronische ziektes, (maar kan door medicijnen wel een gewoon leven leiden) , stress om de studie van een van de kinderen, en nog wat problemen bij een hobby waar we heel erg nauw bij waren betrokken. het ene was nog niet verwerkt en het andere kondigde zich alweer aan, hij kreeg een burn out (hoge werkdruk, maar nu zegt hij dat het besef dat zijn gevoel voor me weg is ook een reden van de burnout was), de burnout was volgens hem na 3-4 maanden al weer over.
    Hij heeft een aantal keren aagegeven met de relatie te willen stoppen, maar na praten telkens tot de conclusie komen dat we er toch voor gaan en onze schouders eronder zetten, in de zomervakantie ging dat ook echt heel goed. Na de zomervakantie overleed 1 van onze ouders waar we al jaren de zorg voor hebben gehad, maar in gedachten al afscheid van hadden genomen omdat ze al jaren dement was. Maar toch de bezoekjes die we jaren aan haar hadden gebracht vielen hiermee ook weg.
    Ondertussen komt de tijd dat hij bijna op de leeftijd is waarop zijn vader heel jong is overleden.
    Hij vertelde toen al soms dat hij geen emotie’s meer voelde voor niets, voor de kinderen niet, voor de honden niet, voor dingen op tv niet, nergens voor. (Blokkade uit zelfbescherming??)
    Toen weer de twijfel om met me door te gaan, maar nogmaals een poging gewaagd.
    Ik was inmiddels helemaal aan het einde van mijn kracht, steeds weeer hoop geven en steeds weer onderuit getrapt, nu al zoveel keer.
    Hij had inmiddels stiekem info ingewonnen bij een advocaat hoe een scheiding te werk ging, maar toen de advocaat de papieren gereed had en hij moest tekenen kon hij het niet. De beste man zei: volgens mij houd je nog wel van je vrouw, je bent alleen maar bezig om haar zo goed mogelijk achter te laten, is relatietherapie niet iets? Hij kwam thuis en vertelde mij het, en zei: Ik kan niet bij je weg, wil bij je blijven, en we zouden er weer voor gaan, ‘s avonds romantisch uit eten gegaan en getoost op een nieuwe start.
    Toen sloeg de twijfel weer toe hij wist het nu zeker hij wou onze relatie toch beeïndigen, ik weer in de stress en kreeg een hyperventialtieaanval waarik niet meer uit kwam, ambulance erbij en de broeder druk met me in de weer, hij zit als een zoutzak naast me, zonder emotie’s.
    Hij had een tijdje ervoor ook al gezegd dat het huis hem niets meer deed (we hebben echt een paleisje, 3 gezonde kids en financieel kunnen we ons redden).
    De volgende dag ben ik geestelijk ingestort en moest naar de cirisis van mediant, praten met een psygoloog, hij emotieloos mee,.
    Nadien thuis met de nodige medicatie heeft hij besloten om een time out te nemen en even op zich zelf te gaan wonen.
    Met dikke tranen, en veel verdriet is hij ons huis uit gegaan en naar een zomerhuisje waar hij nu nog zit.
    1e negen dagen geen contact met hem gehad, toen is hij op de verjaardag van onze zoon geweest, eventjes een paar uur, en met lood in de schoenen weer weg gegaan de visite gedag gezegd die bleef zitten.
    Toen hij kwam op de verjaardag en ik hem weer voor het eerst terug zag, (ik was als een tiener zo zenuwachtig om hem weer te zien) pakte hij mij en kreeg ik een kus, hij bleef me vasthouden met zijn handen op mijn heupen en vroeg hoe het was, ik zei heel slecht, was inmiddels al bijna 6 kg afgevallen.
    Hij zei dat er nog wel hoop was, maar dat ik ook geen valse hoop moest hebben, hij wist het nog niet wat ie wou.
    Hij voelde zich heel erg goed zei hij, kwam helemaal tot rust en dacht heel veel na, keek veel foto’s (staan op de harde schijf die hij mee had genomen), maar de gevoelens voor mij zijn nog steeds verdwenen. Hij moest wel veel huilen, en slaapt heel erg veel abnormaal veel zelfs.
    Ondertussen is hij een paar keer hier geweest om e.e.a. te doen aan onze hobby (heeft met dieren te maken) wat ik niet alleen kon en de dieren de zorg nodig hadden.
    Komt hij omdat hij zich verplicht voelt om de dieren te helpen, of omdat zijn interesse ervoor terug komt? Hij mist de kinderen wel heel erg zegt ie, maar mij niet, en ons huis mist ie ook niet.
    Als de kinderen vragen terug te komen, zegt ie, ja nu is het dan misschien leuk, maar als jullie het huis uit zijn over een paar jaar zit ik nog met mam.
    Hij geeft ook duidelijk aan dat hij geen type is om lang alleen te blijven dus mocht hij weggaan bij ons dat ie open staat voor een nieuwe realtie, welke nu echt niet aan de orde is, ik weet ook 100% zeker dat hij geen liefje heeft, of heeft gehad, of ergens verliefd op is.
    Moet wel vertellen dat er in het afgelopen jaar kwetsende dingen zijn gezegd, door hem, maar ik denk dat ik mij maar moet voorhouden dat dit komt omdat hij ziek is in zijn hoofd, hij zegt soms hele vreemde dingen die niet bij hem passen.
    Inmiddels weet ik het niet meer.
    Hoelang heeft hij nodig om tot een beslissing te komen, ik kan er niet meer tegen.
    Als ik niet zoveel van hem had gehouden had ik zelf de beslissing wel genomen, maar ik ben helemaal weg van hem, ben echt stapel op hem, als partner, vader, echtgenoot en minnaar.
    Inmiddels komen de financiele kosten ook steeds zwaarder te liggen nu we dubblele lasten hebben omdat hij apart woont.
    Ik heb hem een brief gedaan waarop ik had geschreven waarin het in mijn ogen mis is gegaan, mijn fouten, waar aan gewerkt kan worden, ook zijn fouten opgeschreven. Hem verteld dat ik echt inzie dat ik te verwend was en eerder een trap in mijn kont had moeten hebben, maar dat hij dit ook allemaal heeft toegestaan.
    Ik wil vechten als een leeuw om hem terug te winnen, maar hoe?
    Wie kan hem het licht laten zien, of de knop weer laten omdraaien, dat zijn geluk hier bij zijn gezin ligt?
    Hij was zo’n verantwoordelijke man, vader en echtgenoot, en nu hij laat alles achter zich en denkt alleen : wil ik dit nog 20 of 30 jaar verder?

    Help me, hoe kan ik hem terug winnen????
    Ik weet wel loslaten, maar hij zegt zelf dat het bj hem echt is: uit het oog uit het hart, dus als hij me niet ziet, ben ik ook verdwenen in zijn gevoel.
    en als ie weggaat zegt hij weer: Je mag me best bellen als er iets is hoor. Als ik hem dan bel als er echt iets is, doet hij kil en afstandelijk, hij laat me ook helemaal neit toe in zijn leven nu, verteld niets over zijn doen en laten van nu, wat hem bezig houdt e.e. en wat ie zoal doet, ook niet over zijn werk helemaal niets, hij heeft gewoon een muur opgetrokken.

    Ik wil vechten als een leeuw om hem terug te winnen, maar hoe?
    Wie kan hem het licht laten zien, of de knop weer laten omdraaien, dat zijn geluk hier bij zijn gezin ligt?
    Hij was zo’n verantwoordelijke man, vader en echtgenoot, en nu hij laat alles achter zich en denkt alleen : wil ik dit nog 20 of 30 jaar verder?

    Help me, hoe kan ik hem terug winnen????

  30. Anna Klijn :

    Hallo Roos,
    Welkom hier. Er is niet één simpel antwoord op jouw vraag. Het is onmogelijk om alles te veranderen met één tip of advies. In soortgelijke situaties werk ik met klanten voor dagen, weken en soms zelfs maanden voordat een verandering komt.

    Alles waar ik nu op afstand mee kan helpen is: lees mijn blogs, allemaal. Lees boeken over mannen en relaties. Verdiep jezelf in de psychologie van mannen en wat een relatie nodig heeft om in stand te blijven.

    Zolang jouw man nog niet defensief wil scheiden, heb je nog zeker kans. Leer zo veel jij kan over wat mannen nodig hebben. En als het mij gelukt is om uit een soortgelijke situatie eruit te komen, dan moet het jou ook lukken.

    Liefs,
    Anna

  31. Nancy :

    HOi Anna,

    na een aantal verhalen hier gelezen te hebben schrijf ik je het mijne ook.
    Ik ben een vrouw van 30 en ben bijna 13 jaar samen met mijn man. We hebben een dochtertje van 3 en ik ben bijna 30 weken zwanger.. Mijn man heeft me afgelopen week verteld dat hij toch echt wil scheiden omdat zijn gevoel voor mij weg is.
    IK zal even bij het begin beginnen….
    vanaf oktober begon mijn man een beetje te veranderen, erg inzichzelf, weinig praten. Ik vroeg hem wat er was en hij zei dat het kwam doordat hij de dood van een vriend niet echt een plaatsje kon geven. Ik begreep dit en liet hem met rust. Ik gaf aan als hij erover wilde praten dat ik het dan graag zou doen.
    Mijn gevoel zei wel dat er iets niet klopte. We hebben een bedrijf en ik doe daar de boekhouding van, ik keek eigenlijk nooit de telefoonrekening na, maar begon dit nu wel te doen. Daaruit bleek dat hij wel erg veel met mijn schoonzusje belde. Dat ben ik toen in de gaten gaan houden en ik ben mijn man zelfs een keer gevolgd toen hij weg ging (iets wat ik nooit zou doen normmaal gesproken).
    Toen heb ik hem dus met haar in zijn auto zien zitten. Er kwam toen een heel verhaal dat hij met haar goed kon praten en dat zei problemen hag en ze lagen gewoon op een lijn. IK was daar heel verdrietig over en inmiddels zo’n 18 weken zwanger.
    Na die tijd zei hij minder contact met haar te hebben en zich helemaal aan mij te geven. Maar mijn mannetje was niet meer terug te herkennen. Viel veel af, ging buikspieroefeningen doen, andere kleding kopen enz.
    Een maand later ging hij haar helpen met iets (we wonen tegenover elkaar) en ik dacht, ik ga toch maar eens kijken. Toen zag ik ze tegen elkaar aanstaan knuffelen en naar elkaar kijken (zo had hij al lang niet meer naar mij gekeken)..
    Toen kwam de aap uit de mouw, hij was verliefd op haar, de vriendin van mijn broertje. Acht jaar jonger en ze was het helemaal, zijn gevoel voor mij was helemaal weg. Sta je dan22 weken zwanger en alleen.

    We waren in september begonnen met de verbouwing van ons huis, dus dat was ook een groete rommel, hier had hij niet veel interesse in.
    We zijn nog samen naar een relatietherapeut geweest, maar ook hier had hij na 1 x genoeg van.

    HIj was van een lieve, gezellige mooie man veranderd in een kille, liefdeloze oneerlijke man.
    Hij is gewoon 100% veranderd,
    wil niet meer vechten voor ons,
    Is verliefd en heet zijn soulmate gevonden
    niks boeit hem meer
    mijn verdriet doet hem niets
    het is weer net een puber
    wil niet zien hoe het nu verder gaat
    denk alleen aan zichzelf en ziet niemand meer staan.

    dit en nog veel meer is gewoon niet de man waarmee ik getrouwd ben 6 jaar geleden.

    ik weet me gewoon ook even geen raad meer……

    liefs Nancy

    • Anna Klijn :

      Hallo Nancy,
      Het spijt me om te lezen over jouw situatie. Ik voel met jou mee en wil jou een knuffel geven. Jouw situatie is zeker niet makkelijk. En ik weet niet of deze man zich ooit “bedenkt” en of hij ooit weer terug bij jou komt. Maar wat jouw situatie ook is, er zal een verandering komen.

      Voor nu kan je het beste op jezelf, jouw kind, rust en aandacht van andere mensen (jouw familie en vrienden) concentreren. Zoek steun bij jouw naasten en concentreer jezelf op “ontvangen”.

      Liefs,
      Anna

  32. Jaclynn :

    Dag Anna,
    Ik heb hier al veel info gehaald maar is moeilijk om op eigen situatie toe te passen, graag wat advies.
    Ik en mijn man zijn 15 jaar samen, hebben 2 kinderen van 6 en 8 j oud. Het gaat al een aantal jaren moeilijk. Voor mijn gevoel is dit begonnen na geboorte van kinderen, bouw van woning …Mijn man heeft ook letterlijk gezegd dat hij niet genoeg aandacht gekregen heeft toen. Ik erken zijn gevoel maar de realiteit was dat ik oververmoeid was door baby die pas eerste nacht heeft doorgeslapen toen ze bijna 2 was, persoonlijke problemen had gekregen in de vorm van paniekaanvallen door onverwerkte ervaringen uit verleden die getriggerd zijn door komst van eerste kind. Bij beide zaken heeft hij weinig ondersteuning geboden en heb ik het eigenlijk op mijn eentje moeten uitzoeken dus aandacht van hem was ook ontoereikend. En hij wou toen ook nog perse starten met de bouw van woning, nog een extra stress-factor.
    Toen zijn wij uit elkaar beginnen groeien naar mijn gevoel omdat onze behoeften niet vervuld werden. Hij is afstandelijk en verbitterd en egocentrisch geworden,, ik gekwetst en in de steek gelaten.
    Ik ben wel altijd degene geweest die naar een oplossing blijven zoeken is, die het probleem blijven aankaarten is, terwijl hij gelaten en negatief is geworden.
    Nu zitten we sinds een 2-tal jaren in de situatie dat dit alleen maar verergerd is.Voor het werk van mijn man zijn we naar buitenland verhuist. Een keuze waar we beiden achter stonden. Daar is me opgevallen dat ik geen relatie heb ,dat hij zich eigenlijk alleen maar overal aan ergert, kritiek geeft, problemen die er tussen ons zijn niet wil oplossen maar ondertussen wel van het idee blijft dat ik de schuldige ben, ik heb hem al vanalles voorgesteld, relatietherapie daar wil hij niet van weten, ik ben lief, boos, afstandelijk, geduldig, opdringerig geweest,… Ik heb me hier heel erg alleen gevoeld maar heb goed voor mezelf proberen te zorgen.
    Hij zegt nu dat hij in een midlife crisis zit en dat deze ooit wel zal overgaan…maar hij neemt geen enkele stap om hier uit te geraken en blijft zich verwijtend en vijandig naar mij opstellen:zo van dat hij stank voor dank krijgt, dat hij het slachtoffer is, dat ik problemen zoek waar er geen zijn als ik aankaart dat het voor mij op deze liefdeloze manier niet meer verder kan, hij kan/wil mijn gevoelens totaal niet begrijpen
    Ik vertrouw hem totaal niet meer, hij doet zijn eigen zin, gaat alleen uit, ik weet niet of hij me bedriegt, hij geeft nooit een antwoord op mijn vragen daarover maar legt het feit dat het seksueel ook niet meer werkt tussen ons ook weer bij mij. Dat ik mij niet veilig bij hem voel daarheeft hij geen oren naar. Als ik vraag of hij me graag ziet zegt hij:ik ben hier toch nog maar alles uit zijn gedrag wijst de andere kant uit, hij uit totaal geen affectie of 1 keer om de paar weken eens een knuffel als het hem uitkomt en dan doet hij alsof er geen vuiltje aan de lucht is en alsof het de normaalste zaak is dat wij samen verdergaan.

    Ik wil nu mijn eigen duidelijkheid scheppen en uit deze negativiteit gerakken. Mijn eigen geluk maken. Ik vind het niet kloppen dat hij alle schuld bij mij legt.Ik heb mijn eigen trots. Tot nu toe wou ik kost wat kost de relatie redden (voor kinderen, omdat mijn ouders ook een slechte relatie hadden en ik het anders wou) maar nu lijkt het alsof mijn liefde bijna op is.
    Nu weet ik niet meer of het nog zin heeft om in deze relatie te investeren? Is er nog hoop? Wat doe ik best. Verwacht ik teveel van hem of juist te weinig?

    • Anna Klijn :

      Dag Jaclynn,

      Welkom hier. Duidelijkheid scheppen en handelen aan de hand van zijn reactie kan je nu al. Hij is nog bij jou. Hij gedraagt zich misschien niet zoals jij zou willen, maar hij is er wel. En zijn antwoord: “ik ben hier toch” is een aanwijzing dat hij bij jou wil zijn. In ieder geval voorlopig.

      Veel mannen verlaten een relatie vaak pas wanneer nieuwe kansen zich aanbieden. Vrouwen vaak wanneer zij de situatie zat zijn. Het zou kunnen dat het nog maar een kwestie van tijd is, voor dat hij een ander heeft. En nog bij jou is omdat hij het zo “makkelijk” vindt.

      Een kans om een relatie om te draaien, bestaat altijd. Of jij nog puf hebt om dat werk in de eerste instantie alleen te doen, alleen omdat hij zich daarvoor duidelijk niet voor wil inspannen, dat weet ik niet. Het is aan jou.

      Er is altijd een kans dat inspanningen vruchteloos zullen blijven. Maar als jij niet kan leren hoe de behoeften van een man te vervullen, zal je in de volgende relatie dezelfde problemen tegenkomen.

      Ik zeg altijd aan de persoon die ik coach in dat soort situaties: geeft het minstens 3 manden. Doe je best om de behoeften van de ander te vervullen. En als aan het einde van 3 maanden jouw behoeften voor een groot deel nog steeds onvervuld blijven, dan kan je weg. Maar dan heb je tenminste aan jouw partner de beste 3 maanden van zijn leven geven.

      Het is aan jou wat jij doet.

      Liefs,
      Anna

      • Jaclynn :

        Beste Anna,
        Bedankt voor je reactie.
        Wat moet ik dan volgens u doen om zijn behoeften te vervullen? Kan u me dat uitleggen aub. Ik ga u eerlijk zeggen dat deze opmerking me enerzijds kwetst (dan ziet u mijn inspanningen ook niet) en langs de andere kant daagt ze me uit want ik wil zijn behoeften kunnen vervullen .
        Eerst en vooral wil hij nergens over praten want aan praten heeft hij een hekel en dat leidt tot niets volgens hem (terwijl ik toch overal lees dat er in eerste instantie gepraat moet worden om tot de kern van de zaak te komen, om de intimiteit te herstellen, dat er eerst intimiteit nodig is vooraleer er tot seksualiteit kan gekomen worden, om te achterhalen wat er nu echt aan de oorzaak ligt van een midlife-crisis,…).
        Hij zei me dat hij mijn liefde wil voelen. Maar ik vind het momenteel heel moeilijk om me open te stellen voor hem na alles wat er gebeurd is. Ik weet niet of hij mijn liefde nog wel waard is. Hij herstelt niets. En respectabele manier van omgaan is ook ver te zoek. Vind u nu niet dat ik vreselijk over me heen laat lopen?
        En het zou een groot verschil maken als hij dat op een attente manier zou vragen maar neen hij eist dat en geeft mij weeral eens de schuld van alle problemen, hij negeert en ontkent mijn gevoelens compleet. Volgens hem heb ik alles wat ik nodig heb, gedraag ik me als een prinses??? Hij zegt dat ik altijd over mijn gevoelens praat…ik geef hem nochtans kansen genoeg om over de zijne te praten. Hij neemt geen enkel intiatief om dichter bij elkaar te komen en zegt letterlijk dat hij ook geen initiatief hoeft te nemen. Hij zegt bv :als jij zo verder gaat doen en niet seksueel actief bent dan zit je binnenkort met een groot probleem want ik kan hier seks krijgen op elke hoek van de straat.

        Kan je ook verduidelijken wat je bedoelt met ‘de relatie omdraaien kan altijd’ . Ik zie niet op welke manier ik dat kan doen, ik heb het idee al alles geprobeerd te hebben (proberen te praten (hij staart dan voor zich uit of zit toch te kijken naar zijn laptop, blijft afgeleid ,zegt niets terug of word boos) emails (als hij al reageert doet hij dit in 1 zin waarmee hij eigenlijk niets zegt), avondjes uit regelen (hij gaat mee maar neemt geen initiatief tot gezelligheid,romantiek), zijn lievelingseten maken (merkt hij niet eens op), hem met rust laten en doen alsof er niets aan de hand is (daar kom ik ook geen stap mee verder), hem het zeggen als ik vind dat hij iets goed heeft gedaan…) en hem al zoveel keer de hand toegereikt te hebben en dit alles zonder resultaat. Het ergste van al vind ik dan nog dat hij mijn inspanningen duidelijk niet ziet, hij vroeg me onlangs nog wat ik dan eigenlijk allemaal doe om de relatie te redden??? terwijl ik het gevoel heb dat ik de voorbije 2 jaar bijna niets anders doe dan denken over relatie, denken over strategieen om contact te maken, kritisch naar mezelf kijken, nadenken over zijn behoeften,..dat ik degene ben die probeer om iets op te lossen terwijl hij weigert om kritisch naar zichzelf te kijken, weigert om toe te geven dat wij samen met een probleem zitten, dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken maar de houding van een klein kind/rebellerende puber aanneemt.

        Bedankt

        • Anna Klijn :

          Beste Jaclynn,

          Het spijt me, indien ik over kwam alsof ik jouw inzet niet kan zien. Wat ik bedoelde is, dat wanneer in de relatie beide afstandelijk of ongelukkig zijn, vaak geeft dat aan dat de behoeften van beide niet worden vervuld.

          Het is mogelijk om relatie te helen, zelfs als maar één van de twee bereid is om daar werk van te maken. En helaas is dat vaker een vrouw en niet de man.

          Gebrek aan zichtbaar (voor jou) werk aan de relatie van jouw man, heeft aan dat jij op dit moment maar twee keuzes hebt. Of de gang van zaken accepteren, of voorlopig “alleen” werken aan de verbetering.

          Uit jouw schrijven is het goed duidelijk dat jij niet helemaal blij bent met hoe jou man op dit moment is. En dat hij op dit moment niet alles aan jou kan geven van wat jij nodig hebt.

          Tegelijkertijd vermoed ik dat de behoeften van jullie beide niet worden vervuld , en niet alleen van jou. En omdat jouw man op dit moment geen belangstelling toont in het meewerken, heb je weinig keuzes. Jij kan natuurlijk altijd wachten tot dat hij wakker wordt en inziet hoeveel pijn hij jou doet. Of jij kan beginnen met onderzoeken welke behoeften hij heeft, die gaan vervullen en kijken of jij hem daarmee kan motiveren om ook jou behoeften te vervullen.

          Mijn opmerking kwam wellicht niet zoals die bedoeld was, mijn excuses ervoor. En ik zie goed dat jij niet alles van wat jij nodig hebt nog ontvangt.

          Wanneer in de relatie wrijvingen zijn is bijna onmogelijk om veranderingen in te brengen door aan een man te vragen om te geven. Dat werkt vaak averechts. En dat merk je ook wanneer je met hem wil praten.

          Er is vaak maar één manier om relatie om te draaien – en dat is door te geven wat de ander werkelijk nodig heeft. En het maakt niet eens uit wie het doet – hij of zij. Zolang iemand maar er mee begint. En dan heb je veel grotere kans om jouw man te motiveren om aan jou terug te geven.

          Hoe jij het kan doen, is te lastig in één post uit te leggen. Wil goed advies geven, zal ik eerst wat vragen aan jou eerst willen stellen.
          Liefs,
          Anna

  33. Winny Kraan :

    Hallo,

    Ook mijn man zit in een midlifecrisis alleen hij heeft de scheiding niet aangevraagd, maar ik en ben na het lezen van jou site gaan twijfelen. In het kort zal ik je mijn verhaal vertellen en wil graag jou advies want ik weet het echt niet meer….
    Mijn man en ik zijn allebei 51 jaar en al 25 jaar samen waarvan 19 getrouwd. We hebben 2 kinderen, een jongen van 18 en een meisje van 16. We hadden een fijn huwelijk met veel pieken maar ook een aantal diepe dalen. Mijn man heeft een hele slechte jeugd gehad wat zich soms uitte in woedeuitbarstingen waarbij hij ook weleens geweldadig is geweest naar mij toe en 1 x naar onze zoon. Dit is 2 jaar geleden en toen heb ik hem voor de keus gesteld, of hulp zoeken of een scheiding. Hij beloofde toen hulp te zoeken maar uiteindelijk heeft hij dit niet doorgezet en bleven we “doormodderen”. In die 2 jaar is hij langzamerhand veranderd. Stiller, teruggetrokken en ging zijn uiterlijk steeds belagrijker vinden. Vaker naar de sportschool, grijze haren moesten weg enz. 2 Weken voordat hij ons verliet werd het heel erg extreem, als hij thuis was zat hij alleen maar voor zich uit te staren en raakte mij niet meer aan. Ook de kinderen kregen totaal geen aandacht meer van hem. Op een zaterdagochtend besloot ik met hem te gaan praten en vroeg wat hem dwars zat. Het was een gesprek van 5 minuten waarin hij vertelde doodongelukkig te zijn en het gevoel had dat hij niet meer leefde, hij wilde meer uit het leven halen. Ik zei dat hij dan maar moest vertrekken en weg was hij……Na een paar dagen onbereikbaar geweest te zijn voor ons stuurde hij onze dochter een sms waarin hij haar vertelde dat hij een vriendin had van 34 jaar.. Toen begonnen de ruzies. Wij kregen telefonisch contact en ik kreeg alle verwijten. O.a. dat ik hem had verwaarloost en alleen aandacht had voor andere om ons heen maar nooit voor hem en ga zo maar door. Alles aan mij was verkeerd.Hij wilde me nooit meer zien en verbood me om naar de bruiloft van zijn zus te gaan wat daar zou hij ook zijn. In die tijd heb ik een advocaat gebeld, temeer omdat hij al ons geld over had gemaakt naar zijn russische vriendin en wij dus amper konden eten. Ik ben toch naar de bruiloft gegaan en heb hem daar voor de eerste keer na 4 weken weer gezien. Hij is een half uur geweest, toen onze blikken elkaar kruisten rende hij weg.10 minuten later kreeg ik het eerste smsje met zijn liefdesverklaring. Hij wist het allemaal niet meer, was zo dom geweest, had zo vreselijke spijt en kon niet zonder mij.Hij woonde inmiddels wel met zijn vriendin in een chalet en had ook nogeens een reisje met haar gemaakt naar Letland waar haar dochter woont. Was een verjaardagskadootje! Vaak was ik boos maar soms had ik ook medelijden en zag ik alleen zijn goede kant. Na 2 maanden praten, ruzies en huilen heb ik hem weer toegelaten om naar huis te komen, 2e kerstdag. Mijn dochter was blij, onze zoon niet. Mijn man is behoorlijk dominant en in de tijd dat hij weg was waren de kinderen veel meer ontspannen ook al was er verdriet en gemis. De eerste 5 dagen gingen goed maar toen zag ik hem weer ”verdwijnen”. Hij werd weer stiller en vaker geiriteerd, vooral door mijn zoon en onterecht. Ook zat hij alleen maar met zijn telefoon te spelen en nog had ik niks in de gaten. Ik ben wakker geschud door mijn dochter! Na 2 weken op een zaterdagavond toen hij weer vroeg naar bed ging pakte zij zijn telefoon en ging door het lint. Toen begon ik te lezen, de ene liefdesverklaring na de andere, over en weer, in het engels. Veel ging er over sex en over hoe erg ze elkaar misten. Ook las ik dat ze nog even geduld moest hebben voordat hij bij haar kon zijn. Ik heb hem er meteen mee geconfonteerd en hem de deur gewezen, de volgende dag pas is hij vertrokken met mijn telefoon en ons modem van het internet. Hij is meteen gaan pinnen waardoor hij ons weer zonder geld achterliet. Ik heb mijn advocaat gebeld en gevraagd of zij de scheiding in gang wilde zetten. Woedend was hij toe hij bericht van haar kreeg v.w.b. de voorlopige voorziening. Weer kreeg ik verwijten. had mijn hele leven van hem geprofiteerd en deugde voor geen meter volgens hem. Was wel een goede moeder maar dat was ook alles. Geloof me, ik heb hem altijd op handen gedragen en ondanks zijn diepe dalen altijd aanbeden. Ik heb ondanks zijn dreigementen toch doorgezet en 29 februari is de zitting. Hij heeft ook een advocaat genomen maar de financieele problemen zijn bijna niet te overzien. Hij heeft inmiddels al onze spaarcentjes opgemaakt en is zijn baan verloren. Hij was leidinggevende en zijn Russische vriendin werkte bij hem, dus logisch…. Nu, sinds 2 weken, wil hij weer terug. Alleen huilen en spijt betuigen. Hij heeft nooit iets om zijn vriendin gegeven, het ging alleen om de sex. Hij mist mij en ik ben volgend hem de mooiste, liefste en meest warme vrouw op de wereld. Zonder mij heeft hij geen leven meer en wil hij niet verder. Dit gaat maar door maar tot nu toe heb ik voet bij stuk gehouden en gezegd dat ik de scheiding gewoon doorzet maar langzamerhand komen toch bij mij de twijffels weer. Aan de ene kant voelt het als een bevrijding omdat wij nu niet meer op onze tenen hoeven te lopen, aan de andere kant mis ik zijn liefde en wil mijn gezin bij elkaar houden. Ik weet dat ik iedereen die me bij heeft gestaan in die moeilijke maanden zal verliezen als ik met hem door zal gaan. Ik weet het echt niet meer, er hangt zoveel van mijn beslissing af. Vertel me alsjeblieft wat jouw mening is.

    Gr. Winny

    • Anna Klijn :

      Hallo Winny.
      Welkom op de blog. Wat jouw man doet is niet handig op zijn zachts gezegd.
      Wat mij wel opvalt uit jouw verhaal is dat behalve gebrek aan vertrouwen aan zijn kant (geld steeds bij jou weg hallen), heeft hij ook hoop. Hoop op veranderingen. Net als jij trouwens. Daarom komt hij iedere keer terug. Maar bij de thuiskomst lijkt het alsof hij eerst het bewijs van veranderingen wil zien, voordat hij definitief met zijn vriendin kan breken. Wat natuurlijk totaal onrealistisch is.

      Of de verwachtingen voor veranderingen die hij koestert terecht zijn, dat weet ik niet. Maar bijna datzelfde geld ook voor jou. Jij wil graag de liefde en compleet gezin terug en aan de andere kant heb je ook geen vertrouwen in de toekomst.

      Het is bijna alsof jullie in de val zitten. Hij aan de ene kant en jij aan de andere. En jullie kunnen niet bij elkaar komen.

      Geweld in de relatie kan komen niet alleen wanneer persoon zelf gewelddadig is, maar ook wanneer diepere onopgeloste problemen in de relatie aanwezig zijn.

      Begon hij met woede-uitbarstingen 2 jaar geleden (klopt dat?) ” …woedeuitbarstingen waarbij hij ook weleens geweldadig is geweest naar mij toe en 1 x naar onze zoon. Dit is 2 jaar geleden en toen heb ik hem voor de keus gesteld…”

      Zo ja, en omdat jullie al 25 jaar bij elkaar zijn, heb ik het gevoel (dat totaal mis kan zijn), dat zijn woede-uitbarstingen ook met jullie relatie te maken kunnen hebben en niet alleen met zijn verleden.

      Geweld is nooit goed te praten. En er zijn geen redenen die hij als een excuus mag gebruiken. Als deze man nog steeds geweld gebruikt in welke vorm dan ook, zal ik hem niet in huis verwelkomen voordat hij zijn woede onder controle kan houden.

      Maar antwoord op jouw vraag of er toekomst voor jullie inziet. Ja, ik zie wel kansen. Betekent natuurlijk niet dat er garantie er aan vast ziet. Maar ik zie wel licht aan het einde van de tunnel voor jullie.

      Wel op één voorwaarde. Dit betekent dat minstens één van jullie hulp moet zoeken. Als hij het niet wil en jij toch twijfelt, kan je alleen in therapie gaan. En een coach of therapeute zal met jullie relatie en soms zelfs met jouw man via jou kunnen werken. Wanneer relatie “onwel” is, is het wel mogelijk om weer balans erin te brengen, door maar met één persoon te werken.

      Of jij dat wil, dat weet ik niet.

      Maar er zijn coaches of therapeuten die “niet goed 30 dagen geld terug” garantie hanteren. Wellicht een optie voor jou, als jij nog twijfelt welke beslissing het beste is.

      Liefs,
      Anna

  34. Malena :

    Hallo Anne
    Ik ben 38 jaar en ik kom uit Ukraine. Ik woon al 18 jaar in Nederland. Ik las jullie verhalen en ik dacht OMG, ik ben niet de enige. Toch het maakte me echt verdrietig dat er zoveel vrouwen er voor hebben.
    Ik ben al 19 jaar getrouwd met een man ook uit Ukraine en we hebben 2 kinderen samen (17 en 12 jaar). Ik ben 14 jaar jonger en we hielden zooooo veel van elkaar. Hij is nu 52, en inderdaad met het nummer 5 kwamen er veel veranderingen in zijn gedrag. Maar laatste tijd is hij ongelofelijk afstandelijk geworden, we hebben geen sex meer en na paar keer vragen zei hij tegen mij dat hij niet meer voelt wat hij vroeger voelde en dat hij in de war is. Hij houdt nog steeds van mij, wilt niet weg (voorlopig denk ik), heeft niemand anders, maar…
    Hij was liefde van mijn leven en hij hielde zooooo veel van mij ook. We deden alles samen, hij hielde van mijn lichaam en we waren echt gelukkig. En plotseling…
    Ik ben radeloos. Ik heb hier niemand van mijn familie, mijn ouders zijn dood, geen broers of zussen, ik ben alleen met mijn twee jongens. Echte vrienden heb ik ook niet, mijn gezien is alles voor mij.
    Ik kan niet meer ik ben kapot, moe en ik leef elke dag in angst… Ik adem maar ik leef niet. Ik wil opgeven maar het kan niet, ik moet er zijn voor mijn jongens, ze hebben ook niemand…
    Mijn man is nog niet weg, maar ik ben echt in paniek…Ik kan me niet concentreren en ik huil veel en ik wil altijd erover praten. Inderdaad dat help niet.
    Wat moet ik doen? Ik ben zo alleen en ik heb al van alles meegemaakt in mijn leven. Kan je me helpen aub? Bedankt…

  35. Winny Kraan :

    Hallo Anna,

    Ik heb je op 12 februari mijn probleem voorgelegt en heb van jou toen een antwoord gekregen wat mij nog enige hoop heeft gegeven, dank je wel hiervoor.

    Ik heb op dit moment een goed contact met mijn man maar ik weet niet of ik op dit moment op de juiste manier met hem om erg ben erg onzeker.

    De relatie met zijn Russische vriendin is over en hij woont nu bij zijn moeder. Hij wilde in eerste instantie bij ons komen wonen maar mede omdat er veel spanningen zijn tussen hem en onze zoon heb ik hem er toe kunnen krijgen dat hij naar zijn moeder is gegaan.
    Ik vond dat hij rust nodig had en dat vind hij daar ook. Er wordt voor hem gezorgd en dat heeft hij nu even nodig want hij is helemaal de kluts kwijt. Hij is er inmiddels zelf achter gekomen dat hij in een midlifecrisis zit en wil niets liever dan mij terug maar ik denk dat hij daar nog niet aan toe is. Met carnaval is hij op een avond alleen op stap gegaan en vervolgens de hele nacht huilend aan de telefoon gehangen omdat er niks aan was zonder mij en hij dreigde zichzelf iets aan te doen als ik niet bij hem terug kwam, huilde tranen met tuiten. De volgende dag is hij thuis geweest en hebben we samen een heel eind gewandeld om te praten. Het zelfde verhaal, hij had er alles voor over om mijn hart terug te winnen en was helemaal kapot, stelde zelf therapie voor. Ik heb toen tegen hem gezegd dat ik tijd nodig had om alles te verwerken maar dat de deur op een kier stond. Die avond zou ik met mijn dochter op stap gaan en hij vroeg of hij mij kon ontmoeten in de kroeg. Hij is gekomen en het was heel emotioneel, voor het eerst zag hij onze dochter weer en heeft weer de hele avond gehuild, gewoon tussen alle mensen , het kon hem geen bal schelen, hij had echt verdriet en was zo blij dat hij bij ons was. Keek me de hele avond smoorverliefd aan en toen hij mij naar de bus bracht wilde hij mee naar huis maar dat heb ik af gehouden. De volgende dag, de laatste dag van carnaval, zijn we weer samen op stap geweest maat kregen ruzie omdat ik hem toen vertelde dat ik mijn trouwring had verkocht, hij was daar stuk van en weer tranen. Weer de hele nacht huilend aan de telefoon. Wij zijn daarna nog een paar keer samen wezen wandelen en veel gepraat over de toekomst en dat het erg moeilijk zou worden als wij er voor zouden kiezen om samen verder te gaan. Wel waren wij er beide van overtuigd dat we zielsveel van elkaar houden en dat de problemen die er waren voor een groot deel door onze zoon veroorzaakt zijn. Hij is heel lief maar een onzettend moeilijke jongen. Ondertussen hadden wij bericht gehad dat de rechtzaak v.w.b. de voorlopige voorzieningen plaats zou vnden op 29 februari. Ik vond het heel moeilijk om deze door te laten gaan maar in overleg met mijn advocaat heb ik toch doorgezet. In eerste instantie had mijn man er begrip voor omdat hij mij wat geld betreft gewoon 2x zonder had gezet. Die rechtzaak was afschuwelijk, lijnrecht tegenover elkaar, emotioneel bijna niet te doen. Sindsdien is hij helemaal stuk. Ik heb geprobeerd hem uit te leggen dat ik zekerheid moest hebben, niet voor mezelf maar voor onze kinderen, voor het geval hij weer om zou slaan. Hj begrijpt dat aan de ene kant ook wel maar heeft zoveel verdriet dat ik hem nog niet vertrouw. Ik heb zijn trots gekrenkt zegt hij en sindsdien is er weer afstand tussen ons.
    Ik hou zoveel van hem en weet dat hij ook wel van mij houdt maar volgens mij zit hij nog midden in zijn crisis. Vindt zichtzelf ontzettend knap (is hij ook helaas…) en weet dat hij elke vrouw om zijn vinger kan winden. Hij weet dat ik ook aandacht heb van andere mannen en vind mij nog steeds de mooiste en liefste vrouw van de wereld maar weet ook dat onze tijd nog niet rijp is en dat dat misschien nooit meer komt. Ik heb hem gisteren een mail gestuurd waarin ik hem heb verteld dat ik nog steeds van hem hou maar dat het allemaal zo snel gaat en dat we de tijd moeten nemen om allebei tot rust te komen en dan wel verder zullen zien. Hij zegt dat hij helemaal stuk zit op dit moment en wil rust, hij weet helemaal niks meer, baan kwijt, huis kwijt, vrouw en kinderen kwijt. Alles wat hem lief was is weg en hij is echt zielig. Ik ben van plan hem zijn rust te gunnen maar ondertussen wil hem wel laten zien dat ik door ga. Ik probeer er zo goed mogelijk uit te zien als ik hem zie en wil ook weer uitgaan met mijn vriendinnen. Ik wil hem geen pijn doen maar ik ga ook niet thuis zitten kniezen, dat heb ik lang genoeg gedaan. Ik wil hem gewoon terug maar hoe doe ik dat in godsnaam? Er zwermen zoveel mooie en jonge vrouwen om hem heen, dat weet ik ook.Moet ik hem helemaal loslaten of moet ik hem smeken om naar huis te komen? Hij is daar denk ik nog niet aan toe, er is zoveel gebeurd wat wij moeten verwerken. We hebben nu afgesproken dat we geen andere vrouwen en mannen in ons leven toelaten en elkaar even rust geven. Ik weet het echt niet meer. Hoe moet ik nu te werk gaan?

    Liefs Winny

    • Anna Klijn :

      Hallo Winny,

      Wat jij nu doet is goed. Je laat duidelijk weten wat jouw grenzen zijn. En hij voelt dat, en dat zou één van de redenen kunnen zijn waarom hij jou terug wil.

      Verder zie ik veel aanwijzingen uit je verhaal dat hij degelijk bij jou weer wil zijn. Maar dat jij nog twijfelt of jij degene bent die hem terug wil.

      Wat jij in deze situatie gaat doen is aan jou. Huwelijk gaat niet om de regels, maar om hoe jij je bij een man kan voelen.

      Voel je je zonder hem slechter dan wanneer je een relatie met hem hebt?

      Of ben je constant bang om weer in dezelfde neerwaartse spiraal terecht te komen?

      Als jij besluit om hem te vergeven dan moet je ook niet meer terug kijken, hem beschuldigen van wat hij gedaan heeft, hem verdenken, of geen vertrouwen in hem hebben.

      En uit jouw post heb ik het idee dat jouw man wel de tweede kans wil, maar dat het jij bent die nu de boot aan het afhouden is.

      En dat moet je ook doen als je nog niet klaar bent om hem in jouw hart te vergeven.

      Jullie relatie zal daar niet van opkappen, als je nu al “ja” zegt terwijl je hart nog “nee” voelt.

      Het gaat hier niet om wat hij wil, maar om hoe JIJ je voelt.

      En dat kan alleen jij weten.

      Liefs,
      Anna

  36. Roos :

    Hallo Anna,

    Hierbij een update van m ijn verhaal van 3 febr.
    manlief deelde 6 febr. mede dat hij zijn keus had gemaakt: scheiden.
    na veel emotie’s van mijn kant is hij weer vertrokken naar zijn vakantiehuis. Opeens staat hij 7 febr. weer in de keuken, hij wil er voor gaan, we moeten vooruit kijken en we zijn allemaal in feeststemming die avond. De volgende dag slaat weer die akelige twijfel toe, en hij wordt steeds stiller, de dagen erna krijg ik te horen dat hij niet voor mij maar voor de kinderen thuis is gekomen, 12 febr. wil hij praten, laat mij eerst het woord doen hoe ik erover denk, ik mijn verhaal (voor de zoveelste keer) hem laten weten hoeveel en hoe mooie toekomst er nog voor ons in het verschiet ligt. Maar nee hij weet het nu echt zeker de scheiding gaat door.
    Na veel gehuil (van mij) en boosheid (van mij) is hij weer vertrokken.
    Hij is nog wel een enkele keer thuis geweest om dingetjes op te halen, maar ook 2 keer om gewoon koffie te drinken. (1 keer op eigen verzoek en vandaag op mijn verzoek). De kinderen hebben inmiddels helemaal afstand van hem genomen en reageren nergens meer op, inmiddels is die boodschap ook bij hem overgekomen en stuurt hij ze geen smsjes meer.
    Nu wil hij z.s.m. scheiden, hij is heel bereidwillig en zegt dat wij voorlopig hier mogen blijven wonen en alles mogen houden, Hij wil meebetalen aan de woonlasten van ons. Voor 1 jaar. Daarna moet alles weg.
    Ik wil eigenlijk proberen de scheiding uit te stellen omdat ik nog steeds hoop dat hij “wakker”zal worden, maar hij zegt steeds dat zijn gevoel voor mij weg is, dat ie nog wel respect en waardering voor me heeft, en dat ie hoopt dat we vrienden zullen blijven o.i.i. dat we nog door 1 deur kunnen.
    Hij heeft inmiddels 1 behandeling bij zijn psycholoog gehad die hem vorig jaar ook bij de burnout heeft behandeld, en zij zou hebben gezegd dat hij snel duidelijkheid moest geven, voor beide partijen belangrijk (hij zegt ook dat ze had gezegd dat ze het wel had verwacht, gezien vorig jaar de behandelingen, en dat sterkt hem alleen maar in zin gemaakte beslissing)
    Hij zegt dat het met de kinderen ooit wel goed komt, dat ie ze wel heel erg mist. Maar dat ie de kans niet krijgt om ze het uit te leggen dat ze alleen mijn kant van het verhaal maar horen en daarom zich zo tegen hem afzetten (kinderen zijn volwassen mensen maar wonen wel thuis).
    Wat kan ik nu nog doen om hem tot inzicht te brengen dat zijn geluk echt hier bij zijn gezin ligt, (kinderen, gezamelijke hobby, die ik straks ook op moet geven kan het financieel niet opbrengen, straks komen we nog verder in financiele moelijkheden, de er nu al zijn, en voorheen nooit leefden we gewoon in rijkdom,) Gelukkig is er nog steds geen soulmate en hij zegt daar ook nu niet mee bezig te zijn, ik geloof hem daar echt oprecht in.
    Hij woont nu op kamers, volgens mij eet hij bijna niet, of scharrelt de kost op ergens, (hij is nu wel heel zuinig omdat ie weet dat de bodem in zixccht is), hij maakt nieuwe vrienden, (mensen die hij vooraf nooit heeft gemogen).
    Hij zegt nu heel erg gelukkig te zijn,en vrolijk zingend door het leven te gaan, zegt dat hij de kinderen heelerg mist, en 24 p.dag aan ze denkt, maar mij totaal niet en ook nooit aan me denkt.
    Hoe win ik hem in deze situatie toch nog terug, hij was mijn maatje, mijn man, mijn minnaar, mijn grote liefde, maar hij is nu zoooooo ver weg.
    Als ik zeg hoe mooi we het samen kunne hebben in ons gezin irriteerd hem dat, dat kan ik zien aan hem, wordt hij chagerijnig.
    Hij zegt dat ik me nu wel anders opstel, zoals hij dat eerder graag had gezien, maar dat het nu te laat is….Wat moet ik toch??????

  37. Mandy :

    Hallo Anna,

    Hierbij een update van mijn verhaal in januari.
    Mijn man heeft besloten om tijdelijk in onze oude woning (toch handig zo’n huizencrisis :-( ) te gaan wonen. Hij wil tot rust komen om na te denken over onze relatie. Ik heb aangegeven dat he me veel verdriet doet, maar dat ik het accepteer. Ben eigenlijk ook gewoon moe van alles. Van alles wat ik om mijn oren krijg als ” ik heb nooit mijn mond opengedaan naar je en je altijd je zin gegeven” of ” de spullen die in huis staan passen niet bij mij” terwijl we dit allemaal samen hebben gekocht. Dat doet pijn en ik voel me er behoorlijk een boeman door.
    Ik krijg van hem te horen dat hij me niet begrijpt en ik aan hem duidelijk moet zeggen wat ik wil. Dat vind ik zo moeilijk omdat ik hem niet nog verder van me wil afstoten.
    Hij geeft zelf aan dat hij deze tijd ziet om rust te krijgen en hij nog wel bij elkaar wil komen. Daarvoor zei hij dat hij niet wist of hij na bijna twintig jaar nog wel verder wil daar hij niet meer zo veel van mij houdt als de eerste jaren. De ene keer zegt hij zus de andere keer zo, ik voel me net een trekpop. Ook daar hij wel wil knuffelen en zo en hij aangeeft misschien wel weer met het gezin op vakantie te gaan van de zomer. Wat wil die man toch.
    Aanstaande zaterdag gaan we het onze dochter vertellen en uitleggen wanneer ze bij wie is. Hier zie ik verschrikkelijk tegenop.

  38. Winny Kraan :

    Hoi Anna,

    4 Maart heb ik van jou een antwoord gekregen waar ik heel blij mee was
    Je zei me dat ik goed bezig was en het voelde ook goed.
    Mijn man is contact blijven zoeken, soms was hij boos dan weer verdrietig dan weer vrolijk.

    Ik heb 2 weken geleden een behoorlijke inzinking gehad op mijn werk en toen hij dat hoorde kwam hij vrijwel meteen naar mij toe. We hebben gepraat over de kinderen, waar het op dit moment niet zo goed mee gaat, vooral onze zoon, daar kan ik niks mee nu! Mijn man wilde me helpen en ik zag aan hem dat hij het erg met me te doen had. Hji heeft me heel lang vast gehouden en samen gehuild…. was heel emotioneel maar geen van beiden wisten we iets te zeggen. Ik heb hem wel verteld dat ik nu pas zie hoe moeilijk en lastig onze zoon is omdat hij nu tegen mij doet zoals hij altijd tegen
    zijn vader heeft gedaan. Ik weet nu ook dat ik meer achter mijn man had moeten staan
    voor wat betreft de opvoeding van onze jongen. Daar heb ik zeker in gefaald.
    Mijn man was blij dat ik het inzag, hij leek opgelucht maar ook een beetje boos.
    Hij heeft me nu gevraagd om hem te mailen, zoveel mogelijk mijn gevoelens op papier te zetten. Dit gaat mij op dit moment iets makkelijker af dan praten, ik kan mijn woede soms niet onderdrukken en wij willen geen van beiden nog ruzie.
    Hij vertelde me dat hij zich de laatste jaren eenzaam heeft gevoeld en het op een gegeven moment niet meer uithield, altijd problemen met de kinderen en te weinig aandacht van mij. Ik heb dat nooit zo beleefd, in mijn ogen draaide alles om hem maar
    hij werd steeds stiller en stiller….
    Hij wil graag weten waar en wanneer het in mijn ogen mis is gegaan, wanneer er een verwijdering tussen ons is gekomen en ja als ik eerlijk ben en alles goed overdenk dan
    is er de laatste 2 jaar wel iets veranderd tussen. Ik druk met de kinderen en hij druk met werken en sporten maar ik ben nooit gestopt met van hem te houden.

    Ik ben nu begonnen met het annaliseren van de laatste jaren van ons huwelijk en probeer hem te vertellen via de mail wat er bij mij heeft gespeelt de afgelopen jaren.
    En ja, hierin geef ik ook fouten toe die ik uiteraard heb gemaakt.
    Ik heb hem gevraagd waarom dit zo belangrijk voor hem is want ik was bang dat hij
    een excuus wilde zoeken voor zijn gedrag en uiteindelijk mij de schuld ervan geven dat ons huwelijk stuk is. Dat is een stukje wantrouwen wat ik naar hem toe heb gekregen denk ik. Hij zei dat hij het allemaal graag wilde weten omdat hij van zijn eigen gedrag niks begrijpt en dat hij nog steeds niet om kan kan met het feit dat hij zijn gezin in de steek heeft gelaten. Ook wil hij weten of hij moet vechten voor mij en waarom. Zijn laatste argument was: als we dan in therapie gaan dan weten we tenminste waar we aan moeten werken.

    Ik heb hem nu al heel veel gemaild en hij reageert dan met bijvoorbeeld: Dank je meisje, ga door! Verder wil hij nog niet reageren, wil eerst weten hoe ik alles heb beleefd.

    Hij belt me wel elke dag en wil altijd weten wat ik de weekenden ga doen. Vraagt de hele tijd of een mannelijke collega, waar ik goed mee overweg kan, me nog steeds belt.

    Ik doe ondertussen of ik me prima vermaak en het goed met me gaat maar voel dat het
    me allemaal te veel gaat worden.

    Hoe moet ik nu verder?

    Soms heb ik het gevoel dat hij me los wil laten maar het niet durft en soms heb ik het gevoel dat hij niets liever wil dan mij in zijn armen sluiten. Het lijkt ook wel dat de kinderen een stuk onbelangrijker voor hem zijn geworden als vroeger. de kinderen waren altijd alles voor hem, nu niet meer, Zit hij wel in een midlifecrisis of is hij een grote egoist geworden?

    Ik weet zeker dat ik met hem oud wil worden maar als hij nu terug naar huis zou komen dan gaat het zeker mis. In eerste instantie door de conflicten tussen hem en onze zoon.

    Ben ik nog steeds goed bezig? Ben zo onzeker aan het worden!

    Liefs Winny

    • Anna Klijn :

      Hallo Winny,

      Ik kan mij vergissen, maar het lijkt er op dat je man alle verantwoording bij jou wil leggen en bewijs wil zien dat jij hem waard bent. Op die manier schuift hij alle verantwoording van zich af en legt het bij jou neer. Hoe komt het bij jou over?

      Anna

  39. Liesbeth :

    Hallo Anna

    Mijn man en ik zijn 33 jaar samen en 20 jaar getrouwd. Ik ben 49 jaar. mijn man 51 jaar.
    Mijn man is zijn vader verloren in oktober 2010 na een half jaar ziekbed en veel strubelingen tussen zijn vaders tweede vrouw die constant ruzie maakte aan het ziekbed van zijn vader.
    Mijn moeder die in datzelfde jaar november ook ziek werd en niet meer lang te leven had, nam mij onnoemelijk in beslag. Ik heb haar verzorgt tot febr 2011. Ik vroeg mijn man om mee te gaan naar het ziekenhuis waar zij lag, maar hij gaf aan rust te willen en er niet tegen te kunnen. Dat nam ik aan, omdat ik dat begreep. Maar in die tussen tijd wel zat te chatten met andere vrouwen. Net toen mijn moeder dood was kwam ik hier achter. Ik was emotioneel gebroken, juist omdat ik op dat moment heel fragiel was.
    Hij zei niks met een andere vrouw te willen, hij kon mij ook geen antwoord geven waarom hij dit deed. Denk dat het een vluchten was voor de realiteit, en misschien ff zijn verhaal kwijt komen aan een vreemde zeg maar.
    Nou op dit moment is het zo dat mijn man zich niet meer zichzelf voelt. En tijd en rust nodig heeft. Wij leefden langs elkaar heen, en ik was kwaad gefrustreert en verdrietig. Totdat hij mij pakte en huilde dat hij spijt had wat hij mij allemaal had aangedaan. Hij had mij gemist, houd van mij. En hij zat onnoemelijk in de put. Wij hadden na dat moment ook heerlijk gevrijt. Totdat ik hem 2 dgn later weer op de chat betrapte met die vrouw, was het voor mij gedaan. Maar ik hou toch zielsveel van hem. Hij ging bij zijn broer wonen en kwam na 3 dgn met een mailtje gestuurd te hebben naar mij met de vraag …. mag ik nog naar huis komen ? Ja tuurlijk zei ik. Was al blij. Hij wilde een streep trekken onder alles wat er gebeurt was. En wilde eraan werken. Maar het liep anders. Het oude liedje ging gewoon weer verder, hij achter de computer met wie weet wat hij aan het doen is. Want ik ben heel erg wantrouwend nu. En ik alleen onder in de kamer. Totdat ik hem vroeg voor een gesprek waaruit voortkwam dat hij alleen naar huis is gekomen omdat iedereen graag zag dat wij gelukkig en samen zijn. Maar hij is niet gelukkig en wilde een timeout. Rust voor zichzelf en nadenken. Hij zegt het ligt niet aan mij, maar het voelt wel zo. Hij zegt constant het komt wel goed, Ik ben nu meer dan een week alleen en loop zo`n beetje tegen de muur aan.Hij komt geregeld naar huis, om de tuin schoon te maken. Stuurt me berichtjes. En vraagt wat ik ga doen in mijn vrije tijd. Laast hadden wij ons getroffen in een cafe, omdat hij mij 3 keer had gevraagt om te komen. Begon hij me aantehalen , te zoenen, knuffelen, en jahoor hij wilde sex. Want hij houd van mij, en wilde geen andere vrouw kwam voor hem niet in aanmerking. Ik heb dit geweigerd, omdat ik vond dat als ik hem toch alles geef wat hij wilt, hij niet de neiging krijgt om terug te komen. Zijn antwoord was dat intiem samen zijn onze band kan verstevigen. Ik ben bang dat ik geen goede keuze maak. Door hem te weigeren. Duw ik hem weg, trek ik hem aan. ik weet het niet meer.
    Hij zegt dat hij ook maar een mens is, ik ook zei ik. En dat ik ook geestelijk gevoed wil worden niet alleen lichamelijk, en dat niemand mij hierin helpt.. Dat hij gevlucht is en toch met mij sex wilt hebben. Ik voel me dan goedkoop. Met hem sex hebben, en dan weer aftaaien. We zijn toch tenslotte getrouwd. Wat moet ik hiermee. ik ben radeloos en kan door het bos de bomen niet meer zien.
    Hij zegt altijd, ja maar jij bent toch mijn vrouw. Ik zeg altijd, en ben dan ook bang dat ik hem frustreer, dat als iemand van mij houd niet bij mij wegloopt . Maar samen de problemen oplost, daar zijn we toch voor. Dat is liefde. Ik hoop dat ik vlug een antwoord van jou mag krijgen.
    mvg liesbeth.

    • Anna Klijn :

      Hallo Liesbeth,

      Voor veel vrouwen werkt seks als lijm om liefde sterke te maken, voor veel mannen niet. Veel mannen kunnen gerust seks en met eigen vrouw hebben en ook met zijn minnares, en tegelijkertijd weg bij zijn vrouw willen gaan.

      Ik zou tegen hem zeggen, dat als hij intiem wil zijn, dat hij eerst aan jou voorwaarden moet voldoen:

      (voorbeeld)
      1. praten
      2. eerlijk zijn over wat hem dwars zit/zat, waardoor hij contact met andere vrouwen zocht.

      En indien hij nog steeds “niet weet” waarom hij dat deed, dat zou een indicator kunnen zijn, voor gebrek aan zijn motivatie om verantwoording te nemen.

      Je kan het bijna vergelijke met: Zo lang ik niet weet waarom ik het doe, kan het mij niet kwalijk worden genomen wanneer ik het nog een keer doe.

      Bijna te vergelijken met: Als ik geen chinees praat, kan het mij niet kwalijk worden genomen, wanneer instructies in het chinees worden gegeven en ik ze niet begrijp. En daarom kan het mij niet kwalijk worden genomen als ik weer fouten stappen maak.

      Dit kan allemaal duiden op ontvlucht om verantwoording te nemen, of iets aan de situatie te willen doen.

      Groeten,
      Anna

  40. Winny Kraan :

    Hoi Anna,

    Ja, je hebt gelijk denk ik. Ik heb ook het gevoel dat hij uiteindelijk de verantwoording
    van zich af aan het schuiven is, alhoewel hij blijft zeggen dat hij degene is die fout is geweest. Ik heb het gevoel dat hij een excuus zoekt voor zijn gedrag want hij begrijpt zichzelf niet meer.
    Denk jij dat het verstandig is om door te met mijn gevoelens naar hem te blijven mailen?
    Ik heb het gevoel dat ik hem op de een of andere manier voedt, en het hem sterker maakt.

    liefs Winny

    • Anna Klijn :

      Hoi Winny,

      Nee, ik zou hem niks schrijven en alleen antwoorden op zijn mails. Meer dan dat, alleen antwoorden op zijn specifieke vragen.
      Als hij een mailtje had geschreven met geen vragen, zou ik het daarbij laten.

      Liefs,
      Anna

  41. Winny Kraan :

    Hoi Anna,

    Dank je wel voor je snelle reactie. Ik ga jou raad opvolgen en afwachten wat zijn reactie is.
    Ondertussen probeer ik de draad weer op te pakken en weer sterker te worden!

    liefs Winny

  42. Henk-Jan :

    Beste Anna,

    Erg herkenbaar stukje en bijbehorende reacties! Misschien wel leuk als bijdrage :) Ikzelf ben dus zo’n man in midlife. Ik glimlach er dan wel bij maar het is verschrikkelijk! Verschrikkelijk zwaar, verschrikkelijk leuk, verschrikkelijk twijfelachtig, verschrikkelijk leerzaam!

    Jammer genoeg is het niet alleen heel zwaar voor jezelf maar ook voor je partner en je gezin. Je zadelt ze op met iets wat ongeloofelijk heftig is. Je kan ze bovenal verliezen en je doet ze pijn. Je zou kunnen zeggen wat een klets en wat dom dat je je dan zo gedraagt maar het stomme is dat je als man in midlife bijna niet anders kan anders ga je er aan onder door en laat je je uiteindelijk door angst lijden. Je stukje maakt dat wel een beetje duidelijk!

    Ik heb het hele traject inmiddels gehad. Ik ben alleen gaan wonen, psycholoog bezocht, ik ben verliefd geworden op andere vrouwen en ik heb dagen en nacht nagedacht. Maar ook heb ik mijn band op de een of andere manier proberen te behouden met mijn vrouw. Ik heb afstand genomen van de intimiteit met haar omdat mij dat de enige eerlijke weg leek. Tegelijkertijd heb ik nog veel samen met haar en mijn kinderen gedaan en ben ook van haar blijven houden. Ik heb de financienen niet uit elkaar gehaald, ben samen met haar en de kinderen nog op vakanties gegaan en ben een soort van vriendschap met mijn vrouw aangegaan. Ik heb geprobeert haar meer pijn te besparen, heb vriendinnen van haar en de kinderen weggehouden. Ik wilde haar gewoon niet kwetsen was mijn gedachten. Tegelijkertijd wilde ik uiteraard haar aangeven dat ze alles mag en kan doen wat ze wil. Ik wist dat zij ervoor kon kiezen om alles te stoppen. Ik heb gezien dat ze het verschrikkelijk zwaar had maar ik kon niet anders. Ik heb gezien dat ze zichzelf ook aan het herontdekken was, dat ze ook in een proces gekomen is. Dat ze zelf activiteiten ging ondernemen, mensen opzocht, enz. En het klopt dat maakt een vrouw erg mooi dat ze haar eigen weg op gaat. Natuurlijk zat er een hoop pijn en daar hebben we het natuurlijk vaak over gehad maar in al die tijd heeft ze ook een soort van rust uitgestraald. Een rust van liefde van warmte en van vriendschap.

    Jammer genoeg was dat nog niet genoeg om terug te gaan. Ik kon niet kiezen voor iets wat ik niet voel in zoveel twijfel. Dat heeft mij echt gesloopt!
    Sommige zeggen ja lekker makkelijk wat ik nu doen … van twee walletjes eten … maar ik kan wel zeggen dat ik dat helemaal niet zo gevoeld heb. Iemand in een midlife zal dat zeker onderschrijven. Je bent zo bewust bezig met het zoeken naar oplossingen dat dat onbekommerde genieten toch echt niet het geval is.

    Waar eindigd het? Als ik eerlijk ben weet ik dat helaas nog niet. Ik herken wel al zaken en een aantal zaken kan ik ook wel duiden en wil ik hier dan ook vermelden.
    Allereerst kan ik wel zeggen dat het voor mij voelt alsof zo’n fase nodig is. Het geeft je een beeld van wie je bent en bovenal van welke wensen en behoeften je hebt. Het geeft je ook de kracht om naar die wensen en behoeften te leven, deze niet weg te stoppen en je hierin niet aan te passen aan de meningen, waarden en normen van je omgeving. Zonder zo’n midlife zou dat nooit gelukt zijn. Het maakt je wijzer en bewuster van de keuzes die je kunt maken. Ik denk ook dat je meer diegene wordt die je bent en dat zo’n fase ervoor zorgt dat je uiteindelijk gelukkig(er) wordt in de volgende periode van je leven. Vreemd genoeg heb ik ook het gevoel dat uiteindelijk je omgeving daarvan zal gaan profiteren. In zovere heb ik er nog een positieve draai voor mezelf aan gegeven. Ik geloof dat inmiddels ook echt!

    Een paar gevoelens voor de betroffenen die met zo’n midlife geval opgezadeld zijn wil ik hier nog aan toevoegen. Misschien helpt het hen iets (nou alleen als je zelf echt niet meer weet wat je zou kunnen doen :) ). Laat de liefde en warmte zien die je voelt maar zorg ervoor dat je je eigen weg blijft gaan. Zorg dat je je behoeften en wensen niet uit het oog verliest en leef daarna. Durf te verliezen maar geeft het niet weg. Een vrouw die zichzelf verder ontwikkeld, haar eigen pad volgt en daarbij haar liefde blijft tonen, haar warmte geeft maar ook haar zelfstandigheid en eigen wensen en behoeften niet uit het oog verliest is geweldig. Dat is uiteindelijk naam mijn gevoel en zoals je (Anna) enigszins beschreef het beste wat je kunt doen om je man terug te krijgen.
    Uiteraard is succes niet garandeerd. Veel zal afhangen van de man in midlife.
    Voor mij geldt bijvoorbeedl dat zolang die twijfel niet helemaal weg is, dat gevoel van dat ik er helemaal voor wil gaan niet aanwezig is ik ervoor zal zorgen dat er een bepaalde afstand is tussen mijn vrouw of een andere vrouw en mij. Ik wil haar of een andere vrouw die pijn die dat met zich mee brengt besparen en ja ik hoop dat die periode niet eeuwig gaat duren. Wat zoals ik aan het begin al aangaf het is echt verschrikkelijk zwaar!

    Nou dat was mijn bijdrage. Natuurlijk is het stukje niet volledig en natuurlijk is elke situatie anders. Natuurlijk zijn mensen verschillend en natuurlijk zijn er geen pasklare oplossingen voor zo’n midlife. Ik kan alleen zeggen laat het proces zijn gang gaan, blijf liefdevol en warm en zoek de oplossing van het geluk in jezelf. Wat er dan ook mag gebeuren … ik ben ervan overtuigd dat je een gelukkiger persoon gaat worden. Mijn mening is dat een midlife fase is een fase van bewustwording is die ervoor moet zorgen dat de basis gelegt gaat worden voor een toekomst van geluk. Die bewustwording geldt voor zowel diegene in de midlife als diegene die daaraan verbonden is.
    De midlife zal toch niet voor niet bedacht zijn ;)

    Succes en sterkte gewenst voor alle dames en heren in de midlife! En Anna erg goed stukje wat je beschreef :)

    Vriendelijke groet,
    Henk-Jan

    • Anna Klijn :

      Hallo Henk-Jan,
      Welkom hier en bedankt voor je verhaal.

      Interessant om over je belevenissen te lezen. En wat je zegt over een vrouw die ook haar eigen weg durft te zoeken.

      Wat ik wel aan mij cliënten (vrouwen) in soortgelijke situaties adviseer is niet op haar man te wachten en …. gaan daten (oh ja, ik heb het gezegd… gaan daten)

      Er is een groot verschil in mijn ogen tussen “niet weten wat je van het leven wil” en “twijfelen of je met een betreffende vrouw samen wil zijn”.

      Het laatste heeft veel met aantrekkingskracht te maken, en kans bestaat dat de man nooit meer voldoende aantrekkingskracht voor zijn vrouw gaat voelen, zelfs als hij van haar nog veel houdt.

      Hoe dan ook ik wens je succes en bedankt nog een keer voor je bijdrage.

      Vriendelijke groet,
      Anna

  43. Winny Kraan :

    Hallo Anna,

    Ik hoop dat je me nog een keertje je advies wil geven.
    Het is inmiddels helemaal mis tussen mijn man en mij. Een paar weken is het redelijk goed gegaan, hij kwam regelmatig naar huis, meestal maar eventjes maar we hadden dagelijks contact. We zijn vorige week zelfs samen een weekendje weg geweest, waarvoor hij mj had uitgenodigd. Hij was helemaal geweldig, weer die lieve jongen waar ik verliefd op was maar ik zag wel aan hem dat hij erg onrustig was en hij gaf ook toe nergens rust te hebben. Na het weekend heb ik hem een sms gestuurd waarin ik hem bedankte voor de fijne dagen en dat veel vragen beantwoord waren maar dat ik nog veel vragen had en hoopte daar nog een keertje antwoord op te krijgen. Ik kreeg geen reactie. Tijdens het weekend bleef hij maar herhalen dat hij mij nooit meer pijn wilde doen en toen hij mij in zijn armen had zei hij dat hij de tij stil wilde zetten en dat hij van me hield. In de week na het weekend was hij bijna niet te bereiken, ook niet voor de kinderen. Toen ik daar een opmerking over maakte werd hij boos en deed heel onaardig. Donderdag kreeg ik een sms van hem waarin hij vertelde dat het slecht met hem ging. Hij heeft er heel veel moeite me dat hij zijn baan kwijt is en was tegen zichzelf aan het vechten wat maar niet lukte deze keer. Deze ochtend heb ik hem een sms gestuurd (zijn telefoon nam hij niet op) dat ik telefoon had gehad van de advocaat dat zij het verzoek tot de echtscheiding naar de rechtbank zou sturen en of hij nog mee wilde werken v.w.b. het ouderschapsplan. Ik kreeg een hele boze sms terug en hij heeft nu het contact verbroken. Hij gaat zijn leven weer leiden zoals een paar maanden geleden en stopt met het slikken van zijn medicijnen (moet hij slikken anders gaat hij dood). Verwijt mij dat ik het alleen maar voor het geld heb gedaan en hij weet heel goed dat dat onzin is. Ik heb hem nog terug geschreven dat alles nu eenmaal loopt en dat wij niet hadden afgesproken het stop te zetten, zover waren we nog niet. Het duurt een jaar voordat de scheiding definitief zal zijn dus aan onze situatie nu zou er iets veranderen maar hij was net voor rede vatbaar. Hij is weer helemaal terug naar af. Ik ben ten einde raad! Wat moet ik daar nou toch mee? Heb jij enig idee? Wat mankeert hij nou toch?

    Liefs Winny

    • Anna Klijn :

      Hallo Winny,

      Ik denk dat jij eerst zelf wil beslissen wat jij wil.
      Of je moet helemaal voor de relatie gaan of je moet je man laten gaan. Er is geen middenweg.

      Scheiding regelen en verwachten dat jullie relatie als geliefden beter wordt is tegenstrijdig.

      Als jij wil dat jullie weer bij elkaar komen moet je stoppen met regelen, denken en vooral hem vertellen wat hij moet doen.

      Liefs,
      Anna

  44. Peetje :

    Beste Anna,

    Ik heb een vraag. Al jarenlang hebben mijn man en ik relatieproblemen. Ik zie (deels) mijn aandeel daarin. Mijn man heeft vorig jaar aangegeven weg te willen om n te denken, om ruimte te zoeken, om te bekijken wat hij nog wil. Zowel in zijn leven als in onze relatie. Hij heeft mij gevraagd hem los te laten. Dat kon ik niet: ik wil hem niet kwijt en we hebben ook nog eens 3 kinderen. Ik wilde samen met hem kijken waar we iets konden doen. Ten dele heeft dat wel een positief resultaat gehad, maar niet voor een doorbraak gezorgd. 3 weken geleden is het enorm geëscaleerd en sindsdien is mijn man uitgeweken naar elders. De eerste week waren we woedend op elkaar, de tweede week zocht hij een toenadering die ik plezierig vond, maar niet geheel kon beantwoorden omdat er zoveel pijn zit. Toen draaide hij weer van mij af en zegt nu niets meer voor mij te voelen, op zoek naar zichzelf te gaan en naar de “angel”, mij niets te kunnen beloven en ook niet weet of hij ooit nog terugkomt.

    Dit is echt niet iets dat ik goed kan verdragen. Ik wil onze problemen bespreken maar voel me met de rug tegen de muur omdat hij niet wil dat ik met hem praat over gevoelens en ook niet tegen hem zeg dat ik van hem houd. Hij zegt dat ik die dingen met een ander moet bespreken maar niet met hem, omdat ik hem steeds verder van hem afduw..

    Wat moet ik doen ? Ik zit thuis met 3 kinderen van 13, 11 en 7 jaar, ik ga kapot aan deze nachtmerrie. Als hij zegt dat alle gevoelens weg zijn, moet ik dan een scheiding gaan forceren of echt wachten op zijn definitieve beslissing ? Ik ben inmiddels kilo’s kwijt en zie geen enkele hoop….

    • Anna Klijn :

      Hallo Peetje,

      Welkom.
      Het alle eerste lees mijn blogpost van deze week
      http://www.annaklijn.nl/relatievraag/heeft-deze-relatie-nog-een-kans-van-slagen/
      Daar vind je veel antwoorden op de vragen die jij stelt.

      Hoe moeilijk het ook is, zou je je focus op jezelf (dus niet op je man of zelfs de kinderen) moet leggen, maar op het leven die jij buiten je relatie kan hebben.

      Zolang jij thuis hopeloos op hem zit te wachten zal je man weinig motivatie hebben om terug te gaan.

      Als hij naar een “angel” wil zoeken laat hem dan. Zoek naar je eigen dingen die jou plezier in het leven zullen geven.

      Ontdek in jezelf de vrouw waar JIJ verliefd op kan worden. Jij moet verliefd op jezelf zijn, alleen dan kan je verwachten dat een man van je kan houden.

      Zoek dingen op die jou plezier geven. En wordt een vrouw met wie een man veel plezier kan beleven mocht hij haar leuk vinden.

      En wat ik in de blog ook al zeg: je man heeft gelijk, hij hoeft niet te horen hoeveel je van hem houd, dat weet hij al. Dus praat met hem daar niet over. Dat zet hem alleen onder druk.

      Als hij wil gaan, laat hem dan. Bouw je eigen leven buiten jullie relatie om, waar zo veel leuke dingen in gebeuren, dat hij het niet kan helpen maar tot je weer aangetrokken voelen.

      En misschien vind je het fijn om nu even alleen te zijn, maar mijn advies aan mijn cliënten in soortgelijke situaties is om zo snel mogelijk te gaan daten.

      Waarom? Voor twee redenen:

      1e reden: Daten is geen vies wordt. Daten gaat in de eerste instantie om lol, pret en plezier hebben in het leven in het algemeen en niet om de seks. Daten betekent niet dat je met mannen naar bed moet, maar dat je mag (weer) wennen aan aandacht krijgen.

      2e reden: Ja, ik weet het. Eerst moet je verwerken wat er gebeurt is en dan pas kan je daten (zeggen “ze”). Maar uit mijn praktijk zie ik keer op keer dat wanneer een vrouw weer gaat daten en haar focus van de man op haarzelf verlegt, en aandacht van andere mannen gaat krijgen haar houdingen en “aura” veranderen.

      Houding die zegt: “ik weet wat ik waard bent”. En dat is heel aantrekkelijk voor een man.

      Ik weet dat het niet makkelijk is. Maar veel keuze heb je niet.

      Hij wil niet bij je zijn. En door op hem te zitten wachten ga je hem niet motiveren om terug te komen, in tegendeel dit zal hem alleen dis-motiveren. Dus je moet iets anders doen.

      En wat je nu kan doen is aan hem laten zien dat jij niet afhankelijk van zijn liefde bent. Wanneer je deze knop in jezelf kan vinden, kans bestaat dat jij niet alleen je man saai gaat vinden. Maar dat hij smekend terug bij je zal komen. Dat heb ik als zo veel keer gezien.

  45. Winny Kraan :

    Hoi Anna,

    Dank je wel voor je antwoord. Je hebt helemaal gelijk, het is ook tegenstrijdig aan je huwelijk willen werken en een echtscheiding regelen. Het moeilijke van alles is dat hij nog niet zeker wist of hij zijn gezin ooit weer terug wilde en destijds zelf een scheiding wilde. Dat is de rede dat ik nog niks had stopgezet, maar kan daar zelf ook niet meer mee omgaan omdat het gewoon nergens op slaat. Ik heb hem eigenlijk ook niet eerlijk verteld dat ik er wel alles voor over zou hebben om onze relatie te redden en dat is stom geweest, maar dat heeft denk ik alles te maken met gekrenkte trots. Ik ben van plan om hem dat nu wel te gaan proberen te vertellen omdat ik vind dat hij daar recht op heeft en het voor mijzelf ook het beste is. Ik wil het liefste de scheiding van de baan hebben maar als hij twijffelt kan ik toch niks stopzetten? Wij kunnen het ons financieel niet meer permiteren om alles weer opnieuw in gang te zetten als hij toch besluit ons definitief te verlaten. Denk je dat ik er fgoed aan doe om me zo kwetsbaar aan hem op te stellen?

    Liefs Winny

    • Anna Klijn :

      Winny,
      Het is ook niet makkelijk. Wat jij waarschijnlijk wil is dat je man het aan jou laat zien dat hij jou wil en jou in zijn leven wil behouden.
      Mannen zijn heel gedienstig ingesteld. Wanneer je tegen hen zegt: “ik wil scheiden” – willen ze aan je wens voldoen.
      Tegelijkertijd door achter hem aan te lopen, zal je weinig respect krijgen.

      Geef hem de leiding in handen. Als hij uit elkaar wil, dan moet hij het zelf ook regelen. Als hij gaat twijfelen, dan zal hij zelf een beslissing maken om alles stop te zetten of niet.

      Als jij alles in eigen handen wil hebben omdat je meer zekerheid wil, is het begrijpelijk, maar het zal in deze situatie tegen je werken.
      Dat houd in dat je aan hem niet meer verteld wat hij moet doen, waar hij moet slapen en wat hij niet moet doen.

      En je veel beter kan focussen op wat je wel in eigen handen kan hebben – en dat is alles wat betrekking op jou heeft.

      Als jij niet wil dat hij thuis komt, dan kan je dat ook tegen hem zeggen, maar niet voor hem beslissen wat voor hem het beste is.

      Als je niet wil scheiden, laat hem dan ook zelf papierwerk uitzoeken. Je hoef niet te zeggen dat je alles bereid bent om te doen om jullie relatie te redden, omdat jij dan erg wanhopig over kan komen. Maar je kan wel aan hem vertellen dat je geen zin hebt om voor de scheiding te zorgen. En dat hij zelf mag weten wat tussen jullie gaat gebeuren.

      Als hij nog steeds twijfelt over jullie en of hij met je zijn leven wil delen, zou ik nog steeds niks met de scheiding doen, maar tegen hem zeggen dat zolang hij twijfelt jij je tijd niet wil verdoen en gaat daten.

      Oh ja, ik heb het gezegd – daten.

      Het betekent niet dat je met mannen in bed moet duiken, maar dat je gerust mag uitgaan en je aandacht van hem naar JEZELF verzetten.

      Ga shoppen, regel een metamorfose voor jezelf, verander je uiterlijk, verander je levensstijl, verander je dagpatroon – dat allemaal zal je helpen om je aandacht te verschuiven.

      Als hij twijfelt over jullie en ook liever apart van jullie wil wonnen, vertel aan hem ook niet alles wat je doet, wordt weer een mysterie voor hem.

      Bel hem nooit tenzij hij je voicemail inspreekt en specifiek er om vraagt (met een dringend vraag/probleem) terug te bellen.

      Vraag hem niet wat hij doet, hoe zijn week is geweest of wat hij van plan is.

      Concentreer op jezelf en “vergeet” hem.

      Als hij twijfelt en niet kan beloven dat hij nog een relatie met je zal hebben, verdoe je tijd niet door op hem te zitten wachten.

      Ga daten en doe dat niet om een man te vinden, maar om energie in je lijf te verschuiven, energie tussen jullie te verschuiven.

      Op deze manier zal je veel meer aan hem “vertellen”, dan wanneer je alles zelf regelt.

      Of jullie officieel getrouwd zijn of gescheiden maakt niet uit. Wat wel uitmaakt is wat je tegen hem vertelt met je non-verbale communicatie (al praten met elkaar is zonder meer belangrijk).

      Laat hem zien dat hij de leiding in handen kan hebben over jullie toekomst en dat indien hij niet opschiet jij een andere man in je leven zal hebben.
      Dat zal een man het meest motiveren.

      Liefs,
      Anna

  46. Winny Kraan :

    Dank je wel Anna,

    Ik ga je advies opvolgen en zal je antwoord nog meerdere malen lezen denk ik!

    liefs Winny

  47. Sanne :

    Beste Anna,

    Mijn man (40) heeft een ander. We zijn 11 jaar getrouwd en hebben twee kleine kinderen. Hij heeft me in eerste instantie voorgelogen door te vertellen dat hij op zakenreis zou gaan ergens in Europa. Een dag na vertrek belde hij me op dat hij in Azië zat. Enfin, ik de hele week boos erover. Na die week kwam hij weer thuis, en ik voelde dat er wat mis was. Vroeg hem of hij nog meer geheimen had… Hij keek me alleen maar aan met grote ogen en ik wist genoeg. Vertelde hem dat hij zijn spullen bij elkaar kon rapen en kon vertrekken.
    Hij heeft toen een paar nachten bij een vriend geslapen. Overdag kwam hij dan langs omdat ik allerlei afspraken had, en hij zou oppassen (was al afgesproken voor zijn vakantie)
    Ik heb hem toen rustig gevraagd hoe het zat. Hij zei letterlijk: ik krijg thuis niet wat ik wil. Nu heeft hij een eigen bedrijf vanuit huis (internetbiz) en werkt dag en nacht. Ik probeerde hem bij het gezin te betrekken door hem boodschappen te laten doen en uitstapjes samen te regelen, maar hij zat er nooit op te wachten, vond het maar lastig, want hij moest werken. Telefoon altijd mee, bellen, internetten, werk, werk, werk.
    Het laatste jaar riep hij alsmaar: ik wil vrijheid, ik wil avontuur, ik wil wat beleven…
    Ook zette hij me in januari voor het blok, onze relatie moest toch echt anders, of hij zou me verlaten. Dus toen heb ik nog meer gegeven en kreeg ons seksleven meer pit.
    Nadat hij bekend had dat hij een ander had, vertelde hij me ook nog dat hij geen gevoel meer had bij onze seks.
    En dat hij dat bij haar wel heeft. Ze is 23 jaar, en komt uit de prostitutie. Ze weet dus van wanten, en kan hem alles geven wat hij wil (op dat gebied) Hij heeft haar ook betrokken bij zijn werk, ze doet daar ook vanalles voor, en in ruil geeft hij haar geld en koopt hij een huis voor haar ouders (allemaal in Azië)
    Hij is na die paar dagen hier in NL, weer vertrokken voor 3 weken. Krijg nu allemaal mailtjes over hoe mooi het daar is, en hoe fantastisch..
    Hij zegt maar steeds, dat hij tot rust wil komen en geen beslissing wil nemen, maar dat hij haar ook niet kwijt wil.
    Uiteindelijk wil hij haar ook mee naar NL nemen. Maar bovenal wil hij niet scheiden van mij.
    Heb de conclusie getrokken dat ik ook wat te zeggen heb, en dat ik niet met zo’n man verder wil. Wil bovendien ook een echte vader die er voor zijn kinderen is, ipv iemand die om de haverklap vertrekt omdat hij thuis niet krijgt wat hijwil.
    Dus ik wil scheiden, maar dat weet hij nog niet. Hij komt volgende week terug.
    Volgens mij heeft hij wel last van MC, maar ik kies er voor om er niet in mee te gaan. Heb ik jaren gedaan, alles gegeven en het is klaar.

    • Anna Klijn :

      Beste Sanne,
      Welkom.
      Het spijt me om te horen over je situatie.

      Dat zie ik vaak in mijn praktijk – één partner laat merken dat hij/zij niet blij is met de situatie, waardoor een ander meer gaat geven. Alleen niet van de dingen die nodig waren. En zichzelf daarmee uitput en later niet begrijpt waarom de relatie uit elkaar is gevallen.

      Maar niettemin, je man, uit je schrijven, lijkt te handelen alleen in eigen belang en lijkt geen moeite te hebben met jou te kwetsen en daarom zal hij of een grote egoïst zijn. Die van de ene op de andere dag vertrokken is, ondanks alle liefde die hij van zijn vrouw kreeg.

      Of er zijn dingen in de relatie die hem zo ondragelijk werden dat hij aan niemand behalve zichzelf meer kan denken.

      Hoe dan ook het is uiteraard aan jou wat je in deze situatie gaat doen.

      Liefs,
      Anna

      • Sanne :

        Hoi Anna,

        Dank voor je reactie.
        Het ondraaglijk makend voor hem is dat hij een gezin heeft waar hij verantwoordelijkheden voor moet dragen die hij niet wil of kan oppakken. Ik voelde me altijd verplicht hem erbij te roepen (bij mij en de kids) en als ik dat niet deed, dan werkte hij alleen maar of ging op stap. Kleine dingen zoals boodschappen doen en er zijn tijdens het avondeten, waren grote opgaven voor hem.
        En zijn sexbehoeften waren enorm, zo groot daar kon ik onmogelijk aan voldoen omdat ik me al die jaren zo uitgeput heb gevoeld.
        Hij denkt nu dat die 23 jarige vlam zijn hart opent, zoals hij dat noemt, en dat hij dan ook weer meer gaat voelen voor ons.
        Ik weet het niet, het is allemaal vanuit zijn beleving. Zich indenken in mijn of onze beleving doet hij niet en dat wil hij ook totaal niet horen. Dan kapt hij het meteen af en horen we niets meer.
        Dus ik heb besloten alleen verder te gaan. Hij zal dat niet leuk vinden, en dreigen dat hij niets gaat betalen. Bovendien denk ik ook dat hij meteen weer naar Azië gaat vertrekken en we hem niet meer terug zullen zien.
        Dat lijkt me voor de kinderen heel erg, maar aan de andere kant, zo heel veel zullen ze niet missen want hij was er toch al nooit..

        groet, Sanne

        • Jaclynn :

          ik herken heel veel van dit verhaal, voel de frustratie en de pijn ,ook in mijn relatie loopt het gelijkaardig,ik wens je veel kracht Sanne.
          Anna, ik heb je al om advies gevraagd en vraag het nu opnieuw. Ondertussen heeft mijn man het stilzwijgen en ontkennen van de problemen doorbroken door een aantal weken geleden te bekennen dat hij seks gehad heeft in een massagesalon-we wonen in Thailand,dus daar is alles op dat vlak mogelijk-en dat hij uitgaat (en wie weet wat nog allemaal doet, hij beweert van niet maar ik geloof hem niet) met 20-jarige meisjes omdat die hem aandacht en bevestiging geven, blij zijn als ze hem zien.Feit is dat hier in thailand de vrouwen zich letterlijk aanbieden, wildvreemde vrouwen stappen op hem af, geven hun telefoonummer, ze zijn supervriendelijk tegen hem, hij wordt als een god behandeld…ze laten hem duidelijk weten dat ze al zijn seksuele behoeften willen vervullen(dit heeft hij me verteld, op beschuldigende toon), uiterlijk en sexy zijn staan hier op nr1. Mannen vinden het hier normaal om een minnares te hebben en ‘wat uw vrouw niet weet, dat deert niet, Hij haalt deze zaken aan om me uit te leggen hoe het er hier aan toegaat en wil dan dat ik zie dat ik het met hem nog niet zo slecht getroffen heb… terwijl ik vind dat hij zich niet veel anders gedraagt. Zo heb ik hem voordien nooit gekend en dat doet pijn. Hij zegt dat hij niet op zoek is naar een andere relatie. Ik heb hem gezegd dat ik het spijtig vind dat hij ervoor kiest om thuis niet over zijn behoeften te spreken maar ze op een ander gaat invullen en dan mij als boeman bestempelt . Ik voel al maanden aan dat er iets niet klopt, vraag om hierover met mij te praten, ik heb veel van hem verdragen, heb hem ruimte gegeven, heb mijn behoeften naar de achtergrond verschoven om geen extra druk op de relatie te zetten ..heb hem proberen aanraken om zo aan zijn behoefte tegemoet te komen , het enige wat ik krijg is onbegrip, afwijzing en de schuld in mijn schoenen .Ik heb hem gezegd dat we allebei tekort gekomen zijn, dat hij mijn behoeften negeert, dat ik hieraan toch nog wil werken , heb hem gezegd dat ik zijn behoeften wil begrijpen, ik ben al bij een therapeut geweest, hij weigert om mee te gaan want hij zegt dat hij geen schuld treft. Ik heb gevraagd of hij ermee kon stoppen om alleen uit te gaan omdat dit nu schadelijk is voor onze relatie ,omdat ik door zijn gedrag voel dat hij geen rekening houdt met mij maar hij blijft gaan. Hij zegt dat hij plezier zoekt (volgens hem zoek ik alleen maar problemen)en dat het onschuldig is en dat hij het zal zeggen wat hij doet maar hij blijft gaan. Dit bied me weinig want Ik heb hem ook betrapt op leugens :hij zei me dat hij hier naar een cafeetje om de hoek ging waar ik eigenlijk niet zo een probleem mee heb maar later kwam uit dat hij daar helemaal niet geweest is. Als ik hem zeg dat dit onrespectvol naar mij is reageert hij met:je wist toch al voorhand dat ik niet naar dat cafeetje zou gaan daar is het saai, Dit is volgens mij een echt voorbeeld van onbetrouwbaar gedrag… wat doe ik hiermee Ik heb hem gezegd dat ik onze relatie nog een kans wil geven, omdat ik denk dat achter zijn boosheid en zijn pantser degene zit voor wie ik ooit gekozen heb maar dat ik niet alles aanvaard. Maar ik mis daadkracht. Ik voel dat ik bang heb om echt voor mezelf te kiezen omwille van de financiele zekerheid. Nu hebben we het als gezin goed, ik ben bang als ik ervoor kies om ermee te stoppen het financieel zwaar gaat worden, ook voor kinderen +ik vrees erook voor dat het van zijn kant een vechtscheiding gaat worden, dus ook weer emotioneel moeilijk voor mij en de kinderen, de kinderen hebben nu ook een goede band met hem en spelen veel met hem het is net alsof ik tussen 2 slechte dingen moet kiezen. Mijn man neemt geen enkel besluit , hij vertrekt niet maar hij stopt ook niet met het leven dat hij nu leidt. Hij is erg onduidelijk. Blijft hij nu alleen bij mij omwille van de kinderen? s Morgens zegt hij we zullen er aan werken (ik voel dan dat hij wat begripvoller is naar mijn kijk op de situatie, hij zegt dan wat heb jij thuis nu te zoeken)maar hij geeft wel niet concreet aan hoe dan , hij vermijdt elk diepgaand gesprek hierover, er komt nooit eens een gesprek vanuit zijn initiatief en s avonds lijkt hem uit elkaar gaan beter…Hij houdt de boot niet af maar stapt er ook niet in, denkt dat er toch niets kan veranderen.Nu is het zo dat we gaan moeten beslissen wat we volgend schooljaar gaan doen, blijven we hier, ga ik naar huis met de kinderen terwijl hij hier blijft, …ik denk erover om tegen hem te zeggen zolang jij niet weet wat je met de relatie wil en niet met een concreet actieplan kom, kan ik hier in Thailand niet blijven want dat is te pijnlijk voor mij en de kinderen(alhoewel dat ik mijn leven hier op zich wel fijn en praktisch gezien gemakkelijker vind) en dan ben ik liever thuis. Ik weet niet of dit de juiste keuze is.Ik ben bang dat ik hiermee voor hem de weg openzet om te doen en te laten wat hij wil en dat het dan sowiezo einde relatie is. Als ik wegga vergroot ik de afstand tussen ons,vrees ik. Is er nog een andere mogelijkheid. Wat mag ik van hem verwachten? Is de relatie nog te redden of is ze te fout maar durf ik dat voor mezelf niet toe te geven? Wat probeert hij me nu duidelijk te maken? Wat ik wel weet is dat ik mijn eigen behoeften niet meer wil ontkennen. Wat doe ik nu best?Ik heb hier al gelezen van te focussen op jezelf, zelf te veranderen en dan te zien maar ik heb het gevoel dat dat hier niet werkt , dat ik een bodemloos vat moet vullen of doe ik het mis.

          • Anna Klijn :

            Hoi Jaclynn,

            Ooeei wat een lastige situatie. Wat is wijsheid?! Jij hebt gelijk als je weggaat vergroot je de afstand niet alleen geografisch maar ook emotioneel.

            Je kan veel makkelijker invloed op de relatie hebben wanneer je niet alleen vlaak bij elkaar woont, maar het liefst in dezelfde huis bent. Dan hebben de juiste dingen (gedraag etc.) het meest effect.

            Wanneer je niet weet wat in de relatie werkt en wat niet, kan je zo hard gaan werken dat je je eigen behoeften voorbij gaat lopen.

            Wanneer je eigen behoeften niet meer worden vervult, kan dat een teken zijn dat je heel hard aan het werk ben met weinig resultaat, omdat je niet weet wat in relaties werkt en wat niet. Net alsof je blind bent en in het bos wild probeert te schieten, je kogels raken op, maar je nog niks geraakt hebt.

            Of jullie relatie nog te redden valt of niet dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het heel goed mogelijk om achter te komen wat in relatie werkt en wat niet en daarmee de behoeften van je partner en jezelf te vervullen. En wanneer je dat doet binnen 3-4 maanden zal hij anders op je kunnen gaan reageren.

            Wanneer hij dat niet doet, dan kan je pas zeggen dat je nu inderdaad ‘recht’ hebt om jullie relatie te verbreken en gezin uit elkaar te hallen.

            Jij bent een sterke vrouw, jij kan dit wel. Alles wat je nu moet doen is stopen met wat niet werkt – blind schieten. Want dat kost allen energie, put je uit en heeft weinig resultaat. En gaan uitzoeken wat wel werk.

            Liefs,
            Anna

  48. Sanne :

    O Jaclynn,

    Wat een vreselijke situatie. En hoe herkenbaar! HIj is sinds gister terug, al mijn vragen over hoe nu verder, wilde hij niet beantwoorden, en uiteindelijk hier komt de aap uit de mouw. Hij wil terug in het huis, maar denkt niet dat ik dat al kan binnen een paar dagen. Heb hem gezegd dat ik dat nooit zou kunnen. Hij heeft nu een ander, dat 23 jarige hoertje, en die wil hij niet loslaten. Sterker nog die komt binnen korte tijd als toerist hier naartoe. Hij heeft de kinderen al foto’s van haar laten zien en haar gebeld terwijl de kids erbij waren…
    Hij verwacht nu van mij dat ik weer ga meewerken. Als ik hem niet tegelijkertijd in huis kan hebben, dan wil hij dat als hij in huis is met de kinderen, ik ergens anders heen ga, en dat als ik er ben, hij weggaat.
    Dat is voor mij onacceptabel.
    Ik heb hem gezegd dat hij woonruimte moet gaan zoeken en dat hij daar dan een nestje kan bouwen met zijn nieuwe vlam, om vervolgens ook daar de kids te kunnen zien.
    Toen werd hij boos, het was allemaal mijn schuld, ik heb hem ertoe gedwongen, seks is een eerste levensbehoefte als eten en drinken, en hij heeft niet van mij gekregen wat hij wil. Ik heb gezegd dat ik niemand heb gedwongen om vreemd te gaan, het is zijn keuze geweest, bovendien is seks zonder liefde gewoon lust. Hij is trouwens al jaren zo bezig, kwam ik achter, eerst hoeren, daarna weer iemand in Roemenië en nu haar in de Filipijnen.
    Enfin, hij heeft al duidelijk afstand naar mij genomen. Kreeg wel complimenten dat de kids er zo goed uitzagen na zijn maand van afwezigheid. Hij had kennelijk niet verwacht dat het gezin door kon gaan zonder hem.
    Hij acht zich onmisbaar.
    Ik ben al in gesprek met een advocaat, maar ik zit nu ook met de financiën. En dat wil ik eerst duidelijk.
    Maar ook ik vrees een vechtscheiding, hij kan heel hard zijn naar mij.
    Toch moet ik trouw blijven aan mezelf, hij toont onverantwoordelijk gedrag, en daar wil ik niet in mee gaan.
    Sanne

    • Anna Klijn :

      Oh Sanne,

      Wat een situatie.
      Jij hebt ieder geschreven dat je man niet van je wil scheiden. Wat had hij dan in gedachten met betrekking tot zijn ‘vriendin’, die hij nu naar NL haalt en in jullie huis wil ontvangen?
      Hij lijkt steeds verder te gaan in grenzen opzoeken.

      Het maakt niet uit wat hij in de relatie te kort is gekomen, hij moet wel respect hebben voor jou. En niet alleen omdat je zijn vrouw bent, maar ook omdat jij de moeder van zijn kinderen bent. En als hij jou zonder respect gaat behandelen, geeft hij een slecht voorbeeld aan zijn kinderen die ook zijn vader als rolmodel zien.
      Hij doet te kort niet alleen aan jou, maar ook aan de relatie tussen jou en jullie kinderen.

      Het maakt niet uit wat in de relatie gaande is, ouders moeten elkaar altijd met respect behandelen en respectvol over elkaar praten in het bijzijn van de kinderen. Omdat het aan de kinderen een gezonde basis heeft over eigenwaarde.

      Anna

      • Sanne :

        Dank je Anna,

        Ja, hij dacht dit te kunnen maken.
        Dat meisje voor de seks, en hulp bij zijn bedrijf. En ik voor de rest.
        En hij dacht gewoon weer in huis te kunnen wonen. Dat meisje hier naartoe te halen en dan elke nacht bij haar door te brengen in een hotel.

        Het is inmiddels totaal geëscaleerd.
        Hij heeft me aangevallen in bijzijn van de kinderen. Het ging allemaal over geld, hij ging totaal flippen, woest en viel me aan.
        Gelukkig was ik niet alleen en was er een hele goede vriendin bij, die me aanspoorde de politie te bellen. Hij heeft alleen wel onze dochter bij zich.
        Het gaat inderdaad totaal nergens meer over. En het is geen voorbeeld voor onze kinderen. Hij zegt nu dat onze dochter bang voor me is, omdat ik telkens maar boos op hem wordt. Hij verdraait de zaken, liegt en bedriegt. Erg jammer. Heb hem namelijk een paar dagen laten weten hem alles te kunnen vergeven, mits hij stopt en gaat veranderen, net als wat ik nu aan het doen ben.
        Dat wil en kan hij niet. Hij zal haar nooit kunnen vergeten zegt hij…
        Alles draait bij hem om seks en geld.
        Ik heb besloten hier niet aan mee te doen.
        Een gesprek geregeld bij een mediator, en nu maar zien of hij op komt dagen.

        Sanne

  49. John :

    Hallo,

    Ik ben een man van 42 jr in midlife crisis en net zoals boven beschreven ben ik enorm verward en depressief. We zijn 17 kaar getrouwd, wonen sinds drie jaar in ons droomhuis, hebben 3 pracht van kinderendie gelukkig zijn en het goed doen en we hebbenb beide een goedbetaalde job; toch voel ik mij niet gelukkig meer. het is net alsof mijn leven doelloos is, of ik alles heb bereikt die er te bereiken is. Ik moet dan vaak denken aan een liedje van Herman van veen (ken de titel niet meer) Waarin hij tegen een partner zingt: “is dat het nu” enz…

    Vaak zit ik te huilen, ik zonder mij af en praat nog amper met mijn vrouw. OP een of ander manier hou ik nog van haar maar de aantrekkingskracht is er niet meer. Ook op sexueel vlak heb ik geen zin in haar (ik voel mij hier schuldig over en zeg hier absoluut niets over tegen haar omdat ik haar niet wil kwetsen).

    Er is geen avontuur meer in mijn leven dat herleid is tot een dagelijske sleur. Ook denk ik af en toe aan iets waar ik tot over 2 jaar absoluut voor onmogelijk zou houden: zelfmoord. Het frappante is dat dat mijn liefde voor onze kinderen, waarvan ik zielsveel hou, mij weerhouden dit te doen. Uit voorgaande zin kan je dus ook opmaken, en dat maakt het nog erger, dat enkel de liefde voor mijn kinderen en dus niet de liefde voor mijn vrouw een dergelijke actie tegenhouden.

    Wij maken amper ruzie (gebeurde in het verleden wel eens maar heel beperkt) en ik probeer haar echt nog met respect te behandelen. Toch ben ik sinds een tijd een muur aan het opbouwen tussen mij en haar. Ik denk vaak dat ik niet meer van haar hou maar dan zijn er weer zeldzame momenten dat ik denk dat wij twee toch wel voor elkaar zijn geboren. Het is heel verwarrend.

    Ik flirt niet met andere vrouwen, absollut niet, maar ik merk toch dat soms jongere vrouwen wel interesse vertonen. Gelukkig vind ik ze niet aantrekkelijk maar ik kan me dus wel heel goed voorstellen dat ik morgen iemand tegenkom die interesse vertoont, heel aantrekkelijk is en waar ik verliefd op wordt: dit zou mij terug “gevoel” geven, alsof ik leef, adrenaline die terug door mijn aderen stroomt, spanning in het leven en avontuurlijk. Toch besef ik heel goed dat een dergelijk avontuur de dood zou zijn voor onze relatie.

    Nu kan ik me dus heel goed voorstellen dat mannen van mijn leeftijd een kick zoeken en dit doen om het gevoel te hebben ” te leven”. Een motor of snelle auto (die mij dus niet interesseren) plots bepaalde (gevaarlijke) sporten gaan doen enz… , zich beter gaan kleden en verzrogen omdat ze er nog willen bijhoren of een nieuwe vriendin hebben.

    Zelf ben ik er niet achter of dit alles vanuit het besef is dat “onze” opdracht geslaagd is en we dus op zoek zijn naar nieuwe vormen van uitdagingen en avonturen een nieuwe invulling van het resterende leven, dan wel dat dit het gevolg is van ons “mannelijk biologisch” instinct die vaststelt dat zij biologische opdracht om zich voort te planten bij de eerste partner is volbracht en er een biologische klok slaat die je stuurt naar een nieuwe partner om daar ook terug te gaan voortplanten. Ik stel het hier nu wel heel cru en gevoelloos voor, maar uit mijn ervaring weet ik dat veel dingen biologisch gedreven zijn.

    In ieder geval weet ik niet hoe ik hieruit kan geraken. Ik zit vast . Nu al denk ik vaak, wat als de kinderen uit huis zijn ? Is er dan nog genoeg binding tussen ons beiden om samen oud te worden ? Of gaan we dan alsnog uit elkaar zitten te kijken en ons gaan ergeren aan elkaar ? Is het dan niet beter om nu al een beslissing te nemen ? Nee want je wilt het beste voor de kinderen, ja want je wilt je resterende tijd niet verspillen, neen want je wilt je welvaart die je hebt opgebouw niet verliezen, ja want je nee want……..

    Ik weet het niet meer…….

    • Anna :

      Hallo John,

      Welkom. John, jouw problemen hebben voor een groot deel te maken niet met je relatie maar (het spijt me) met je jou. Natuurlijk draagt je vrouw bij aan hoe de situatie is, maar jij bent de enige die verantwoordelijk is voor hoe je leven loopt. En als jij je verward, depressief en een gevoel van ‘vast zitten’ hebt, heeft dat te maken niet met het gebrek aan liefde in je leven (al kan dat bijdragen), maar met gebrek aan de uitdagingen. En je kan natuurlijk die uitdagingen alleen in de seksuele vorm gaan opzoeken, wat de meeste mannen in soortgelijke situaties ook doen, maar je kan ook uitdagingen opzoeken die je als man leuker maken.

      Uitdagingen die voor groei in je zorgen.

      Jij bent niet depressief, jij verveelt jezelf, en dat is iets anders. Als jij denkt dat je alleen liefde in je leven mist, waarom denk je dan aan zelfmoord.

      Dit komt niet over als gebrek aan liefde of seksuele spanning, maar als verveling met het leven in het algemeen.

      En je kan spanning en adrenaline shot in een nieuwe relatie zoeken, maar de werkelijke reden waarom jij je verveelt, zal je mis slaan.

      Ik zeg niet dat je in jouw relatie moet blijven. Maar verwar niet verveling met het leven zoals jij het hebt ingericht met het verveling voor je vrouw.

      Niet zij is de oorzaak van JOUW problemen, verveling, of gedachten aan zelfmoord, maar JIJ.

      En een andere vrouw zou tijdelijk voor afleiding kunnen zorgen, nieuwe impuls aan je leven kunnen geven, en voor spanning en afwisseling kunnen zorgen, maar na een poosje ben je terug bij af. Omdat jij niet weet hoe uitdagingen die jij, als man, leuk vind op te zoeken.

      Zoals bijvoorbeeld – wat vind je van je werk? Daagt je werk je genoeg uit?

      Wat is je doel in het leven? Heb je een doel in het leven dat groter is dan jijzelf?

      Zo niet, dan dat is de oorzaak van je problemen en niet je vrouw.

      Hoe minder doelgericht jij in het leven bent, hoe minder uitdagingen jij in je leven hebt, des te meer ‘duw’ jij je vrouw om ‘mannelijk’ = assertief, organisatorisch, doelgericht, to the point in jullie relatie te zijn. En dat, hoe ironisch genoeg, haar in jouw ogen, (vooral seksueel) onaantrekkelijk maakt.

      Wanneer jij een ‘vent’ in de relatie bent, kan zij ontspannen en een vrouw ‘worden’.

      Je kan wel van je vrouw scheiden en denken dat je van de problemen af bent. Maar dan beginnen je problemen pas.

      Het idee van een andere vrouw is aantrekkelijk omdat je ziet hoe andere vrouw zijn wanneer ze ‘ontspannen’ een vrouw kunnen zijn. Maar als jij een relatie met een andere vrouw begint en nog steeds geen doel in het leven hebt, ga je van haar weer een ‘mannelijke’ partner maken, net als bij je huidige vrouw, en dan ga je voor antwoorden weer in een andere relatie zoeken of nog meer depressief voelen.

      Zorg eerst er voor dat jij een doel in het leven hebt. En je doel moet niet een relatie zijn, maar iets wat groter is dan jijzelf – werk, goede doelen, projecten voor gemeenschap, kerk, religie etc. Wanneer je dat hebt, dan pas kan je een partner zijn die aan zijn vrouw kan geven wat zij nodig heeft en dan zij op haar beurt aan jou wat jij nodig hebt. Alleen zo kan je gelukkig worden in welke relatie dan ook, en de seksuele spanning en liefde voor elkaar bewaren, of in jouw geval zelfs terug brengen.

      Liefs,
      Anna

  50. A :

    Het is leuk wat u schrijft maar dit geld niet voor iedereen.
    Mijn man word dit jaar 61 , en hij is zich al twee jaar zo aan het gedragen.
    Ik heb dit alles geprobeert hij gaat soms drie weken achter een weg.
    heeft een tuinhuisje waar hij zich terug trekt waar hij vorig jaar heel zijn vakantie heeft gezeten.
    niets werkt , hij blijft met deze vrouw aan de gang, wil geen keuze maken,.
    Hij is nog bij mij, verder wil hij niets, niets kan ik goed doen, mijn liefde, aandacht kan hij niets mee.
    Wel zegt hij je bent lief, maar zegt je moet maar een andere man gaan zoeken.

    • Anna :

      Hallo A,
      Welkom hier.
      Het spijt me om te horen over je relatie.
      Soms doen wij zo veel voor een ander en toch geen positieve reactie krijgen.
      Heb je een boek van Gary Chapman: ‘De 5 talen van de liefde’ ooit gelezen?

      Liefs,
      Anna

      • A :

        Best Anna,

        Dat bokje heb ik ook gelezen en uitgevoerd maar niets helpt.
        Hij blijft zich terug trekken, mijn kwetsen en lelijke dingen zeggen. of zwijgen.
        Of ga weg zonder iets te zeggen.
        Onze kleindochter van vier ziet het zellfs, en zegt tegen mij opa is ook niet lief hij zegt niet eens gedag tegen jou als hij weg gaat.
        gisteren had ik in de kerk zitten huilen, mijn kleindochter vertelde dat in de auto tegen haar opa, hij reageerde er niet eens op.

  51. M. :

    Hallo Anna,

    Ook ik wil graag jouw advies.
    Mijn man (35) twijfelt sinds enkele maanden aan onze relatie (van 7 jaar). Samen hebben we 2 kinderen ( van 3 en 1). Hij weet niet of hij wel verder wil, in ieder geval niet op de manier hoe het nu gaat. Op dit moment leven we erg langs elkaar heen.
    In de afgelopen tijd hadden we vaak ruzie over de kleinste dingen, daar kwam natuurlijk de nodige irritatie bij kijken en heeft hem dus aan het denken gezet. Hij zegt dat zijn gevoelens weg zijn.
    Ik ben hier zelf pas net achter gekomen door middel van het lezen van zijn mails met een andere vrouw. Deze vrouw zit in hetzelfde schuitje. Het zijn dus soulmates. Ik was bang dat hij gevoelens zou krijgen voor haar, maar hij zegt dat hij zich daar voor afsluit en nu voortaan naar mij komt om te praten. Die andere vrouw is tevens een collega van hem. Ze zien elkaar 1,5 dag per week en niet constant.
    Het geeft mij wel een beter gevoel dat hij vanaf nu naar mij toe komt.
    Hij zegt dat hij geen rust heeft in zijn hoofd. Er spookt vanalles door zijn hoofd, vooral negatieve gedachten, zoals wat als het mis gaat, dan zie ik de kinderen niet meer zo vaak enz enz enz. Ik heb gevraagd of hij wil proberen om de negatieve gedachten om te zetten naar positieve gedachten, maar hiertoe is hij nog niet in staat zegt hij.
    Hij kan nog niet leuk en gezellig doen wanneer wij met zijn vieren naar bv. het bos gaan. Ik vind dit natuurlijk erg jammer, want ik hoop dat hij voor ons en ons gezin wilt vechten. Hij geeft aan dit wel te willen, maar hij voelt ook dat ik er 120% voor ga en hij maar 90%.
    Wat kan ik doen om hem te helpen om van zijn negatieve gedachten af te komen en om te zorgen dat hij wil vechten voor ons en ons gezin?

    Ik hoop zo dat ik iets voor hem en ons kan betekenen.
    Alvast bedankt voor je advies.

    • Anna :

      Hallo M,

      Ik begrijp hoe jij je voelt. Het kan frustrerend zijn en een onzeker gevoel geven wanneer onze partner aan de relatie begint te twijfelen.
      Heb je mijn boek al gedownload (dat kan je onder ieder artikel doen), daar zal je precies vinden wat iedere persoon in de relatie nodig heeft en waarom behoefte voor een ‘soulmate’ buiten d relatie komt.

      Download het boek en als je nog vragen hebt, laat dan gelijk weten.
      Liefs,
      Anna

  52. Alouette :

    Mijn man weet dat hij een midlife-crisis heeft maar wil (nog steeds) absoluut niet met een therapeut praten. Ik zie hem vechten / worstelen, maar kan niet veel meer doen dan lief zijn.

    Als ik hem vertel dat hij naar een doel in zijn leven moet zoeken dan weet ik zeker dat hij daarnaar luistert (het opslaat in z’n geheugen :-) ), maar kan ik ook concreter zijn (want dat heeft hij nu nodig; z’n hersens doen het echt niet meer). Aan wat voor doelen kan ik denken?

    Dit is een vraag die ik graag aan iedereen zou stellen (en dan misschien vooral de mannen); wat is het doel in jouw leven?

    • Anna :

      Alouette,

      Jij kan voor je man niet beslissen welke doel hij moet hebben, laat staan of hij een doel moet hebben.

      Het is wel fijn voor de meeste vrouwen wanneer hun man een doel heeft. En dat geeft aan de meeste mannen ‘rust’ omdat ze dan richting hebben.

      Maar als jou man daar zelf geen behoefte aan heeft, voor welke reden dan ook.
      Zelfs als hij daaronder lijd, kan je niet voor hem alles regelen en het pad voor hem vrij maken zodat hij rechtdoor kan gaan naar zijn doel.

      Een man ‘wordt’ een man wanneer hij zijn doel zelf zoekt en zelf kiest.

      Jij kan hem daarbij niet bij helpen.

      Je kan het bijna vergelijken met als een man een vrouw zou helpen om vrouwelijker te praten of te bewegen.

      Het zou kunnen, maar dan is hij zelf heel ‘vrouwelijke’ en zal ze niet tot hem aangetrokken voelen.

      Door een doel voor hem te zoeken, wordt jij een maatje voor hem met wie hij weinig seksuele spanning zal delen.

      En dan worden jullie alleen vrinden voor elkaar , en passie en hartstocht zullen tussen jullie steeds minder worden.

  53. Robby :

    Beste Anna, ik zelf ben een man van 39j. Samen met mijn echtgenoot (40j) hebben we 4 schatten van kinderen (13j/15j/16j/17j). Ook zijn wij al 21j samen, waarvan 18j getrouwd. Wij waren elkaars eerste en enige. Door vele gebeurtenissen uit die 21j zit ik nu in een situatie waarin ik mijn vrouw niet meer graag zie..toch niet als ‘echtgenoot’, wel als mama van mijn kids. We zijn echt uit elkaar gegroeid en leven meer als broer en zus. Van affectie en spontane sex is absoluut geen sprake. Zij vind sex overbodig en doet dit enkel om mij te plezieren (wauw :-( ).

    Nu heb ik haar dit onlangs allemaal vertelt en is zij beginnen doldraaien (wel begrijpelijk maar niet prettig). Ik wil rust en ruimte, zij wil almaar praten en praten met daarbij 100 keer dezelfde vragen met gedwongen antwoorden die in haar kraam moeten passen. Na een gezamenlijk gesprek bij de huisarts raadde deze me aan om even uit elkaar te gaan, ze vroeg of ik ergens heen kon gaan. Nog voor ik daarop kon antwoorden stelde mijn vrouw voor dat zij wegging want ze kan de kids niet alleen aan. Een eerste poging om een break te nemen mislukte faliekant, na 3 dagen had ze er al genoeg van en moest ik maar weer gaan praten om zo tot een oplossing te komen.

    Toen ik aangaf dat ik zo niet verder wilde heeft ze me gechanteerd met te dreigen van zelfmoord te plegen (niet eerste maal). Ik moest noodgedwongen inbinden voor mijn kids (schuldgevoel naar hen toe van mijzelf). Ondertussen ben ik verliefd geworden op een heel goede vriendin waarmee ik alles kan bespreken. Mijn vrouw weet dit en heet al enkele malen met haar gepraat over mij. Nu is de 2de poging om even uit elkaar te gaan bezig, maar die is ook niet goed bezig. Weer na enkele dagen moesten we noodgedwongen samen iets doen voor één van onze kinderen. Toen ik haar terugbracht naar haar zus (waar ze verblijft) is ze weer beginnen dreigen met zelfmoord en heeft ze uit de rijdende auto willen springen. Jammer genoeg heb ik toen mijn zelfcontrole kwijt gespeeld en heb ik haar letterlijk door elkaar geschud. Nu beseft ze at haar daden het omgekeerde effect hebben en wil ze ‘alles’ doen om het weer goed te maken. Voor mij hoeft het niet meer…ik kan dit niet meer aan. Ik wil enkel ‘gelukkig’ zijn. Zit ik nu in een MLC of zij ? Ze heeft me 4 weken bedenktijd gegeven,maar ik vrees dat ze na 1 week er weer terug zal staan en alles weer opnieuw begint. HELP !

    • Anna :

      Robby welkom,

      Als jij definitief van je vrouw wilt scheiden, dan moet je het ook doen en geen tijd rekken, omdat je dan niet eerlijk tegenover je vrouw bent. Als je bij haar uit medelijden blijft zou het voor haar dezelfde effect hebben als met jou vrijen om jou te plezieren.

      Aan de andere kant jullie hebben 4 kinderen. Uit jou verhaal heb ik begrepen dat jullie hulp alleen bij een huisarts hebben gezocht die jullie geadviseerd heeft om tijdelijk uit elkaar te gaan.

      Verder hebben jullie geen andere hulp gezocht?

      Daarom zie ik weinig uit jouw verhaal pogingen om ALLEES er aan te doen om jullie relatie te helen.

      Kinderen van gescheiden ouders gaan in 30% van gevallen ook uit elkaar. Indien ze een partner krijgen die ook gescheiden ouders heeft stijgen kansen naar 60%.

      Jullie zijn verplicht dit aan jullie kinderen om jullie relatie weer op order te krijgen.

      En de zo genaamde broer-zus relatie is een van de makkelijkste symptomen te helen, wanneer het op relatieproblemen af komt.

      Met kinderen komen ook verantwoordingen en jullie oudste is al 17 jaar. Is dat een jongen of een meisje?

      Jullie hebben nog heel weinig tijd, hooguit een jaar maximaal twee, om aan de oudste kinderen te laten zien en voorbeeld te zijn van hoe een relatie moet zijn.

      Zelf is het niet geluk om eruit te komen, zoek daarom onmiddellijk professionele hulp (niet alleen huisarts) – jullie zijn dit aan jullie kinderen verplicht.

      • Robby :

        Ik weet echt niet of ik nog die kans wil geven… Het is echt niet makkelijk geweest om met haar samen te leven . Vandaag heb ik mijn ouders ervan op de hoogte gebracht. Reactie van mijn moeder “het heeft nog héél lang geduurd voor je het zelf beseft heb”. Zij had dit al bij wijze van 10jaar terug zien aankomen. Maar de gedienstige echtgenoot in mij heeft tot een paar weken terug steeds gedwee geplooid.Ik heb echt veel gegeven in onze relatie maar iets in mij vertelt nu dat het kapot is,onherstelbaar… is het dan nog nuttig om professionele hulp in te roepen ?

        Mijn “nieuwe” vriendin waar ik verliefd op ben geworden wil niets met een getrouwde man hebben,toch hebben we al heel leuke momenten gehad die best intiem waren. Zij voelt zich nu ontzettend schuldig naar mijn kids en echtgenoot toe. Samen hebben we vandaag besloten om elkaar niet meer te zien tot er duidelijkheid is.

        Ik weet dat ik een goed voorbeeld moet geven aan mijn kids ,maar zij zeggen me dat ik de laatste dagen vrolijker ben en niet zo snel boos word om alles. Voor henzelf is het nu ook rustiger, niet meer op de tenen lopen om mama boos te maken enz. Wat met al die dreigementen van zelfmoord, ik kan dat niet meer aan. Het schuldgevoel daarover ben ik echt kwijt, van mij mag ze… Duidelijk naar haar toe ben ik echt geweest alleen wil zij dit niet verstaan/horen. Moedeloos word ik.

        • Anna :

          Als jij met je vrouw wilt scheiden dan is dat jouw keuzen.

          Als je vrouw zelfmoord pleegt, als jullie uit elkaar zijn, en van jou ‘mag’ het, kan ik begrijpen. Maar ik kan niet geloven dat jij zou willen dat je kinderen van jouw gedachten af wisten. Als jij zo onverschillig naar je vrouw toe bent, dat ze wat jou betreft dood mag, dan moet je inderdaad met je vrouw uit elkaar.

          Je kinderen zullen dit wellicht niet kunnen verwoorden, maar ze zullen je onverschilligheid ongetwijfeld voelen. En dan kunnen ze beter zo snel mogelijk zonder vader zijn, die zo onverschillig naar hun moeder toe is.

          De reden dat je vrouw dreigt met zelfmoord is omdat ze bang is. En dat jij veel gegeven hebt twijfel ik niet aan, heb je gegeven wat je vrouw nodig had is een andere vraag. Dezelfde geld voor haar trouwens.

          Helaas accepteren mannen (in het algemeen) hulp minder snel soms dan nodig is en willen tot het laatst moment alles zelf oplossen. En geven op het moment wanneer ze niet meer vol kunnen houden op, wat ook logisch is.

          Dat is ook wat jij je kinderen leert – zoek geen hulp en doe alles zelf, zelfs als het niet lukt of tot zelfmoord leidt.

          • Robby :

            De onverschilligheid naar mijn vrouw toe is er gekomen na de veelvuldige ruzies en bedreigingen.Ik heb ze al vele malen geholpen,ook met professionele hulp ! Ik ben wel diegene die steeds voor de kinderen moet (en wil) zorgen,om hen veel leed te besparen dus waarom zouden ze beter af zijn zonder mij ??? Wat ik gegeven heb in de relatie is ALLES wat zij wou…dit bevestigd zij ook ! Ben ik dan zo slecht bezig,ben ik nu de boeman ??? Ik wil best veel (zo niet alles) doen voor mijn kinderen,maar hoort ongelukkig samen zijn met iemand daar ook bij ? Hebben de kinderen daar baat bij ?

  54. Ana :

    Hallo Anna,

    Mijn ex is vreemdgegaan en daar ben ik 3 maanden geleden achtergekomen. Ik dacht dat we er wel uit zouden komen, maar hij heeft aangegeven dat hij niet weet wat hij wil, en dat hij op het moment niet gelukkig is in onze relatie. Hij heeft er voorlopig dus een einde aangemaakt en heeft nu ´romantisch´ contact met de vrouw waarmee hij is vreemdgegaan, al zegt hij niet verliefd te zijn op haar. Ik twijfel daar echter aan.

    Wij wonen nog samen vanwege andere omstandigheden en hebben een zoontje van een paar maanden oud, We hebben geen romantisch contact meer, maar hij blijft vaak slapen om ook ´s nachts voor ons zoontje te zorgen en ik niet constant uit bed hoef. Dan kruipt hij vaak bij mij in bed en slaat zn armen de hele nacht om me heen, alsof we nog samen zijn. Hij doet echter geen poging tot sex of verder intiem contact. En de ochtend daarna is hij vaak afstandelijk (raakt hij me niet aan). Hij is vaak wel heel erg vrolijk. Ook zorgt hij voor ons alsof er niks aan de hand is. Hij kookt elke dag (toen we nog samen waren deed hij dit eigenlijk nooit), en staat voor ons klaar.

    Hij weet dat ik graag zou willen dat we onze problemen kunnen oplossen, en hij zegt dat hij dat het liefste ook wil maar dat hij niet weet hoe, dat hij het gevoel niet heeft.

    Je snapt dat ik erg verward ben door zn gedrag. Van de ene kant zegt hij niet verder met me te willen en heeft hij romantisch contact met die andere vrouw, maar van de andere kant geeft hij wisselende signalen af naar mij toe en staat hij 100% voor me klaar. Voelt hij zich alleen maar schuldig, of is er een kans dat hij aan het proberen is het op deze manier goed te laten komen tussen ons? Hoe moet ik met hem omgaan op dit moment?

    • Anna :

      Ana welkom,
      Wat je ex doet is typisch voor mannen die nog met hun ex-partner samen wonnen en tegelijkertijd twijfelen of een andere vrouw de juiste keuze is. Op deze manier probeert hij jou dicht bij zich te houden voor het geval dat het met die andere vrouw niet lukt.

      Er is duidelijk nog hoop en wil je uit deze situatie komen, dan wil je zsm professionele hulp inschakelen, die jou kan laten zien hoe jij veranderingen in de situatie kan brengen.

  55. Karin :

    hoi Anna,

    Na 17 jaar heeft mijn man besloten dat we uit elkaar zijn gegroeid en twijfelt hij of hij nog wel van me houdt. Alles ging thuis goed in mijn ogen… in die van hem blijkbaar niet. Hij is op zondag vertrokken met de mededeling tegen de kinderen het is tijdelijk en ik ben altijd bereikbaar. Je raadt het waarschijnlijk al, hij was niet bereikbaar. Na een aantal dagen in onzekerheid blijkt hij diezelfde zondag te zijn ingetrokken bij een andere vrouw. Tegen de kinderen zegt hij nu, “maar ik heb nooit gezegd dat het tijdelijk was”.
    Hij heeft mij en de kinderen in alle verwarring achter gelaten. Boosheid en verdriet heersen nu hier in huis.
    Bij haar is alles leuker, geen kinderen, geen andere verplichtingen dus alleen maar leuke dingen…
    Ik heb nog hulp of iets dergelijks voorgesteld, maar daar kwam het antwoord op: “hulp, ik ben niet achterlijk”
    Het enige contact dat hij nu na 17 jaar nog wil is 1 per week de kinderen zien, zelf een telefoontje is teveel

  56. Fie :

    Beste Anna, mijn man en ik zijn 23 jaar samen, waarvan 13 jaar getrouwd. Dit jaar worden we beiden 39 jaar. Twee jaar geleden wou mijn man plots scheiden, we zijn éénmaal samen in therapie geweest. Daarna elk apart bij een andere therapeut. Na een aantal sessies raadde zijn therapeute aan om apart te gaan wonen omdat het om een identiteitscrisis ging. Omdat we twee huizen hebben, verhuisden mijn man en ik week om week en bleven de kids (11, 9 en 6 jaar oud) in hetzelfde huis. Na een jaar heb ik het ‘tweede’ huis verbouwd en sinds januari wisselen de kinderen van huis, een soort co-ouderschap.

    Meer dan een jaar heb ik het fout aangepakt: bellen, sms’en, willen praten, brieven schrijven, wenen, kortom aan hem trekken in plaats van hem ruimte en tijd te geven… Dit omdat het volgens hem ook allemaal aan mij en de relatie lag dat hij niet meer gelukkig was. Tot dat ik over midlife ben beginnen lezen en alles in één keer klopte. Alle fases heeft hij al doorgemaakt, zelfs een soulmate heeft hij gehad, ook al dacht ik dat doet mijn man nooit. Dat doen ze dus bijna allemaal wel!! Eerlijk gezegd, die affaire laat mij koud, ik weet dat hij met haar nooit zou kunnen hebben wat hij met ons gehad heeft. En dat beseft hij ook wel.

    De afgelopen twee jaar zijn ook voor mij een groeiproces geweest, mijn therapeute (waar ik sinds een jaar niet meer naar toe ga, mijn man gaat wel nog naar die van hem) sprak altijd maar over loslaten, maar ik wist niet hoe je dat deed. Ondertussen ben ik enorm sterk geworden, ik heb nog emotioneel moeilijke momenten, maar mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid.

    De raad ‘zie je zelf liever dan je man’ probeer ik elke dag ter harte te nemen en dat heeft effect!! Stilletjesaan zoekt mijn man contact, ik word terug in gesprekken met vrienden betrokken (daarvoor was het precies alsof ik lucht was), mijn mening is terug belangrijk (ook al gaat het dan nog dikwijls over zijn uiterlijk), hij pakt mij al eens vast, we lachen samen, zijn ogen stralen terug, we doen af en toe iets samen omwille van de kinderen, hij belt of smst terug, ik voel de verbondenheid tussen ons groeien, hij ziet er stilletjesaan terug gelukkig uit, alleen praten over onze situatie probeer ik voorlopig nog zoveel mogelijk te vermijden omdat hij dan terug in zijn schulp kruipt…

    Ik weet dat het nu enorm belangrijk is dat hij de volgende stappen naar mij toe zet, het is niet gemakkelijk om hem nu de ruimte en vrijheid nog te gunnen die hij nodig heeft, omdat ik bijna dagelijks weer proef van hoe mooi het terug tussen ons kan zijn. Ik wil nog een jaar op hem wachten, maar ik blijf met de angst zitten dat hij deze fijne dingen nu doet om mij aan het lijntje te houden, dit omdat vrienden en familie maar blijven herhalen dat ik niet meer mag hopen. Zijn zij fout of ken ik mijn man niet? Alvast bedankt voor je reactie, liefs, Fie

    • Anna :

      Fie welkom op de blog,

      Wat een vervelende situatie. Ik had een keer een cliënt die voor 4 jaar al zo leefde met haar man. Zij aan het ene kant van het land hij aan de andere. En net als bij jou was hij ook lichamelijk liefdevol naar haar toe.

      Persoonlijk vind ik het veel lastige om situatie te verbeteren wanneer een koppel apart woont dan als ze nog in één huis zijn.

      Maar je man woont nu apart en heeft ook een vriendin, als ik het goed begrijp.

      Mannen kunnen in zo’n situatie jaren zitten en geen keuze ‘durven’ / willen maken.

      Ik denk het probleem is nu, is dat jij bereid bent om op hem te wachten.

      Veel mannen beseffen wat ze kwijt raken pas als het te laat is. En jouw man is totaal niet gemotiveerd om iets aan de situatie te veranderen.

      Het is mogelijk om jouw man te motiveren om weer terug naar huis te komen, maar hij moet eerst beseffen wat hij kwijt gaat raken als hij nu geen keuze maakt.

      • Fie :

        Dank je, Anna, voor de snelle reactie. Hij heeft geen vriendin meer.
        Ik heb al een aantal keren gevraagd dat hij de stap tot scheiden zou zetten. Maar dat stelt hij al meer dan een jaar uit. Hij vindt dat ik dat moet doen. Ik wil dat niet doen omdat ik hem nog veel te graag zie, dat gaat tegen mijn gevoel in en omdat ik een kind van gescheiden ouders ben en weet hoe pijnlijk het is. Raad je mij aan om zelf de stap te zetten of om hem te pushen het te doen? Of moet ik gaan daten? Hier zie ik echt tegenop, ben daar echt nog niet klaar voor, ook niet om gewoon iets te gaan drinken of zo.
        Help!

        • Anna :

          Fie,
          Ik adviseer altijd aan mijn cliënten om niet door te zetten met scheiding indien een man het niet wilt en zij zelf ook niet.
          Maar daar in de plaats werken wij aan het herstellen van de situatie door te begrijpen waarom een man afstand naam en vervolgens elimineren van elementen die ervoor zorgen dat hij op afstand blijft, zodat de man weer volledig met zijn gezin is.

  57. Ikke :

    Zou mijn man (28 pas) ook in een MC zittten? Hij wil weg uit ons huis waar ik samen met 2 kinderen uit een eerdere relatie en ons kindje (nog geen jaar) woon. Het is allemaal snel gegaan (pas 2,5 jaar samen) Maar hij wil rust en vrijheid. Zegt moeite te hebben met de oudste 2 omdat ze niet van hem zijn… ontrekt zich verder van bijna alle verplichtingen. Ik ben zo bang dat de “vrijheid, blijheid” er voor zorgt dat het niet meer goed kan komen. Dat hij er lekker op los kan leven, en dat ik de zorg voor de 3 kinderen zo goed als alleen draag. En waar blijf ik zelf in dit hele gebeuren? Door de financiële situatie moeten we wel scheiden, voordat hij weg kan. En dan is er toch helemaal geen reden meer voor hem om bij me te blijven? Tegen zijn ouders zegt hij wel weer te gaan latten met mij, zoals het in het begin was. Ik voel me enorm alleen. Er is niemand in onze omgeving die soortgelijks heeft meegemaakt. Ik wil hem helpen zichzelf terug te vinden, maar dan wel met de zekerheid dat het met ons nog goed komt. En die zekerheid heb ik niet…

    • Anna :

      Welkom op de blog,

      Ik weet nog te weinig over jouw situatie en je man. Maar ik denk niet dat je man MC heeft, en vermoed dat jullie relatie hem ieder dwars zit.

      Jouw situatie is typisch voor vrouwen die bij mij voor coaching komen.

      Wat je wil gaan doen is niet je man helpen, dat zal geen nut hebben, en hij zal daardoor alleen maar meer afstand nemen.

      Maar je wil een situatie / sfeer creëren waar je man zijn behoeften (emotionele, spirituele ets) vervuld kan zien. Ik vermoed dat het bij hem een groot rol speelt in het afstand van jou en de relatie nemen.

  58. Ikke :

    Ik geloof niet dat ik het helemaal begrijp. Wat moet ik dan precies doen?? Ik weet het allemaal niet meer zo goed.

    Hij zegt dat als hij hier weg is (in de dagelijks gang van zaken thuis) dat hij meer rust krijgt. Maar ook wil hij zijn vrijheid terug. Wat zegt dat dan? Ja, hij had niet moeten kiezen voor een vrouw met 2 kinderen, en er vervolgens nog 1 bijmaken. En dan het niet meer aankunnen? Ik begrijp hem ook niet meer…

    En nou ben ik nooit zo van in een hokje denken, maar zou toch graag een hokje voor onze situatie hebben…

    • Anna :

      Oké, hier is een ‘hokje’ :)

      Wanneer mannen zeggen dat ze ‘rust’ willen en dat als een reden gebruiken om uit de relatie te stappen, zeggen ze dat vaak niet omdat ze geen relatie met een vrouw met 2 kinderen willen, of omdat ze spijt van eigen kind hebben. Maar omdat ze niet de ‘rust’ die ze nodig hebben binnen huidige relatie kunnen vinden.

      Zie je het verschil?

      Jij moet voor antwoorden binnen jullie relatie zoeken.

      Er is iets wat in jullie relatie je man dwars zat, anders zocht hij niet naar ‘rust’. (zie mijn e-boek)

      Mannen gebruiken het woord ‘rust’ vaak wanneer ze niet uit de relatie krijgen wat ze nodig hebben. En gebruiken het woord ‘rust’ niet eens letterlijk.

      Vrouwen in mijn praktijk staan regelmatig versteld van hoe hard ze zelf een man wegduwen zonder het te beseffen.

      Jullie moeten ongetwijfeld allebei aan de relatie werken (als jullie bij elkaar nog zouden willen blijven). Maar gezien hij is degene die weg wil, heb jij geen keuzen, je man zal nu hoogstwaarschijnlijk niet aan de relatie willen werken.

      Op je vraag wat kan je doen – je hebt een keuzen uit twee dingen: of jij begint alleen aan de verbetering te werken óf je sluit jullie boek.

  59. Marleine :

    Dit artikel/advies is erg herkenbaar. Zodra er ruimte is komt de toenadering weer… De ruimte kan zeker weer een bloei in de relatie opleveren maar wat gebeurd er uiteindelijk met het “gevoel” van de vrouw? Kan ze hier niet onherstelbaar beschadigd uitkomen doordat er zoveel gezegd is wat haar heeft gekwetst? Of moet ze zich slechts bedenken dat hij dingen gezegd heeft omdat hij niet anders kon op dat moment? Erg lastig want ondanks het feit dat je wellicht kunt bedenken dat iemand iets roept uit angst/nood/wanhoop dan nog kunnen woorden erg hard aankomen. Er bestaat toch ook nog iets als eigenwaarde of is het slechts domme trots? Ik weet dat je elkaar ook in de liefde enigszins (acceptabel) kan kwetsen maar gelukkig zijn er grenzen denk ik zo. Voor mij in ieder geval wel. Een relatie redden mooi maar met een stukje pijn/verdriet in het hart leven is ook niet fijn.

    • Anna :

      Marleine welkom,
      Er is een groot verschil tussen ruimte die in de relatie soms is – accepteren als een onderdeel van de relatie hebben. Of accepteren dat je gekwetst wordt.

  60. Evy :

    Mijn man trok zich helamaal terug in zijn toren, tot hij met een soulmate afkwam en pas als ik het ontdekte moest hij onmiddelijk bij haar gaan wonen, ik kreeg nog wel de boodschap dat hij graag met beiden had verder gewild maar dat je nu eenmaal keuzes moet maken, (dan kies je toch voor iets nieuws ipv een relatie van 33 jaar die volgens hem nog goed zat ook). Is nu een jaar weg en hoor sinds januari niets meer van hem, is met niets meer bezig,dringt zijn “grote liefde ” op aan volwassen dochters die daar niet happy van worden, maar begrijpt dit helemaal niet. Is alleen met zichzelf bezig en zijn “grote geluk” Niks rust dus hier, maar heel hard wegrennen. O ja, zijn soulmate is hij aan het transformeren tot een tweede mij, alhoewel ze niets gemeenschappelijks hebben en zij doet dit nog ook, is volgzaam en kijkt naar hem op, geeft hem een zaaaalig gevoel . Heeft zelf ook niks ondernomen, ik ben op het bedrog uitgekomen, zijn soulmate is hem aan de deur komen ophalen en heeft hem mee naar haar huis genomen, scheiding die ik wou inzetten gaat voorlopig niet door omdat ik ondertussen van oordeel ben dat hij misschien eens zelf iets kan ondernemen ipv zich te laten leven?

  61. Ing :

    Hallo,

    Ook mijn man weet na 23 jaar huwelijk niet meer of hij van mij houdt. We hebben 3 kinderen, die hun vader heel erg missen. Hij is 8 maanden geleden het huis “uitgevlucht”, en vervolgens komt hij soms langs om de kinderen te zien en voor de gezelligheid. Hij heeft een slippertje gemaakt met een kennisje van hem, maar zegt dat er niets is tussen hun, en dat hij ook niet met haar verder wil. Afgelopen mei hebben we met het hele gezin een heerlijke vakantie gehad, daarbij ging alles goed, maar na thuiskomst is hij ‘s avonds weer weg gegaan, tot groot verdriet van mij en onze kinderen.
    We hebben de laatste tijd heel veel woorden, waarbij de meest vreselijke dingen naar elkaar worden geroepen. Woorden waar beide niets van menen (dit zeggen we daarna ook tegen elkaar). Het probleem is dat ik nog wel om hem geef, en ook hij heeft gezegd nog wel te willen proberen om met mij verder te willen, maar wanneer????
    We kunnen nog wel heel goed samenwerken in de tuin, in huis ed, maar dan krijg ik het verwijt dat we niet praten, terwijl hij niet wil praten over zijn gevoelens, en wat er speelt. Het fijn om samen te kunnen werken, zonder ruzie, daar genieten we beide van, ook hij, dat merkt iedreen aan hem.
    Ik weet zelf nu ook niet meer wat mijn gevoelens voor hem zijn, als hij thuis komt krijg ik een kus en armen om me heen, en voelt het lekker vertrouwd, tot het moment dat hij wegggaat. dan heeft hij het moeilijk, en blijft 80 x gedag zeggen.
    Helaas ben ik iemand met “een grote mond”, ik flap er dingen ondoordacht uit, en dan krijg ik er weer spijt van, waardoor ik het hem en mezelf steeds weer moeilijk maak.
    Als hij zegt: “we kunnen beter gaan scheiden, dit heeft geen zin”, en ik ga met hem meepraten dat hij dan maar alles in werking moeten zetten is hij boos. Als ik tegen hem inga op zijn scheidingsverhaal worden wordt hij ook boos. Duidelijk is dat hij echt geen beslissing wil/durf te nemen. Ik wil geen beslissing forceren, omdat ik weet dat je in een boze bui geen beslissing moet nemen. En omdat ik denk dat het mijn man niet helpt om nu een beslissing te moeten nemen, want scheiden is iets waar je, vind ik, heel goed over na moet denken, en dat is iets wat hem nu niet goed afgaat.
    Al met al een lastig verhaal, maar het opschrijven van dit alles geeft mij al een beetje rust (voor zolang het duurt).

  62. Lien :

    Beste Anna,

    Ook voor mij was je artikel een lichtje in de duisternis, nadat er in mijn leven geheel onverwacht een bom ontplofte. Mijn echtgenoot is al tien jaar zelfstandige en werkt zich vanaf dag één te pletter.

    Vakantie is er in heel deze tijd eigenlijk nooit geweest en zelfs mijn huwelijksreis heb ik opgeofferd voor zijn gemoedsrust, weliswaar in de veronderstelling dat die met wat vertraging zou komen. We zijn dit jaar vijftien jaar samen waarvan vier getrouwd. Die huwelijksreis is er nooit gekomen en nu begin ik me af te vragen of ik er nog ooit een zal krijgen. Ik maak me al jaren zorgen over mijn man, want met zijn werktempo vraag ik me vaak af hoe lang hij dat volhoudt.

    Toen het me twee maanden geleden even te veel werd en ik uitvloog in de hoop hem eens wakker te schudden en hem te doen beseffen dat ons leven zo toch niet verder kon, is bij hem iets geknapt. Hij deed al enkele weken voordien raar, maar dat stak ik op de verschrikkelijk slopende verbouwingen waar we in zaten. Hij had ook net enkele maanden een nieuwe ‘vrouwelijke’ collega die zijn werk ging verlichten, maar in plaats van vroeger thuis te komen, werd het nog later. Het is natuurlijk door mijn hoofd gegaan of hij verliefd op haar was, maar nadat ik het hem tweemaal gevraagd heb, was het antwoord steeds neen en dat geloof ik ook wel.

    Vlak na mijn uitbrander was het verbazingwekkend stil en bij mondjesmaat is het er in de loop van de volgende weken allemaal uitgekomen. Hij was door mijn uitbrander beginnen nadenken en vroeg zich ineens af of hij me nog wel graag zag en of hij de laatste jaren niet gewoon medelijden met me had gehad.

    Hij had me net zo goed een klap in mijn gezicht kunnen geven, want als er een ding was waarvan ik dacht dat het wel goed zat in ons leven was onze liefde voor elkaar. We hebben het laatste decennium zo veel tegenslagen samen doorsparteld dat ik er rotsvast van overtuigd was dat niets of niemand ons uit elkaar kreeg. De wereld viel van onder mijn voeten. Hij gaf steeds aan dat hij moest nadenken, dat hij zichzelf moest vinden en dat alles wel zou goedkomen als ik maar veel tijd en geduld had.

    De weken nadien kreeg ik dan weer te horen dat als hij het totaal niet meer zou zien zitten hij al lang weg zou zijn, maar dat hij momenteel niet ja of nee kon zeggen op de vraag of hij me nog graag zag. Hij weet het gewoon niet en denkt dat het wel nog kan en wil niet te snel nee zeggen omdat als hij dan spijt krijgt het te laat is. Ik heb hem de mogelijkheid gegeven om weg te gaan, gesuggereerd of hij niet bij zijn broer terecht kon, maar ook daar kreeg ik een ‘ik weet het niet’ op als antwoord.

    Ik ben vorige week op reis vertrokken ook weer om hem ruimte te geven en halverwege de week kreeg ik een smsje om te vragen of ik al veel had kunnen bezichtigen en wanneer ik terug kwam. Dat gaf moed, maar de ontgoocheling was des te groter toen ik maar een koele verwelkoming kreeg.

    Hij blijft met andere woorden wel thuis wonen, maar trekt zich van alles veel minder aan en komt en gaat als hij wil. Ik stel al eens leuke activiteiten voor om samen te doen tijdens zijn vrij weekend, maar dingen samen doen, gaat blijkbaar nog niet, want dat wordt meestal afgewezen. Hij zegt dat hij momenteel nergens zin in heeft. En toen ik in het begin vroeg of we geen leuke dingen meer konden doen, antwoordde hij daarop ‘ja wanneer ik daar klaar voor ben’…

    Ik probeer sinds vorige week toen ik je website ontdekte je tips op te volgen, want een van zijn verwijten die ik naar mijn kop geslingerd kreeg was dat ik niet onafhankelijk genoeg was. Ik kan begrijpen dat mijn telefoontjes een extra stressfactor zijn als hij aan het werk is, dus bel ik hem nu helemaal niet meer, maar het is elke avond en middag afwachten wanneer hij thuis komt om te eten.

    Ik probeer zelf ook meer dingen te ondernemen, weg te gaan met vriendinnen en ik tel af naar mijn nieuwe job begin augustus en naar september wanneer ik avondschool kan gaan volgen. Anderzijds onderneemt hij zelf maar weinig actie om zichzelf te vinden… en dat frustreert, want ik probeer deze periode zo goed en kwaad mogelijk door te komen, maar ben bang dat dit gaat blijven duren zolang hij eens geen rust neemt en aan zijn razende tempo blijft verder werken.

    Heel zijn houding is ook zo verschrikkelijk verwarrend. In het begin ergerde hij zich aan alles wat ik zei, dus zweeg ik. Ik ben me dan vrolijker gaan gedragen in huis en dat gaf een kentering waardoor hij terug meer dingen zelf ging vertellen aan tafel, waardoor de sfeer opklaarde en de momenten samen minder vervreemdend aanvoelden. In het begin gaf hij me echter wel steeds een hand wanneer we op straat liepen, nu steekt hij zijn handen in zijn zakken.

    Tweemaal heeft hij nu zelf de aanzet gegeven tot vrijen, maar toen ik hem eens probeerde te verleiden, was hij te moe en zei hij dat het nog wel zou komen… Hij wil ook graag alles weten wat ik doe of gedaan heb, wanneer ik met de trein op stap moest, zei hij ‘wees voorzichtig’ voor hij vertrok, dus de interesse is er ergens nog wel denk ik, maar de blik in zijn ogen wanneer hij me een zoen geeft, is soms zo verwarrend. Ik wil zo graag weten wat hij denkt, maar durf niets te vragen uit angst de situatie erger te maken.

    Dergelijke momenten zijn ook zo ontgoochelend en voelen zo hard als een afwijzing aan dat ik me in mezelf terugtrek en dicht klap. Ik ben bang dat ik hiermee alles erger maak, maar hoe blijf je warm en hartelijk als je vanbinnen zo diep gekwetst bent.

    Hij betekent echt alles voor me en ik wil ook niet verder zonder hem. De pijn zit zo diep dat het me soms volledig verlamd en ik zwalp dan ook tussen bijna hysterische huilbuien en woedebuien waarbij ik me afvraag of dit alles het waard is en of ik niet beter verdien.. Door zelfstandig beslissingen te nemen krijgt hij misschien de indruk dat ik hem buitensluit? Ik weet het allemaal niet meer…

    Ik geef momenteel een fortuin uit aan mooie lingerie omdat ik me sexy wil voelen en in de hoop dat hij misschien toch eens zin krijgt. Ik heb nu ook de beslissing durven nemen om eens naar de plastische chirurg te gaan om te informeren naar een borstvergroting. Hij vond dit nooit nodig, ik was goed zoals ik was, maar voor mij is mijn kleine boezem al jaren een complex en frustratiepunt. Hij was enorm verbaasd toen ik het hem vertelde, maar verder dan dat kreeg ik geen reactie.

    Beste Anna, ik hoop dat je je inzichten op basis van mijn verhaal met me wil delen en eventueel nog enkele tips om hier door te geraken… Alvast hartelijk bedankt

  63. Anna :

    Lien welkom,

    Heb je mijn e-boek al gedownload?

    Daarin kan je vinden waarom wij emotioneel afstand van de relatie willen nemen.

    Wat betreft jullie relatie:

    Er zit jouw man duidelijk iets niet lekker in de relatie.

    En wanneer wij een man afstand van de relatie voelen nemen, willen wij hem vaak ‘winnen’ met onze lichamen (seks), geest (maatjes zijn) of hoofd (laten zien dat wij slim genoeg zijn).

    En geen van die drie wegen zullen ons helpen, omdat verliefdheid vraagt om emotionele aantrekkingskracht.

    En emotionele aantrekkingskracht ontstaat via …. emotie en gevoel.

    En goed seks, lekker eten (die zij kookt), ‘intellectuele’ gesprekken dragen niks bij aan de emotionele aantrekkingskracht.

    En ik vermoed dat de emotionele aantrekkingskracht bij jullie in de loop van de jaren vervaagt is.

    Ik hou zelf van lingerie en draag graag mooie kleding.

    Maar op dit moment mooie kleding of andere borst omvang zal jullie relatie weinig helpen denk ik.

    Omdat emotionele afstand kan je niet helen met uiterlijke attributen.

    Ik zeg niet dat jij niet naar een chirurg moet.

    Natuurlijk moet je dat doen als jij daar beter door zou voelen.

    Maar dat zal als remedie voor jullie relatie niks aan bijdragen. Ook niet aan zijn seksuele verlangen.

    Om jullie relatie te veranderen, zouden andere dingen moeten gebeuren.

    En wanneer emotionele aantrekkingskracht goed zit, dan hebben uiterlijke attributen extra kleur aan de relatie. En helaas niet andersom.

    • Lien :

      Dag Anna,

      Alles is ook zo verwarrend. Vorig weekend nodigde hij me uit voor een weekendje Frankrijk nadat hij s morgens nog uiteen wou. Hij verpest dan heel het weekend door almaar te zitten piekeren en durft mij dan te verwijten dat ik teveel hoop koester waardoor hij niet meer normaal durft te gedragen.

      Hij zei donderdag een duidelijke klik in zijn hoofd gemaakt te hebben wat hem tegenhield om uiteen te gaan. Hij begon zelfs te wenen. Idem dito tijdens het hand geven bij het wandelen, kussen, alsmaar seksuele toespellingen maken.

      En eens de seks of liever zijn lust is dan over en is de sfeer helemaal beneden de min. Niet alleen voel ik me lichamelijk gebruikt maar ook de psychologische spelletjes ben ik beu. Want de verwijten komen toch ook altijd op mijn kop. Moet mijn man met MLC eens niet goed op zijn plaats gezet worden?

      Duidelijk aangeven dat mijn lichaam gebruiken enkel voor zijn lust niet meer kan en dat handjes vasthouden en kusjes ook tekenen zijn van intimiteit die je moet vermijden wanneer men geen verwarring wil creëren?? Niet?

      Doe je er goed aan om op je strepen te staan bij een man die aangeeft dat hij moet vielen, dat je ook zonder hem kan leven? Dit is een kunstje dat ik nog niet machtig ben…Tips?

      • Anna :

        Lien,

        Het maakt niet uit wat een man wil of doet, jij bent degene die het toelaat om te gebeuren of niet. Als hij seks wil maar geen relatie, is het aan jou om het te accepteren of niet.

  64. Ank :

    Hoi Anna,

    wat een vreselijk deprimerende verhalen en zo herkenbaar.
    Ik ben 28 jaar bij mijn man. Een enorm gesloten en plichtsgetrouwe man, ambitieus, inmiddels directeur van een jeugdinstelling. We zijn allebei 49 jaar. Ik werk ook in de gezondheidszorg, parttime. We hebben het goed, rijk samen en we hebben twee volwassen kinderen waarvan er één uit huis is. De weekeinden is hij nog thuis. We hebben geen gemakkelijke relatie, zijn alle twee uitgesproken mensen.Communicatie is niet gemakkelijk omdat het een erg gesloten man is. Zo her en der hebben we wel een crisisje gehad maar dat leidde nooit tot breken. Ooit, 15 jaar geleden ben ik zelf vreemd gegaan met een man wat me al die 15 jaar achtervolgd heeft. Mn man heeft hier een wantrouwen door opgebouwd jegens mij. Ik ben een sociaal handige vrouw die nooit een gebrek aan mannelijke aandacht gehad heeft. Maar ik hou van mijn man en wilde hem niet kwijt.
    Tot vorig jaar. Er werd een hersentumor bij mij gevonden en ik moest een grote en risicovolle operatie ondergaan. Het duurde een jaar voor ik me liet opereren, ik was bang. Halverwege dat jaar begon mijn man in no time afstand te nemen. Ik was me daar niet zo van bewust maar begon er wel meer en meer last van te krijgen. Ik had mijn werk, mijn eigen leven en vrienden en dat compenseerde de leegte. Ik zette me af, was boos, ging schelden en de afstand groeide meer en meer. Tot ik geopereerd werd. Het afscheid was overweldigend emotioneel, ik wist niet hoe ik wakker zou worden. De operatie ging ook redelijk goed, al was ik de week na de operatie nauwelijks aanspreekbaar. Mn man was er maar ook daar voelde ik al de afstand. Hij wilde niemand meenemen naar het ziekenhuis behalve de kinders. Ik kwam redelijk gehavend thuis, ook in emotioneel opzicht. Mn oog heeft 2 maanden dicht gezeten, ik was doorlopend in emotionele crisis, wat ook wel bij grote hersenoperaties (12 uur) hoort. De afstand groeide, mijn man was er niet meer. Hij kreeg problemen op zijn werk, negeerde me regelmatig, zag mij in geen enkel opzicht staan. Ik moest het alleen doen. 5 maanden na de operatie besloot hij in het huis van een vriend te gaan zitten. Deze zou 3 weken op vakantie gaan. In de tussentijd heeft hij bij de woningbouw een aansluitende woning geregeld. Nu is hij 4 weken weg en de afstand groeit in no time. Ik krijg te horen dat hij zielsveel van me houdt maar niet bij zn gevoel kan komen. Hij is totaal ongrijpbaar, schiet van de éne redenering in de andere, is agressief en opstandig, heeft ook een soort van bevrijdings-houding die ik niet begrijp. Eigenlijk vermoedde ik de aanwezigheid van een andere vrouw in zijn leven (een mooie tien jaar jongere secretaresse, geen spontaan type zoals ik maar droog en nuchter). Gister kreeg ik te horen dat hij plots op nuchtere vrouwen is gaan vallen en dat de kans groot is dat hij na onze scheiding een relatie met deze collega zou krijgen. Ze is leuk en aantrekkelijk. Er zou al sprake zijn van meer dan vriendschap maar hij zegt iedere keer iets anders.
    Ik stortte bij zijn vertrek volledig in. Sliep niet meer, ben in vier weken tijd 6 kg afgevallen. Hij noemt mij een zwarte weduwe,vanwege mijn manier van met mannen omgaan . Hij noemt doorlopend de namen van de mannen waar ik bevriend mee ben en vertrouwt me niet. Hij zegt enorm te twijfelen over ons. De kans is niet groot dat we weer bij elkaar komen want hij vindt het wel best alleen. Hij is raar, bijna beangstigend ambivalent en verwarrend in zijn boodschappen. Hij zegt dat ik altijd de belangrijkste vrouw zal blijven als moeder van zijn kinderen en hij zegt dat zijn nieuwe vrouw altijd plaats moet maken voor mij als er iets aan de hand is. Maar de scheiding hangt al levensgroot in de lucht, ik kan nog net van de bank opstaan omdat ik ingestort ben en raap mezelf bij elkaar als ik hem zie of spreek. SOms ontaardt dat in een enorme ruzie. En hij vindt het doodgewoon als we sex met elkaar blijven houden omdat dat al 28 jaar zo gaat. (we hebben altijd veel sex gehad) Hij is eigenlijk beledigd omdat ik dat geweigerd heb. Over twee maanden gaat hij een maand santiago lopen om te kiezen tussen……mij, de andere vrouw of alleen zijn….
    In godsnaam…………is dit een midlifecrisis? Hij ontkent in alle toonaarden en wil absoluut geen deskundige hulp!

    • Anna :

      Hoi Ank,

      Welkom op de blog. Of je man in een MC zit of niet, dat weet ik niet. Wat ik wel zie uit je post is dat behoeften niet van jou en niet van je man niet genoeg in jullie relatie werden vervuld (Zie mijn e-boek).

      Mannen verbreken vaak een relatie en een jongeren vriendin zoeken niet omdat zij een ‘jong lijfje’ willen, maar omdat zij zich niet meer als een ‘man’ in de relatie kunnen voelen en het leeftijdsverschil geeft aan een man meer ‘gewicht’ in een nieuwe relatie.

      Het zou best kunnen dat je man MC heeft. Maar als hij vanwege MC uit jullie relatie wil stappen, waarom heeft hij dan een andere vrouw nodig. Waarschijnlijk omdat hij bij haar iets kan vinden wat hij binnen eigen relatie niet kon. En zoals je zegt – jullie hebben altijd veel seks gehad. Dus gebrek aan seks zou het ook niet zijn. De meeste mannen (of vrouwen) beginnen een nieuwe relatie wanneer emotionele behoeften binnen eigen relatie niet genoeg worden vervuld.

      Dat dit veel pijn doet is begrijpelijk.

      Tegelijkertijd zolang je niet in kan zien hoe ook jij de behoeften van je man kan vervullen op een manier waar hij voldoening van krijgt, zal hij geen interesse hebben om terug te gaan.

      Betekent niet dat jij NOG meer moet geven, je moet andere dingen leren geven.

      Alleen dan zal hij terug willen komen en aan jou geven wat jij nodig hebt. Andere keuze heb je op dit moment niet. Het spijt me.

      Zie mijn e-boek wanneer je man gesloten reageert en niet zijn gevoelens met jou wil delen, om toch achter te komen wat hij nodig heeft.

  65. Vanessa :

    Hallo,

    Ik ben een vrouw van 33 jaar en zit ook in een zeer moeilijke periode. Mijn man is 35 en lijkt ook in een vette midlife crisis te zitten. Alles leek heel mooi en happy te zijn, ik was zo zeker over ons huwelijk. Hij is een fijne warme man geweest in de 11 jaar dat we samen zijn. Onze dochter is 5 en ik ben nu bijna 3 maanden zwanger van ons 2e kind. De zwangerschap was niet gepland maar welkom. Hij was er blij mee maar sinds 4 weken is hij totaal zichzelf kwijt. Hij weet niet meer wat hij voor me voelt en of dit leven is wat hij wil. Mijn verdriet en dat van onze dochter lijkt hem niet te raken. Wij waren altijd zijn grote trots maar dat lijkt nu over. Hij weet niet of hij bij ons blijft en weet niet wat hij wil. Zijn verhaal is super vaag alsof hij zichzelf kwijt is. Hij zegt dat hij vaker leegte voelt maar nooit zo heftig als nu. Hij kan er niet voor mij zijn en wil steeds de deur uit. Hij zit mega in een egotrip, ik herken mijn man gewoon niet meer! Ik las je stuk over loslaten maar wat is dat moeilijk! Ik ben zwanger, ik heb hem nodig. Werken en het gezin valt me zo zwaar, ik sta er alleen voor. Ik vind het zo oneerlijk! We hebben veel gepraat maar zijn hart is weg. Echt zo raar. Er is geen ander, hij zegt dat hij tijd nodig heeft om zichzelf te vinden. Ik moet zo sterk zijn, ik trek het haast niet. Hij zegt dat hij wil knokken voor ons huwelijk maar wat de toekomst brengt blijft onduidelijk. Ik hoop ergens dat ik via deze weg meer kracht kan opdoen of de zin van deze rot situatie in kan zien. Bedankt. Groet Vanessa

    • Anna :

      Vanessa welkom.
      Heb je mijn e-boek al gedownload? Vaak zoeken wij afleiding wanneer binnen de relatie niet alles loopt zoals wij het zouden willen. Aan de hand van jou stukje is het onmogelijk om te weten wat precies in jullie relatie zich afspeelt. Maar antwoorden liggen vaak binnen de relatie, en niet één persoon.

  66. Kaatje :

    Hallo Anna,

    Mijn man zat in een duidelijke midlifecrisis. Nam afstand, vertelde niets meer thuis en werd verlied op zijn secretaresse. Nu ik er meer over lees en verder in de tijd (jaar na scheiding) ben. Denk ik dat ik het anders had moeten doen, Maar ik kon het niet….ik kon hem niet de afstand geven om de rust te nemen en er over na te denken. Hij heeft een tijdje ergens anders gewoond, om uit rust te nemen en goed over de dingen na te denken maar als er dan een meid van 28 iedere keer weer op de stoep staat en jij bent boos en verdrietig….sta je met je rug tegen de muur. En wees dan maar eens tolerant terwijl je een leven van 22 jaar samen, door je vingers ziet glippen. 9 kilo lichter, voor drie kinderen moeten zorgen en niet een keer ziek van je werk thuisblijven want ik ben zo sterk! Je omgeving zegt alleen maar dat je een scheiding moet aanvragen…..en zelf wil je niets liever, dan dat hij zijn verstand terug krijgt. Ik vind het heel gemakkelijk gezegd dat je ze tijd moet geven….. Er zijn grenzen! Hij is zes maanden na de scheiding weer vader geworden. Volgens hem ongepland. ik zie hem worstelen met zijn schuldgevoel tov de kinderen die wij samen hebben. Hij ziet er slecht uit. En ik blijf mezelf maar afvragen….waar ben ik de fout in gegaan.

    • Anna :

      Kaatje,
      Het spijt me om te horen over hoe het tussen jullie gelopen is. En je hebt gelijk het is makkelijk gezegd. Doe is altijd moeilijker. Niet te min jezelf nu verwijten heeft ook weinig nut.
      En soms niet je jezelf verwijten, maar verder met je leven gaan is soms veel nuttiger. En ook misschien hier makkelijker gezegd…., maar van andere opties zou je minder profiteren waarscheinglijk.
      xx

  67. Anne :

    Sorry, maar ik ben het niet met dit artikel eens.
    Mijn man heeft afgelopen jaar (jaren) zichzelf steeds meer afgezonderd van mij en het gezin. Ik heb dit toegelaten met het idee dat hij deze ruimte nodig had.
    Vorig jaar was hij van vrijdagmiddag tot zondagavond in onze recreatiewoning te vinden. Als ik daar op zondag kwam, voelde ik me niet welkom, zelfs een tegengevoel.
    Zelf nam ik de volledige zorg voor het gezin, huishouden en mijn werk op me. Dat was een bijzonder drukke en zware periode, maar omdat ik dacht dat hij het nodig had deed ik het met liefde. Hij kreeg alle vrijheid.
    Dit voorjaar kwam hij met de mededeling dat hij wilde scheiden (na 29 jaar samen te zijn geweest). Een maand later was hij het huis uit.
    Door de afzondering is verwijdering ontstaan, de aantrekkingskracht is verloren gegaan en we deden niets meer samen. Géén goed idee!

    Die periode heeft veel zelfstandigheid van mij vereist. Daar kan ik nu nog gebruik van maken. Ik ben gelukkiger nu dan toen, maar dat is terzijde.

    • Anna :

      Beste Anne,
      Welkom op de blog. Ik zie waar jij vandaan komt.
      En begrijp waarom je oneens bent.

      MC wordt vaak versterkt door de situatie in de relatie. Als in de relatie geen sterke emotionele band (meer) is aanwezig, kan een man veel langer bij de relatie (emotioneel) vandaan willen blijven, dan wanneer hij puur met ‘eigen problemen’ te kampen heeft.

      Emotionele afstand in de relatie is iets anders dan MC, al kunnen de ‘symptomen’ veel op elkaar lijken.

      Wanneer een man (een persoon) afstand neemt en zegt nu geen interesse in de relatie te hebben, en tegelijkertijd met andere mensen wel wil omgaan, dat is dit vaak een groot teken dat emotionele behoeften voor hem/haar binnen de relatie niet worden vervuld.

      ‘Ruimte geven’ waar ik het over heb, is geen jaren, maar ieder weken, misschien een paar maanden. En zelfs dan, als een man voor paar maanden uit het huis wil om met andere vrouw te kunnen zijn, vaak MC is alleen maar een excuus, en werkelijke reden vaak binnen de huidige relatie ligt.

  68. Ank :

    Hoi Anna en de anderen!

    Sorry voor mijn late reaktie. Ik heb hier boven mijn verhaal gedaan. (24 aug)
    Ik vraag me af of het normaal is om zo vreselijk stuk te gaan als je man bij je weg gaat. Ik val iedere week een kilo af, heb medicatie nodig om te slapen, ben trillerig en depressief, en zie het eigenlijk niet meer zo zitten. Op mn vrije dag, als ik geen vriendin of familie kan zien, dan weet ik van ellende niet hoe ik mn dag door moet komen. Hoe moeilijk het ook tussen ons ging: ik mis hem vreselijk.
    Hij is vreemd, onbereikbaar, lijkt niet meer betrouwbaar (allerlei verschillende verhalen terwijl hij vroeger volledig betrouwbaar was), lijkt geen enkele verantwoording meer over wat dan ook te willen dragen, is op zoek naar een andere baan, noemt andere vrouwen, is niet meer geinteresseerd in geld en is voor mij een vreemde geworden.
    Hoe overleef je dit? Ik werk zelf drie dagen maar kom mn andere vier dagen nauwelijks door!

    Ank

    • Anna :

      Ank,
      Ja, dit gebeurt vaak. en hoe jij dit kan overleven?
      Vaak wordt gezegd dat na een breuk we eerst moeten helen. Ik ben daar niet mee eens. En ben van mening dat we moeten gaan daten (met minstens 3 mannen) zodra we kunnen, omdat aandacht van andere mensen ons gaat helen. Let op dat ik zei daten, dit betekent niet dat je seks moet hebben!!

      Wij mensen hebben aandacht nodig en gaan zonder letterlijk dood. En dat is wat aan ons voor een deel zo vreet na een breuk – we zijn ‘alleen’.

  69. Sophie :

    Goedemiddag, willen jullie mij aub ook tips geven aub. Mijn man is nu 1 maand weg, hij woont nu alleen op een appartement. Onze 2 kinderen zijn maar heel zelden bij hem. Voor mijn kwam zijn crisis heel onverwacht. Midden juni is hij letterlijk in elkaar gevallen, in de zetel, wenen, niet meer verder willen met mij, de kinderen ons mooie huis. Ik had al enkele maanden gezien dat hij super gestrest was, maar ik dacht dat dit zou over gaan na de grote werken aan de appartementen waar hij aan het werken was. Voldoening in zijn werk had hij ook niet meer. Meer dan de helft van zijn omzet kwam van de verkoop van zonnepanelen, en door het wegvallen van de subsidies is ook zijn omzet weggevallen. Hij wil meer verdienen, ik steun hem niet in zijn ambitie en ben ook niet ambiteus genoeg voor hem. ik heb zelf in mijn loopbaan wat gas teruh-g genomen voor 80% werken, voor ons gezin en zijn zelfstandig beroep te kunnen combineren. Eigenlijk doe ik wel heel veel, maar hij beseft het niet en heeft ook geen respect meer. Het is nu aan hem, zegt hij en niet meer voor ons. Hij wil grote reizen maken, zijn grenzen verleggen, meer presteren. We hebben eigenlijk, vind ik alles om gelukkig te zijn, maar dit is voor hem niet meer genoeg, hij wil altijd meer. Ik weet niet of ik hem nog kan vertrouwen, hij zegt dat hij niemand anders heeft. de financiele kant heeft hij altijd gedaan, wat moet ik daar nu mee. ik ben heel verdrietig, vul mijn tijd zo veel mogelijk op met vriendinnen, uitstapjes met ons kinderen. Ik mis hem enorm. Wat moet ik doen. Hij wil ook niet meer mee op reis of samen gezien worden op een feest.

    dank voor jullie hulp,

    Sophie

    • Anna :

      Hallo Sophie,
      Welkom op de blog.

      Wanneer we onszelf als een slachtoffer van de situatie beginnen te zien, kunnen we alle onze acties gaan rechtvaardigen. Wanneer we niet krijgen wat we nodig hebben in de relatie, kunnen we alle acties die we nemen; relatie willen verbreken, partner bekritiseren, ongelukkig zijn met wat we al hebben, als een terechte straf voor een ‘slechte’ partner zien.

      En het zou kunnen dat je man zich in deze fase bevind. Het zou kunnen dat hij zo gefocust op zichzelf is, en daarom jou en de relatie bekritiseert.

      Wat ook een feit is, is dat beide aan de situatie bijdragen zoals ie is.

      Het is mogelijk om je relatie te veranderen, zelfs als je alleen eraan gaat werken. En met je liefde de ander transformeren, inspireren en motiveren om met je mee te gaan veranderen.

      Cliënten die met deze vragen naar me toe komen geef ik altijd dit mee – wanneer je stopt met vragen: ‘wat moet ik doen om te krijgen wat ik nodig hebt’, en begint zich af te vragen: ‘wat moet ik doen om een ultieme relatie te creëren’, zal transformatie in jullie beide plaats vinden.

      • Sophie :

        Goedemiddag Anna,
        het is nu al iets meer dan 2 maand dat mijn man weg is. Ik zie geen enkele positieve manier nog van hem tot toenadering. Ik mis hem vreselijk. Hij heeft documenten laten opsturen voor naar de vrederechter te gaan. We hebben nu al de regelingen moeten maken voor de kinderen. 10 dagen bij mij 4 dagen bij hem. Nu heeft hij dit weekend wel zijn best gedaan voor de kinderen. Hij is veel met geld bezig en wil ons niets gunnen. (Hij wil gaan skien met de kinderen, dat kan ik mij niet veroorloven) Wat kan ik in godsnaam nog doen om het tij te doen keren?! Hij ontkent dat hij iemand anders heeft, maar dat weet ik niet zeker. Ik probeer mijn leven zo goed en zo kwaad mogelijk op te vullen met vriendinnen. Ik haat alleen zijn. Mijn energie raakt soms helemaal op. Nu gaat het iets beter, ik probeer weer te gaan joggen en zie een psycholoog om neutraal mee te kunnen praten. Kan onze relatie die nu in scherven ligt nog gelijmt worden? We zijn beide zeer wantrouwig, vroeger waren we zo op elkaar afgestemd. we deden zo veel leuke dingen samen. Ik heb veel verdriet.
        dank je voor de tips,

        liefs Sophie

  70. Eliza :

    Beste Anna,

    Met veel interesse heb ik deze bijdrage gelezen, van jou en van anderen.

    Ik vraag me een aantal zaken af: heb jij zelf een ‘sterke’ relatie, ofwel praat je vanuit ervaringsdeskundigheid? Heb jij zelf (kleine) kinderen?

    Het zit namelijk zo: ik vraag me af of het zo gemakkelijk te stellen is dat je (m/v maakt niet uit) lekker je gang kunt gaan om je hoger doel in het leven na te jagen, vooral als er kleine kinderen in het spel zijn. Daten, lovers, seks met anderen, verliefdheden combineren met een gezin is toch een hele klus, die ook zijn weerslag heeft op de kids.

    Ik zou heel graag weer de onafhankelijke sterke seksueel vrije vrouw worden die ik was voor mijn huwelijk. Het gaat niet goed tussen ons. Mijn man twijfelt en wil iets anders, wat hij precies wil is onbekend. Ik wil graag ruimte geven, dat doe ik letterlijk door hem te laten zijn en hem zijn gang te laten gaan. We slapen nu een tijdje apart. De kids vertel ik dat het komt, omdat ik zoveel last heb van mijn rug. Maar er komt een tijd dat hij misschien het huis uitgaat om zijn dromen en impulsen te volgen, whatever they may be. Ik wil graag loslaten, dat doe ik al een tijdje, maar wat vertel ik de kids als ze vragen: ‘waar is papa’? Waarom moet ik dan opeens gedwongen alleenstaande moeder worden met alle zorgen van dien? Mijn eigen veiligheid en emoties heb ik zelf onder controle. Maar het is hartverscheurend om totaal machteloos te zijn naar de kids die, terecht, vragen hebben en minder in staat zijn om die veiligheid en emoties te controleren. Ik heb met vele hulpverleners gesproken (mijn man wil trouwens geen enkele vorm van hulp) en overal wordt er op gehamerd: scheiden doe je met z’n 2-en waar beide ouders verantwoordelijkheden nemen en waar ook duidelijkheid moet komen naar de kids, toch? Die betalen namelijk ook de rekening van zijn MC. En als hij weggaat, dan blijf ik vooral met de gevolgen achter: zelf het rouwproces van het kapotte huwelijk verwerken EN mijn kids ondersteunen bij hun rouwproces. En ook nogeens stevig om mijn tong bijten om neutraal over het onverklaarbare gedrag van mijn man te blijven en hem niet zwart te maken naar onze kids.

    Bedoel je met je bovenstaande laatste reactie dat ik in deze situatie, als ik de relatie wil redden, warm, sexy en zen moet blijven zelfs als hij zijn verantwoordelijkheid als vader onloopt en mij de rol van moeder+vader door mijn strot duwt? Dan ben ik toch niet sterk, maar een deurmat?

    Misschien mis ik iets of begrijp ik je niet goed?

    Ik kijk uit naar je reactie.
    Vriendelijke groet,
    Eliza

    • Anna :

      Beste Elize,

      Welkom op de blog.

      Wanneer ik zeg dat een man een doel nodig heeft en dat hij vrijheid wil hebben om zijn doel te bereiken, bedoel ik hiermee geen daten, seks en lovers terwijl zijn vrouw 4 kleine kinderen alleen opvoed.

      De meeste mannen zijn ‘ongelukkig’ wanneer ze geen doel in het leven hebben, en soms hebben ze tijd nodig om die te (her)vinden. Zijn vrouw kan daar begrip voor hebben en hem erin steunen of ze kan onterecht onzeker worden in zijn liefde voor haar.

      Mannen die zeggen een doel in het leven willen vinden en daarom uit de relatie stappen om een nieuwe te beginnen – gebruiken dit vaak als een makkelijk excuus om niet naar de werkelijke problemen te kijken.

      Wat ook belangrijk is om te weten is dat wanneer een partner afstand van de relatie neemt, doet hij /zij dat vaak, omdat behoeften binnen de relatie niet werden vervuld. En daarom willen ze op een pijnlijke manier – voor de partner, kinderen – toch eigen behoeften vervullen.

      Dit wordt ook vaak met middellijf verward.

      Om te kunnen kijken of onvervulde behoeften van je partner, maar ook van jou wellicht bij hebben gedragen aan de situatie, kan je in deze tekst vinden.

      Liefs,
      Anna

      • Eliza :

        Dank je wel, Anna. Inmiddels heb ik jouw eboek gelezen en die vragenlijsten ingevuld. Ik hoop de mogelijkheid te krijgen om een gesprek met mijn man te voeren. Waarbij ik vooral mijn gevoel wil delen zonder verwijten of verwachtingen. Ik denk dat ik in mijn onafhankelijkheid iets te sterk naar mijn ‘mannelijke’ kant ben doorgegroeid. Het moet/moest ook wel, want hij is best een ‘watje’. Dat is altijd zo geweest, daarom zijn wij op elkaar gevallen, juist omdat ik het mannetje in de relatie was en hij het vrouwtje. Hij was ook de thuisblijf papa en ik de werkende carriere vrouw. Toch ben ik door moederschap steeds vrouwelijker geworden, maar hij niet mannelijker. Wellicht speelt dat een rol.

        Wat ik op deze blog mis is inzicht door verhalen bij koppels met kleine kinderen. Ouderschap verandert nogal veel in de ‘aantrekkingskracht’ dynamiek die jij centraal stelt in jouw werkwijze. Vandaar dat ik vroeg of jij daar zelf ervaring mee hebt of iemand anders die inhoudelijk in kan gaan op het behouden of her-ontdekken van aantrekkingskracht binnen een gezin. En de gevolgen voor de kinderen als 1 van de partners letterlijk de ruimte nodig heeft en uit huis weggaat of een tijdje weg is. Zonder dat het woord scheiden of het proces daarbij goed uitgewerkt is of uitgesproken wordt.

        Nogmaals dank voor je reactie.
        Vriendelijke groet,
        Eliza

        • Anna :

          Zelfs wanneer een ‘vrouwelijke’ vrouw werkt en haar ‘mannelijke’ partner voor de kinderen zorgt, is het heel goed mogelijk om dynamiek van aantrekkingskracht in de relatie te bewaren. Ook wanneer één partner het huis uit is, is het nog steeds mogelijk om aantrekkingskracht terug in de relatie te brengen. Dat is mij gebeurt en velen van mijn cliënten. Vooral met coaching is het heel goed mogelijk om dat deel van de relatie te her-ontdekken. Geef niet op en ga voor je relatie, als je bij elkaar wil blijven!
          Liefs,
          Anna

  71. Regina :

    Hallo Anna,
    Paar weken zei mijn vriend, met wie ik al 23 jaar ben, dat die geen gevoelens meer voor me heeft, dat is al 2 1/2 jaar zo, ik probeerde het steeds maar het komt niet terug. Hij zat ook al weken lang de hele dag door met zijn telefoon te appen en daar zeurde ik ook steeds over, ja ik zit ook te appen met andere vrouwen via een groepsgesprek met zijn vrienden, maar ik heb geen ander en wil dat ook niet, ik vroeg toen waar hebben jullie het dan over, gewoon slap gelul. Maar ik wordt daar zo gestresd van, iedere keer die rot telefoon. Maar wel met hun gesprekken voeren en niet met mij. Ik mag ook beslist niet op zijn telefoon kijken, wat die schrijft en met wie, ik vindt dat erg vreemd.
    En dan zegt die ook laat me gewoon, let niet zo op me wat ik doe. En hij zegt dan weer ik zit toch ook niet op jou te letten wat jij doet en met wie jij zit te appen.
    Ik weer ja maar ik app niet met vreemde mannen, jij wel met vrouwen die je niet kan.
    We hadden ook al heel lang geen sex meer, de reden daarvan was dat ik na een operatie dystrofie kreeg en daar vele therapieen en behandelingen, operatie en dagelijks naar Utrecht voor speciale therapie.
    Ik vondt het vreselijk, had echt nooit iets gemerkt. Maar hij is nogsteeds bij ons, we slapen gewoon in hetzelfde bed bij elkaar en hebben nu ineens hele goede en lekkere sex, als we nu maar even samen zijn hebben we gewoon sex, op de gekste plekken en tijden.
    Maar hij weet nog niet wat hij wil, ik zeg dan ook ga je niet weg dan, nee blijf gewoon hier tthuis, als ik het niet naar me zin heb ga ik douchen en aankleden en ga dan gewoon weg en dan kom ik ook ’s nachts niet thuis dat ik bij een vriend blijf slapen. Oke zei ik. Dus het is zoooooooooo moeilijk wat ik moet doen, ben wel 6 kilo afgevallen door die spanning en onzekerheid.
    Maar ik wil hem ook niet kwijt, en zeg ook dat ik van hem hou heel veel zelfs, hij zegt dan je dat weet ik.
    Zou je me asjeblieft een raad kunnen geven.
    Groetjes RR

    • Anna :

      Hallo Regina,
      Je begrijpt natuurlijk wel dat ik je relatieproblemen hier op de blog met paar zinnen niet op kan lossen.
      Heb je mijn e-boek al gedownload? Daarin kan je wellicht eerste antwoorden erin vinden.

      Ook kan je bij dit artikel kijken, die je inzichten kan geven betreft wat in je relatie wellicht fout is gegaan waardoor aandacht van je man van de relatie naar buiten de relatie is gegaan.

  72. Mar :

    Help!!

    Zijn 8 jaar bij elkaar. Kindjes 2,5 en 5 jaar

    Dag 1
    Mijn vriend 38 jaar geeft aan soms geen liefde meer voor me te voelen, er is nog wel liefde maar hij kan het niet vinden.
    Hij zei niet eerlijk te zijn geweest tegen zich zelf en altijd al wel wat gemist heeft bij mij.
    Weet niet wat hij wil. Zegt een depressie te hebben, burn out.
    Ik ben verbijsterd en reageer geschokt. Vertel hem te gaan douchen om te huilen en kom terug ben gekwetst en zit vol ongeloof. Reageer dat ik een muur om me heen trek voor zelfbescherming , ik wil op mezelf wil zijn en ga naar boven om mijn ouders te bellen.
    Kom hierna naar beneden dat ik er niets van snap.
    Dag 2
    Mist het uitbundige in zijn leven. Was altijd op stap en uitbundig.
    Is eigenlijk geen gezinsmens.
    Ik probeer rustig te blijven en vraag is er nog hoop voor ons, er is altijd hoop. Is zijn antwoord.
    Hij geeft verder geen antwoorden of verteld niet behalve dat hij het niet weet. En is kort van gesprek.

    Aangezien hij niets zegt en raar uit zijn ogen kijkt vraag ik hem , wat er zwaar is voor mij, of hij misschien tijd voor zich zelf wil om na te denken in het huis van zijn ouders die nu op vakantie zijn.
    Denkt er over na en komt er op terug. Ja dat is een goed idee.
    Ik heb hem gezegd naar aanleiding van jou artikel Anna dat hij maar even aan zichzelf denkt en niet met ons bezig hoef te zijn, dat hij nadenkt.
    Dag 3
    Na mijn werk gaat hij op weg naar zijn ouders.
    Ik zit met een enorme knoop in m’n maag. Ga naar de huisarts voor medicatie oxacepam.
    Dag4
    Gaat na een nacht beter slapen beter met mij. Hiervoor sliep ik enorm slecht door het piekeren, steeds wakker worden.
    Smiddags belt hij.
    Hij heeft ondertussen zijn neef gesproken, deze heeft mij ingelicht weet mijn vriend niets van.
    Zijn neef heeft advies gegeven er voor te knokken al zou er nog maar 5procent liefde zijn knokken voor je relatie.
    Verder heeft mijn vriend niets gezegd allen verhaal aangehoord.

    Mijn vriend belde mij en vroeg hoe het ging hem eerlijk verteld dat het slecht ging door niet kunnen eten slapen medicatie van devoter heb gekregen die mijn gevoel even uitschakelt. Op het werk hem zitten huilen van 9.00 tot 12,00 uur met collega’s gesproken. Dat ik naar een psycholoog ga omdat ik er niet uit kom.

    Hij verteld dat het even goed is dat hij bij zijn ouders in huis zit die op vakantie zijn. Heeft droge ogen, slecht geslapen en het gaat niet in zijn koude kleren zitten.
    We spreken af om over 3 dagen te gaan praten. Overmorgen moet ik werken dus niet handig om te praten.

    Om nog te weten.
    Na de geboorte van onze jongste dochter 2,5 heb ik een postnatale depressie gehad en daar heeft hij onder te leiden gehad . Na 1 ,5 jaar er een beetje uit gekomen en toen kreeg ik ruzie met schoon moeder die me over de telefoon vertelde wat er zowel niet klopte aan mij. Zie alles zwart wit en zeg niet genoeg dank je wel,….
    Een beste vriend van mijn vriend vertelde in een dronke bui dat ik best mocht weten dat hij mij een *** wijf vond en het vervelend vond dat als hij op bezoek kwam eerst moest kijken of m’n hoofd niet naar beneden hing ivm depressie.
    Andere vrienden, beste vriend van mijn vriend zien we ok niet veel meer, deze kwamen bijna wekelijks langs.
    Mijn vriend is een gezelschapsdier …
    Wellicht dat dit er ook mee te maken heeft dat hij geen liefde meer voor me heeft…

    Hij gaf ook aan op dag 2
    dat hij zijn 2beste vrienden mist en
    het zeer vervelend vind dat het nu nog steeds slecht gaat tussen mij en schoonmoeder

    • Anna :

      Beste Mar,
      Welkom op de blog.
      Uit je verhaal begrijp ik dat er veel speelt in de relatie en dat niet één maar meerdere redenen zijn voor het afstand dat je vriend nu voor je voelt.

      Je neef had gelijk, en ik geloof daar zelf in – in iedere relatie kunnen liefde en passie terug komen wanneer je dit voor jezelf als doel stelt.

      Problemen die je omschrijft zijn goed op te lossen met een coach. Geef niet op en ga voor je relatie!

      • Mar :

        Super bedankt Anna voor je antwoord.

        Ik ga morgen naar een psycholoog
        En hij is vandaag naar de huisarts geweest die zegt dat hij beter een andere kan nemen voor zich zelf en dan evt. Samen met mij in gesprek bij mijn psycholoog.
        Hij gaat vrijdag met de praktijkondersteuner kijken welke voor hem geschikt is.

        Tevens heeft hij mij op zondag in het gesprek verteld dat hij verliefd is geworden op een ander begin oktober, waar hij goed mee kan praten. Heeft er mee gezoend en verder niets zegge hij.

        Ik ben er van overtuigd dat hij door al de opgestapelde hindernissen van afgelopen 3 jaar verliefd is geworden of denkt te zijn om de problemen niet te hoeven oplossen, verwerken. Dan zou er ok weer liefde voor mij kunnen zijn.

        Problemen nog op een rij
        2de huis die we niet verkocht kregen , spanning
        Zwangerschap in de periode van het huis dat niet verkocht werd
        Begin zwangerschap ik ziek met overgeven en ziekte wet
        Postnatale depressie
        Ruzie met schoonmoeder in mijn depressie periode
        Vrienden die weg bleven
        Hij werd terug gezet in functie en evt. Ontslag
        Mislukte solisitaties
        Minder stappen

        Nu verliefd op ander?

        Geef hem nog steeds de ruimte
        Forsere niets en woensdag gaan we samen weer zitten om te praten.

        Zijn we op de goede weg?
        Wat kan ik nog meer doen, behalve voor mezelf zorgen en er verzorgt uit zien?

        Anna bedankt

        Zie uit naar je evt. Volgende reactie.
        Mar

        • Anna :

          Wanneer ons partner op een ander verliefd wordt – vaak kan dit voelen alsof alles buit ons om is gebeurt en dat we (het spijt me om dit te zeggen) geen bijdragen erin hebben gehad.
          Verliefdheid komt niet vanzelf en vaak gebeurt dat wanneer onze emotionele behoeften worden niet vervuld.

          • Mar :

            Hi Anna,
            Bedankt voor je reactie.
            Is er dan nog steeds hoop dat hij voor onze relatie gaat ondanks hij 2 maanden verliefd is?
            Kan het niet zijn,tijd zal het leren, dat hij een gemis door al onze onopgeloste problemen opvult en door coaching wij er uit kunnen komen?
            Of is alles verloren na alles wat we hebben mee gemaakt en niet hebben verwerkt.

            Zie uit naar je reactie
            Groet mar

          • Anna :

            Mar,
            Wanneer we behoeften van een ander leren vervullen – is er altijd een grote kans dat relatie weer kan opbloeien.

  73. Hesther :

    Mijn grote grote vraag is, is er nog hoop op verbetering na 2 jaar geen sex en intimiteiten. Hij zegt dat hij niet meer van mij houdt, heeft geen behoefte aan sociale contacten, werkt alleen maar en als hij thuis komt zit hij of achter de computer of achter de televisie. Egoistisch gedrag en mij aan het lijntje houden, want zijn inzet om het huwelijk beter te laten worden is minimaal. Is er hoop? En hoe lang gaat dit nog duren? Zijn er nog tips om deze tijd door te komen samen met de kids? Alvast bedankt.

    • Anna :

      Hallo Hesther,
      Hoe lang hebben jullie een relatie? Twee jaar of zijn jullie al lang bij elkaar?

      • Hesther :

        Beste Anna, wij zijn al bijna 20 jaar bij elkaar! Hesther

        • Anna :

          Hesther,

          In een relatie waar je zo lang bij elkaar bent en geen intimiteit hebt – vaak onopgeloste emotionele zaken (binnen de relatie) zijn daar de oorzaak van.

          Wanneer emotionele zaken worden opgelost keert intimiteit terug.

          Als je zolang al ermee zit, zal je of aan ‘zelfstudie’ moeten gaan doen of in coaching (desnoods alleen) gaan. ‘Vanzelf’ zal helaas geen verbetering komen.

          • Hesther :

            Beste Anna, bedankt voor je antwoord. Daar kan ik mee verder! Wij wonen in het buitenland. Kan ik ook zelfstudie of coaching (alleen) via het internet volgen? Ik zou dit heel graag willen!

          • Anna :

            Ja natuurlijk kan dat. Met zelfstudie bedoel ik dat je zelf moet gaan zoeken wat precies het probleem is, en hoe je dit kan oplossen.

            Maar coaching is altijd heel goed via Skype te doen.

          • Hesther :

            Ok, ik ga ervoor. Hoe nu verder? Hesther

          • Hesther :

            Ik zal ook eerst het eboek downloaden! Hesther

  74. Chanine Roms :

    Om alles te kunnen plaatsen wat in mijn leven is gebeurd las ik dit artikel. Was het een midlife crisis of met voorbedachte raden? Tot de dag van vandaag nog steeds verliefd, maar de eeuwige liefde was niet wederzijds. Na de ontdekking van alle leugens de stap gezet om weg te gaan, in de hoop dat hij tot bezinning zou komen en misschien zou veranderen, 28 jaar samen, hij was mijn eerste liefde. Maar nee, hij zag de kans schoon om zijn droom waar te gaan maken, na zijn 45e stoppen met werken, emigreren en opnieuw trouwen, deze scenario was als grap bedoeld. Ik dacht dat we een goed leven hadden, totdat ik achter zijn dubbel leven kwam. Hij was gek op jonge meiden/vrouwen en flirtte erop los. Na de breuk niet meer om gekeken, kon het verleden zonder meer loslaten. Zit diep in de put al 8 jaar, hij gaat vrolijk verder met zijn leven, op zijn 53e hertrouwd met zijn buurmeisje van 21 en op z’n 56e vader geworden. Overigens zijn 1e huwelijk ook misgegaan vanwege het vreemdgaan, 2e relatie eveneens, in mijn visie geen midlife crisis, maar aard van het beestje en daar kan de ware liefde niet tegen op. Blijf nog steeds op zoek naar antwoorden……..

  75. Caty Jansen :

    In het kort: mijn partner zegt na 19 jaar dat ik z.s.m. ons huis moet verlaten, dat onze kinderen eventueel mogen blijven maar ook met mij mee mogen. Ik ben 50 en hij is 48 jaar.
    Het grote probleem voor hem is dat we te weinig seks hebben. En ik wil wel seks met hem, maar niet als hij me de hele week niet heeft aangekeken omdat hij te druk was met voetbal kijken en dan zegt: wordt er nog gewipt vanavond of wat?
    Ja sorry hoor, maar dan verdwijnt bij mij alle zin.
    Het grootste probleem bij ons is communicatie, die is er niet. Ik hou nog steeds van hem, maar op de een of andere manier bereiken we elkaar niet meer.
    Op dit moment leven we al 2 maanden langs elkaar, de kinderen weten het nog niet, we slapen in hetzelfde bed vooral aan de zijkanten en ontwijken elkaar sinds hij de mededeling heeft gedaan in september.
    Hij heeft zoiets van: we komen hier toch nooit uit dus misschien kan ik en jij nog gelukkig worden hierna.
    En ik denk maar steeds: jij bent mijn man, met jou wil ik oud worden etc. maar ik kan hem niet meer bereiken.

    • Anna :

      Hallo Caty,

      Welkom op de blog. Je hebt gelijk – weinig vrouwen lopen warm van ‘wordt er nog gewipt vanavond of wat?’

      Tegelijkertijd samenspel op andere vlakken in de relatie kunnen een cruciale rol spelen. Welke het zijn, kan je in mijn e-boek vinden. Heb je die al gedownload?

  76. Caty Jansen :

    Hallo Anna,
    bedankt voor je reactie, ik heb je e-boek gedownload en gelezen,
    een paar keer zelfs, maar ik kan er zo moeilijk uit filteren wat op ons zou kunnen slaan, of wat jij in je mailtje boven noemde: samenspel, ik heb geen flauw idee of wij dat nog hebben, of ooit hebben gehad.
    Ik weet alleen maar dat mijn man steeds heeft gezegd de laatste tijd dat hij geen respect van mij en onze kids krijgt, dat hij alleen maar goed genoeg is om keihard te werken de hele dag en om dan geld te geven om te gaan shoppen. Dat hij er van baalt dat hij na zo’n week keihard werken de pest in heeft dat hij dan de hele avond alleen in de woonkamer zit. Dat hij geen respect van ons krijgt vindt hij het allerergste, geloof ik.

    Dat komt omdat hij dus alleen maar voetbal zit te kijken en wij dan niet mogen praten als hij daarnaar zit te kijken en dus gaan kids naar hun eigen kamertje tv kijken of op hun pc. Ik ga zelf ook naar de achterkamer achter mijn pc, soms zet hij dan een film aan en kijken we wel samen een film en drinken samen een wijntje.

    Zoals ik al in mijn vorige mail al zei: ik hou nog steeds van deze man, ik voel me nog wel steeds aangetrokken tot hem, maar ik denk dat het andersom niet zo is, ik ben inmiddels ook 50 geworden, heb mijn overgang met perikelen, ben vorig jaar ontslagen, breng dus niet genoeg geld binnen (volgens hem) en de liefde bij hem is weg, dat voel ik ook.

    Ik denk dat het voor ons te laat is, er is geen weg terug, mijn man wil absoluut niet meer met mij praten, mij aankijken is al moeilijk voor hem.
    Ik heb inmiddels aan de kids verteld dat papa wil scheiden, omdat hij dit ook absoluut niet wilde vertellen aan hen, maar ik moest het vertellen, ze zijn niet achterlijk, voelen ook al 3 maanden ingehouden spanning bij ons.

    We moeten nog even zo doorgaan omdat ik niet zo snel een huis kan vinden, maar er is geen weg meer terug ben ik nu achtergekomen, ben ook bij een advocaat geweest van de week. Hij weet dit allemaal nog niet, omdat ik bang ben voor zijn reactie als hij hoort dat de kids het weten en dat ik naar een advocaat ben geweest.

    Vorige week was ik misschien nog in de overtuiging dat het misschien nog wel goed kon komen, maar na deze week weet ik gewoon dat dat niet zo is. Het is wel jammer vind ik, 19 jaar samen, 2 kids en nog steeds liefde, van mij dan naar hem, maar dit is geen leven zo. Ik ben liever alleen in mijn eigen huisje straks en relaxt, dan zo samen in een huis met die ingehouden spanning en loze hoop dat het nog goedkomt.

    Bedankt i.i.g. voor je aandacht!

    • Anna :

      Caty,

      Als je man degene is die wil scheiden waarom ben je bang voor zijn reactie als hij te weten komt dat je aan de kinderen alles hebt vertelt en bij een advocaat bent geweest? Omdat je dingen zonder met hem te delen hebt gedaan?

      • Caty Jansen :

        Hallo Anna,
        Ik moest lang nadenken over je vraag, maar als ik diep in mijn hart kijk, ben ik bang dat deze actie van mij het definitieve einde is, dan is er echt geen weg meer terug. Blijkbaar hoop ik nog steeds op een wonder, net zoals de kinderen, maar ja, als hij echt klaar is met mij heeft het geen zin meer.

        • Anna :

          Zolang een man geen actie of initiatief onderneemt om te gaan scheiden (of dit aan de kinderen niet zelf wil vertellen), en alleen roept dat zijn liefde over is, hoopt hij net als jij nog steeds op een wonder.

  77. Cenco :

    Hallo Anna,

    Wat lees ik veel herkenning in dit verhaal.
    Mijn man is gegaan met dezelfde reden, geen gevoel meer voor mij.
    Na enkele maanden kwam hij terug (ondertussen elkaar best veel met rust gelaten).
    Hij had veel spijt en zei dat hij nooit had moeten gaan. Heel naïef dacht ik; oke, we willen er allebei aan werken dus dat is goed.
    Nu is het zo dat hij vaker een flinke dip heeft gehad. Hij heeft onverwerkte ervaringen weet ik door de jaren heen.
    Meteen na zijn terugkomst was die dip er weer maar het is vele malen erger dan daarvoor. Daarom denk ik dat hij in een midlife-crisis zit..(als gevolg van de dip/depressie/onverwerkte ervaringen?) ik wist niet dat dat kon want hij is pas een dertiger.!
    Ik ben natuurlijk geen expert maar hij zit zo slecht in zijn vel, kan niet praten, wil ook niet praten met een deskundige, denkt heel negatief, wil doorgaan met ons maar is bang dat het niet lukt.

    Eerst was ik bang het verkeerde te zeggen maar ik hoop dat ik hem duidelijk heb laten voelen dat ik van hem hou en er ben voor hem. Wel met de boodschap dat ik er niet aan onderdoor kan/mag gaan omdat we kinderen hebben en daardoor ook mijn eigen dingen blijf doen. Gelukkig ben ik een positieve denker in het leven en uit me dmv schrijven of mijn hart luchten bij vriendinnen/familielid. Bij hem kan dat normaal niet! Nu wel maar ik doe het niet want dan huilt hij nog harder omdat hij vind dat hij mij verdriet doet.
    Beetje bij beetje beseft hij dat dit ook wel weer over gaat maar wat dan? Hij heeft het vaker gehad! Nu dus erger dan daarvoor want hij is nooit eerder gegaan maar omdat hij op de rustige momenten in zijn leven ook best negatief is ingesteld kan ik er bijna mijn vinger opleggen dat het weer eens terug gaat komen..
    Het is zo zwaar om iemand te zien die alles zwart ziet.
    maar ik ben sterk..eerder zou ik soms wel kwaad worden omdat ik vond dat alles om hem draaide, hem negeerde omdat hij mij buitensloot. nu heb ik hopelijk een manier gevonden door afstand te nemen, maar tegelijkertijd hem een welkom gevoel te geven. Hij geeft aan liefde te willen voelen en nu kan ik wel die schouder bieden.
    Zou het kunnen dat hij, zonder therapie en door de manier hoe ik er nu mee omga zich kan behoeden voor een volgende terugval?
    Want eerlijk gezegd is deze manier van aanpak nu hopelijk een definitieve.
    Ons verleden heeft al bewezen dat ik op emotioneel gebied de sterkere/nuchtere ben van ons twee.
    Hij ziet bij tegenslag door de bomen het bos niet meer en ik heb ook wel eens slechte dagen zoals iedereen maar ik weet dat ik van kleine dingen kan genieten.
    Ik heb toch weer goede hoop maar hoeveel van deze dippen ga ik hem nog bijstaan….

    • Anna :

      Cenco welkom,

      Het beste in jullie situatie is als je man toch in therapie gaat. Wanneer mijn cliënten met soortgelijke situatie komen, werk ik eerst met de vrouw (of de man) alleen. En later nodig ik de andere partij om paar vragen te beantwoorden. Een goede coach of therapeute weet bijna altijd om de andere partij erbij te betrekken en op de juiste manier de ander uit te nodigen, zodat de ander zich niet bedreigt of op een matje geroepen voelt, zelfs als dit een man is die met geen enkele coach wil spreken.

      Mijn advies: wees de eerste die hulp zoekt, doe het voor jullie, niet voor jezelf. Omdat je partner zelf uit een depressie hallen is praktisch onmogelijk. Omdat jij als partner te dicht bij staat.

  78. Jackie :

    Hoi wat heerlijk om te lezen zo herkenbaar. Ik zit alleen wel ergens mee.
    Mijn man is weg gegaan en zegt alles wat hier beschreven staat.
    Maar in plaats om waardig en rustig te blijven, ben ik geflipt en dan ook heel erg.
    Nu krijg ik hulp, maar ben ik nu te ver gegaan? Geldt het nu niet meer voor mij (de oplossing en misschien de redding van onze relatie).
    Als ik dit een week eerder had gelezen dan had ik het wel gekunt om hem zijn rust te gunnen maar nu is hij nog bozer en wil misschien niet eens meer terug. Ik hoop echt dat het niet te laat is. Weet iemand hier misschien iets meer over want ik ben wanhopig en in alle staten. Dus aub wil iemand mij helpen?

    • Anna :

      Beste Jackie,

      Welkom op de blog.

      Het is zeker mogelijk om weer bij elkaar te komen. En er zijn veel dingen die je kan doen om jullie weer dicht bij elkaar te brengen. Geef niet op!

      • Jackie :

        Maar wat moet ik dan doen, ik ben hopeloos.
        Ik ben ook echt bang dat ik het niet aan kan, het niet red.
        Er speelt namelijk ook nog mee dat ik erg ziek ben geweest
        en nu herstellende, mijn man zou dit nooit doen (dachten we)
        Maar het is zo koud. ik ben lichamelijk niet sterk genoeg om het geestelijk
        aan te kunnen. Waar ik hem juist hard nodig heb rent hij hard weg.
        Ik zie het soms niet zitten en wil alleen nog maar dat de pijn weg gaat.
        Jackie

        • Anna :

          Jackie,
          Het spijt me om te horen over hoe het met je gaat. Behalve wat je schrijft – weet ik nog verder weinig over jou. Maar wat ik wel weet is dat wanneer we geen betekenis kunnen zien, wanneer we willen opgeven – kiezen we voor de makkelijkste weg.
          Het kost ons ‘niks’ om op te geven, het kost ons niks om er een einde aan te makken. Einde aan de situatie kan iedereen maken – omdat het zo makkelijk is. Moed laten we zien wanneer we onze druipende neus snuiten en doorlopen, wellicht mank, wellicht langzaam, maar we lopen door.
          Daarom hoeven we lichamelijk niet sterk te zijn om geestelijk iets aan te kunnen. Omdat alles begint en eindigt met onze geestelijke kracht – geen lichamelijke.

  79. Jackie :

    Heeft jouw man een midlifecrisis en wil scheiden? Er is een uitweg!

    Maar wat is die uitweg dan, wat kan en moet ik dan doen?
    Groetjes Jackie

    • Anna :

      Hallo Jackie,
      Het hang er van af van wat in je relatie op dit moment precies speelt. Er is geen kant en klaar antwoord voor ieder situatie. Vaak MC gaat ook gepaard met onopgeloste relatie problemen. En daar zou je ook rekening mee willen houden, wil je oplossingen vinden.

  80. Deva :

    Beste Anna,
    Mijn partner is een aantal maanden geleden naar het buitenland vertrokken voor werk. Op dat moment ging het al een tijd minder goed, het huis voelde te klein..er speelde ook veel in familie sferen. Veel emotionele tijden achter de rug en toen nog gaande..Ergens voelde, hoe moeilijk het ook was, het even goed zo. We hebben samen een dochter van 6,5. Nadat hij een maand weg was en de situatie thuis ook weer iets gekalmeerd was (andere familie omstandigheden) kwam ik meer tot rust en zocht ik meer toenadering naar mijn partner. Want de eerste maand had ik emotioneel afstand genomen. We hadden wel contact, maar vooral veel irritatie en (niet geuitte) boosheid naar elkaar. Toen ik weer toenadering zocht, en geen bevestiging kreeg, ging ik trekken en hij nam steeds meer afstand. Ik wilde horen dat hij van mij houd en warmte ontvangen en hij kon dat niet geven, hij had afstand genomen. Na 2 maanden kwam hij thuis en zegt niet meer verliefd te zijn. En niet te weten of hij verder wilt, hij acht de kans heel klein. Hij had dit al drie weken voor thuiskomst laten weten en na hysterie, kwam er rust en hebben we het de ruimte gegeven. Hij was drie weken thuis, het voelde fijn om samen te zijn, wel hield hij mij volledig op afstand. En voor de kerstdagen is hij weer naar het buitenland vertrokken. Gek genoeg voel ik dat hij zich nog wel aangetrokken voelt tot me en voelt de basis van onze liefde stabiel en sterk en puur. Ik voel ook, wat jij zegt, hem juist alle ruimte te geven en wel te uiten hoe het voor mij voelt, zonder te claimen of druk uit te oefenen…
    Ik voel vooral dat het belangrijk is, wanneer geef ik iets, en wanneer doe ik iets omdat ik graag een bevestiging wil ontvangen uit onzekerheid….Alleen elke keer die onzekerheid overwinnen, die er wel is, en dan juist niet te handelen is erg moeilijk. En ook weet ik niet of er een ander is. Ik heb het 3 maal gevraagd en zijn antwoord is nee. Ik voel dat ik het niet nogmaals kan vragen omdat ik dan juist wantrouwen geef. Dit is net als wanneer ik voortdurend bevestiging van zijn liefde voor mij nodig heb, ik realiseer mij dat dit ook juist wantrouwen geeft,, en hem onzeker kan maken, want ik vertrouw dan dus niet op de liefde die er is. Jij zegt, afstand en ruimte geven, wat hij nodig heeft, zonder te claimen. Is dit ongeacht of hij nu bijv een ander heeft? Maakt dat uit? Kan het dan zelfs weer goed komen? En ik heb meerdere malen mijn gevoel geuit, hoe ik me hierbij voel, is het nodig om dit te blijven doen? Waarschijnlijk is het belangrijkste wat jij zegt, zet je eigen gevoel, jezelf op nummer 1. Zeg hoe je je voelt en besteed geen aandacht aan hem. Ga iets leuks doen. Maar blijf bij jezelf en je gevoel. Moeilijker gedaan dan gezegd, haha.
    En niet verliefd meer zijn? is dat niet normaal na ruim 9 jaar? En juist een mooie oppertunity om dieper in de liefde die je deelt me elkaar te gaan….want zo voelt het voor mij…..ergens diep van binnen voel ik vertrouwen, in mijzelf en onze liefde en ons gezin. Terwijl de signalen van buiten af nu anders doen zeggen, ook vrienden en familie die vertrouwen verliezen. Behalve mijn moeder niet, gek genoeg…..Mijn belangrijkste vraag is, hoe geef je alle ruimte en tijd en blijf je toch communiceren en intiem? Is het nodig vaak over gevoel te hebben of juist even niet. Of juist echt allemaal even los laten. is het nodig om ook de contact momenten juist van hem uit te laten komen, of kan ik die ook creëren?
    Ik heb ook het gevoel, dat als ik hem zeg hem alle ruimte te geven, ik nog steeds ‘ controle’ wil en dit ook niet werkt, want dat is juist het probleem. En ik wil het zeggen uit angst, omdat ik anders angst bent dat hij niet weet dat ik hem alle ruimte wil geven. (en ik heb het al meerdere keren gezegd, op verschillende manieren, haha)
    Groetjes Deva

  81. Jacqueline :

    Hoi,

    Het klinkt allemaal leuk. Maar ik heb net alles opgegeven. We wilden al jaren naar het buitenland emigreren, maar het was vooral zijn droom. Dus ik heb mijn bedrijf gestopt ben naar het buitenland vertrokken (op zijn aandringen, want ik was flexibeler, hoefde geen baan op te geven), heb een goede baan gevonden, huis en auto gekocht en alles geregeld. Binnen 3 maanden zou hij zich bij me voegen. Maar toen was daar opeens die MC. Behoefte aan sex met andere vrouwen en natuurlijk een veel jongere vrouw die naar hem luistert, die zelf ook niet lekker in haar vel zit (net als hij), voor hem bij haar man weg is gegaan (al zullen ze dat niet toegeven) en tegen hem op kijkt. Mijn man heeft me na een lange relatie midden in een emigratie in de steek gelaten. Eerst was er ongeloof, verdriet en wanhoop: mijn levensgezel, grote liefde en soulmate vertelt me promptverloren dat het over is. Nu rest alleen nog woede. Hij krijgt van mij alle tijd en ruimte (levenslang): ik heb een advocaat in de arm genomen om de scheiding te regelen. Hij huilt nu de ogen uit zn hoofd, weet nog steeds niet wat hij wil en is bij die ander en heeft daarnaast nog wat scharrels (waar die ander niets van weet). Maar hij wil me ook niet kwijt. Maar ik hoef hem echt niet meer terug na wat hij me heeft aangedaan. Wat moet ik met zo iemand? Opeens hield hij niet meer van me en was ons huwelijk niet goed meer en eigenlijk nooit geweest in zijn ogen. (Nou, bedankt he?). Ik kan hem nooit meer vertrouwen, ik kan niet op hem bouwen. Hij kon alle doelen die hij voor zichzelf verzon nastreven en heeft er ook een aantal bereikt. De vrijheid die hij had raakt hij grotendeels kwijt door de scheiding: hij moet immers volledig in zn eigen levensonderhoud gaan voorzien en kan niet zomaar meer een sabbatical of ontslag nemen omdat hij iets wil ondernemen. Hij ziet er slecht uit. Maar hij doet het zichzelf aan. En het blijft een volwassen vent die, ook al kan hij niet kiezen, toch keuzes gemaakt heeft (voor al die andere vrouwen). Hij heeft al mijn grenzen overschreden zonder enig berouw. Hopeloos lijkt me. Er zijn geen kinderen, ik ben niet (emotioneel of financieel) afhankelijk van hem. Of zie je nog een lichtpuntje?

    Groetjes, Jac

    • Anna :

      Beste Jacqueline,
      Welkom op de blog. Uit je bericht begrijp ik dat je beslissing hebt gemaakt om uit elkaar te gaan.
      Mag ik vragen wat je bedoelde met “…Of zie je nog een lichtpuntje”?

  82. Vivian :

    Beste Anna,
    Vorig jaar heb ik al eens contact met je gehad. Toen was de bom net gebarsten.
    Begin november 2011 vertrok mijn nu 53 jarige echtgenoot met zijn koffertje van de ene op de andere dag. Hij had ruimte nodig. Mij in verbijstering achter latend. Een week later bleek dat hij een ander had. Deze affaire heeft zo’n 8 maanden geduurd. Al bleek hij al na enige maanden volop twijfel te hebben. Dat uitte hij zelfs naar mij de enkele keren dat we elkaar zagen. Eind juni heeft hij het uitgemaakt. Hij richtte zich gelijk weer op mij en van het een kwam het ander. Wij gingen het weer proberen, ook al bleef hij vooralsnog wel apart wonen.
    Helaas blijf die vrouw trekken. Mijn echtgenoot kan haar niet loslaten. Zij is een vrij labiel figuurtje en heeft haar zinnen op hem gezet. Zij zal hem ook niet loslaten. Het begon weer met sporadisch contact via de telefoon. Nu zien ze elkaar weer bijna ieder weekend. Hij blijft er niet slapen (tot nu toe) en hij geeft ook aan geen relatie met haar te hebben. Wel heeft hij zowel haar als mij lief. Hij wil ons beiden niet uit zijn leven. Inmiddels heb ik alweer ruim 2 maanden geleden de deur gesloten. Wij ondernemen dus niets meer. Ik wil geen contact. Totdat hij in staat is haar volledig los te laten. Toch blijft hij mij iedere dag updates en lieve berichtjes sturen. Hij geeft ook aan het heel erg te vinden mij niet meer te zien. Dit hele gebeuren speelt dus nu al 14 maanden. Tot op de dag van vandaag was er nog geen sprake van een scheiding en houdt hij alles financieel draaiende. Hij werkt veel om de twee huizen te kunnen betalen. Al krijg ik wel kleine signalen dat dit hem begint op te breken. Hij weet gewoon niet wat te doen. Iedere keer als hij weer bij haar zit, maakt het mij ontzettend kwaad. Het liefst zou ik dan de stekker eruit trekken. Ook onze dochters hebben er veel moeite mee. Wat is wijsheid? Zo nog even doormodderen en afwachten. Ik verwacht ergens wel een inzinking. Of juist toch weer de deur voor hem openen? Zoals hij het liefst wil, dus ons beiden regelmatig zien. Dan kan het mogelijk nog langer doorgaan. Of nu de stekker eruit? Dus ook geen berichtjes meer willen ontvangen. Het lastige is dat ik hem nog lief heb. Ergens hoop ik dus nog op een verzoening. Overigens ben ik weer volop bezig het leven op te pakken. Ik onderneem veel. Heb gelukkig geen financieel probleem. Hij betaalt immers alles. Ben altijd een redelijk sterk en positief ingesteld persoontje geweest. Alles het afgelopen jaar draaiende weten te houden. Daarom denk ik dat hij mij niet kan loslaten. Hij is hart patient. Ik heb altijd in onze 26 jaar durende relatie voor hem klaar gestaan. Dat heeft hij ook toegegeven. Dus wat is wijheid? Ben benieuwd naar je antwoord. Vivian

    • Vivian :

      Er staat een klein foutje in het stuk van hierboven. Er staat mijn echtgenoot kan haar loslaten. Er moet echter staan dat hij haar NIET kan loslaten. Overigens, hadden wij volop intimiteit tot vlak voor zijn vertrek. Ook altijd gehad. Zag iedereen ons als het perfecte stel. Ook in de maanden juli tot en met september, toen wij het weer gingen proberen was er intiminteit en liefde voor elkaar. Nu dus sinds ik de deur heb dichtgegooid niet meer. Hij wilde dat niet meer want vond het sneu voor die andere vrouw. Ben benieuwd naar je antwoord. Vivian

    • Anna :

      Beste Vivian,
      Welkom. Voor dat ik een antwoord op je vraag kan geven, heb ik paar vragen aan jou. Je zegt dat jullie nu helemaal geen contact hebben. Hoe doen jullie dat met jullie dochters? Hoe oud zijn ze? Zien ze hun vader helemaal niet meer? Of hebben jullie toch soms contact en komt je man toch soms langs om jullie dochters te zien etc?

      • Vivian :

        Dank je wel Anna,
        Onze dochters zijn beide volwassen. Alleen de jongste woont nog thuis. De oudste is ook heel vaak bij ons. Met beide dochters heeft hij contact. Dat was het eerste half jaar na zijn vertrek niet het geval. Onze jongste is redelijk onverschillig geworden en het contact gaat bij haar derhalve niet vanzelf. Ze was vorig jaar ook echt kwaad op hem en heeft zijn vertrek persoonlijk aangetrokken. Hij doet er alles aan om het contact met de meiden nu aan te houden. Hij beseft ergens wel dat als hij definitief kiest voor deze dame hij zijn dochters mogelijk volledig kwijtraakt. Ze willen niets met haar te maken hebben. We kennen haar. Het is niet bepaald een aardige, warme persoonlijkheid. Ze had in het verleden ook weinig interesse in onze dochters. Dus dat zal nooit werken.

        • Anna :

          Vivian,

          Wanneer afstand partners tussen de partners komt, vaak doet minstens één van de twee zijn/haar best, om beide weet tot elkaar te brengen. Wanneer dat niet lukt, komt het vaak omdat behoeften van de ander toch onvervuld blijven (in de relatie tussen de twee) of het is te laat. We kunnen ons best doen, maar wanneer ons werk behoeften van de ander toch niet vervult, de kloof in de relatie blijft of zelfs groter wordt.

          Of jullie relatie geen kansen meer heeft? Dat weet ik niet. Waarschijnlijk wel. Anders waren jullie al gescheiden of in het proces.

          Vervul je nu behoeften van je man en vergrote je daarmee jullie kansen om weer bij elkaar te komen? Dat weet ik niet.

          Als je over scheiding twijfelt: stel jezelf deze vraag. Wanneer ik scheiding aanvraag, wil ik het gevoel hebben dat ik alles gedaan heb om uit te zoeken welke behoeften mijn man heeft en hoe ik ze kan vervullen?

          Je antwoord zal je de richting aanwijzen waar je heen moet.

          • Vivian :

            Bedankt voor je reaktie. Ik geef hem al ruim een jaar de ruimte. Hij is ook aan het veranderen. Hij moet nu alles zelf doen terwijl voorheen ik veel opving. Dit had hij kennelijk nodig. Hij is er (nog niet) aan toe om de relatie te herstellen, maar wil mij ook niet kwijt. Dat is overduidelijk. Hij blijft zeggen dat hij mij lief heeft. Alleen zijn soulmate kan hij maar niet loslaten. Daarom wilde ik hem niet meer zien. Ik ga hem nog maar extra ruimte geven. Kijken of het werkt en hij een definitieve beslissing kan nemen.

          • Anna :

            Vivian,
            Het draait niet om nog meer ruimte aan je man geven, wil je dat het goed tussen jullie komt, maar uitzoeken welke behoeften van hem werden niet vervuld in de relatie met jou en hoe jij ze nu wel kan vervullen.

  83. Conny :

    Beste Anna,

    Man is in september opgestapt…in de war en inderdaad gevoel is er niet meer. vluchtte in andere vrouw haar armen.
    weet het allemaal niet meer. hij woont nu op studentenkamer in de stad.
    de afgelopen 2 jaar waaren erg intensief. hij werkt fultime, sinds dit jaar studie erbij..die nu niet goed verloopt. een pleegkindje in huis die een hechtingsstoornis heeft en daardoor hebben wij geen oppas ingeschakeld maar alles samen gedaan..langs elkaar heen werken. dus geen tijd voor elkaar. hij was alleen maar aan t werk, of oppassen op pleegkind, geen tijd voor hemzelf.
    nu heb ik veel oppas voor pleegkind en hij blijkt goed gehecht.
    man vertelde in november dat hij eerst een aantal weken er helemaal klaar mee was en daarna is gaan twijfelen. hadden afspraak bij mediator maar op zijn verzoek ingetrokken kon altijd nog.
    hij zocht toenadering naar mij…samen shoppen etc…trok wat meer naar pleegkind toe..maar het werd te benauwend voor hem en hij is weer gevlucht naar die ander, stond op laag pitje ofzo.
    daarna hadden we knoop doorgehakt te gaan scheiden…stond hij dag later naast mij te huilen dat het niet goed voelt om mij te laten gaan.
    daarna heb ik geeist dat hij zou stoppen met de andere vrouw…zou hij doen…maar na gesprek met haar stopte hij toch met mij. met haar had hij het voorjaarsgevoel dat hij bij mij mist op dit moment.
    sinds oudjaar weer intensief contact doordat er iets ergs met zijn vader was gebeurd…zocht steun bij mij…ik was ergens anders in t land maar veel gebeld en gesmst.
    hij vond het fijn mijn steun en het was al erg genoeg dat hij dit zonder mij moest doen. hij had mij veel verdriet gedaan etc. eye opener?
    vrijdag was ik weer thuis..heeft hij lang gepraat over wat er was gebeurd die week. dat het over is met de andere vrouw…
    zaterdag ook leuke dag en avond gehad…samen op stap gegaan…hij vertelde dat ik zijn soulmate was, ik voel het aan als hij mij nodig heeft. dat de afgelopen 2 jaar zwaar waren geweest…dat hij wel verder wil maar op zijn tempo en eerst moet zijn vader opknappen…snap ik.
    ik had al eerder te horen gekregen dat ik te snel ging voor hem…daarna is hij toen weer gevlucht.
    zondag nadat hij met hond had gewandeld was hij weer afstandelijker…dat we voorlopig helemaal niets doen…

    we hebben volgende week een afspraak bij de mediator…maar ik twijfel of ik die door moet laten gaan…hij zei zaterdag misschien wel door laten gaan omdat die pieken en dalen voor mij niet goed zijn, of vind je van niet…hier heb ik niet op geantwoord…want ik weet dat hij nog van mij houdt…anders klap je het boek dicht en wil hij mij niet meer zien toch? papieren voor mediator liggen bij zijn ouders van hem maar die liggen er nog steeds net als de vorige keer…heeft nog geen initiatief genomen om ze mee naar zijn kamer te nemen.
    maar de onzekerheid vind ik erg moeilijk, vanmiddag sms gedaan hoe het met zijn vader is…kreeg kort smsje terug…dus het zal weer even genoeg zijn voor hem.
    zal weer afstand moeten nemen maar dat vind ik het moeilijkste…het was zo als vanouds dit weekend en dan opeens is dat weer over.
    benieuwd wat jij van dit verhaal vindt en advies hebt.

    • Conny :

      hij zei zaterdag ook nog: geniet nu maar van de momenten die we samen zijn. hij had het ook erg fijn gevonden dit weekend en bedankte mij ervoor. en toch weer die afstand.

    • Anna :

      Beste Conny,

      Welkom op de blog. Conny heb je mijn e-boek al gelezen? Ook deze blogpost zal je antwoorden kunnen geven op de vraag waarom je man nu afstand wil nemen. We nemen afstand niet omdat we ‘rust’ willen, maar omdat we pijn ervaren vanwege onvervulde behoeften. En dat is wat je wil gaan onderzoeken, wat kwam je man in de relatie met jou te kort? Wanneer ons vertrouwen terug komt, vertrouwen dat onze behoeften blijven worden vervuld, willen we geen afstand meer nemen.

      Wat bedoel je met mediator? Een echtscheiding mediator? Als jij wil scheiden dat doen je dat uiteraard. Als je niet wil scheiden, dan zeg je dat ook tegen je man. Maar indien zijn wens om naar de mediator te gaan is groot, dan is het zo.

      • Linda :

        hi Anna
        Ik lees net je antwoord en zie dat bij meerdere reacties van jou terug komen. Ik heb je e book niet gelezen maar wat bedoel je precies met de behoefte die de mcer gemist heeft in de relatie?
        Ik heb inmiddels vele wetenschappelijk artikelen en andere dingen gelezen over mcers en ik vond het zo heerlijk om te lezen dat het helemaal niet aan de relatie of aan de partner lag. Eindelijk mijn schuldgevoel weg. Nu lees ik dit en denk? Zo leg je het binnen een relatie terwijl het volgens mij helemaal niet met een relatie te maken heeft maar met de persoon? of begrijp ik je verkeerd?

  84. Conny :

    hallo Anna,

    inderdaad de mediator om te scheiden…maar dat was omdat hij in eerste instantie voor die ander had gekozen.
    Ik denk dat we het allebei niet willen…Maar hij vindt de pieken en dalen die ik te verduren krijg niet fijn dus misschien moeten we het wel doen zei hij zaterdag..of denk jij daar anders over…tja…en ik weet het gewoon niet.
    Wil mijn man terug…en denk dat de onvervulde behoeften zijn: weinig tijd voor hem, 24u per dag papa zijn…dus geen onverwachte dingen kunnen doen. Hij denkt dat als we weer samen zijn ik geen oppas meer wil…maar dat is niet waar…en dat we weer langs elkaar heen moeten werken…liever niet maar ik krijg het niet aan zijn verstand.
    weet dat hij graag onverwachts dingen wil doen…kan want dat hebben we van het weekend ook gedaan…
    en toch…vlucht hij weer dus er moet nog een obstakel zijn en wat dat is…?
    Hij klaagde ook wel dat er weinig gesext werd…klopt we werden geleefd…

    • Conny :

      en denk omdat hij nu weer meer afstand met mij heeft dat hij weer contact zoekt met die andere vrouw.

  85. Conny :

    gisteravond nog sms contact gehad met man…ik stelde voor om op deze voet verder te gaan (als ware een lat relatie)…hij wil vrijheid…kreeg terug dat ik al 567 stappen voor hem uit loopt. dat hij de ruimte niet krijgt.
    Hij zoekt mij steeds ook op…wil alleen niet dat als we het gezellig hebben gehad weer wegvlucht dus dat terug gesmst. vorige week veel bel en sms contact omdat k de stad uit was…van het weekend veel samen…nu doe ik dezelfde smsjes als vorige week..niets geks en da voelt hij oppeens niet de ruimte van mij…MLCers ik snap er niet veel van…
    maar op laatste sms’je niets vernomen.

    Hij sms’te nog wel dat hij gewoon in zijn studentenkamer zat.
    maar weet dat er weer meer contact is tussen de andere vrouw en hem.

    Benieuwd wat jou advies is hierin…denk dat hij in een enorme identiteitscrisis zit…
    weet ook dat we veel langs elkaar heen werkten…hij geen prater is…nooit geweest..van het weekend hij wel voor zijn doen wat vertelt heeft en dat nu ontkent.

    • Anna :

      Conny,

      Wanneer we situatie vluchten, doen we dat niet omdat we ‘ruimte’ willen, maar omdat we binnen bepaalde situatie niet ontvangen wat we nodig hebben. We meiden ongenoegen. Relatie wordt sterker wanneer we elkaar nodig hebben. En het is absurd om te denken dat we ‘zelfstandig’ kunnen zijn. We zijn altijd een onderdeel van het geheel: een groep. En zelfs mensen die als kluizenaars wonen vervullen hun behoeften door voor de planten of dieren te zorgen. We hebben als mensen elkaar nodig. En relatie is geen uitzondering. Wat jij wil gaan doen is uitzoeken waarom zou een man bij jou willen zijn. Wat kan je aan hem geven wat hij niet aan zichzelf kan geven.

      Wat kan je doen om behoeften van je man te vervullen? Hoe kan je aan hem het gevoel geven, dat JIJ degene bent die zijn behoeften vervult?

      Dat zijn allemaal grote vragen, waar je veel hulp op zou kunnen krijgen, wanneer je met een professional zou gaan werken, bijvoorbeeld.

      Je hoeft dit niet alleen te doen.

      Zelfs als je man nog niet klaar is om samen aan de relatie te werken, kan jij je relatie veranderen door veranderingen vanuit jouw kant te creëren.

      • Conny :

        Anna,

        Hoe zou ik veranderingen van mijn kant kunnen creëren.

        Heb vanmiddag een mail gedaan zonder verwijten naar hem…en met dingen waar ik tegenaan gelopen ben de afgelopen 2 jaar…was een heftige periode…allebei zo ervaren. ook geschreven over de onvervulde behoeften van ons en daar niet over gepraat te hebben….dat dat jammer is omdat het fijn is om de behoeften van elkaar te vervullen en daar samen van te genieten.

        Dat ik nu niet meer verwacht dan vriendschap, gewoon geniet van de samen momenten (niet alleen sex!)…dat ik het op zijn tempo wil doen…verder gaan…dat hij altijd hier terecht kan omdat we elkaar goed aanvoelen, heeft hij afgelopen weekend nog gezegd.

        Ook gevraagd om normaal contact te hebben en niet de stilte van nu…dat als het even te veel is voor hem hij dat mag vertellen.

        Misschien dat dit een begin is?

        Kreeg een whatsapp terug: kan je ook kortere mailtjes sturen?

        Verder nog geen reactie…
        Nou weet ik dat dat best even kan duren…denk dat hij er wel over nadenkt
        Weet in ieder geval dat hij de mail gezien heeft…misschien nog niet gelezen…dat kan.

        Je hebt mij wel aan het denken gezet…onvervulde behoeften….genoeg stof om over na te denken…

        • Anna :

          Conny,
          Wanneer we behoeften van een ander eerst leren begrijpen en vervolgens leren vervullen, dat is wanneer we mogelijkheden voor veranderingen creëren, indien afstand tussen de partners is gekomen.

          • Conny :

            Anna,
            hij wil scheiden en dan op de zelfde voet verder als nu: dus vrienden blijven, soms het bed delen en ook nog een ander erbij. Denk het niet heb ik geantwoord. Geen vrienden voorlopig…kan je net zo goed niet scheiden…
            Wil los komen van hem en dan zien wat er gebeuren gaat.

  86. Anne0406 :

    Beste ,
    Ik herken de situaties hierboven en wil graag de mijne voorleggen.
    6 maanden geleden vertelde mijn man me dat hij geen fysieke aantrekkingskracht meer voelde. Een maand later dat hij niet meer van me hield. We zijn bijna 20 jaar samen, hij is net 40 geworden. Hij is zeker geen prater. Telkens moet ik de dialoog aangaan nadat hij vreemd gedrag stelt (vb me wekenlang niet meer aanraken terwijl we voordien dagelijks knuffelden en veel sex hadden). Hij zegt te twijfelen. Nu, maanden later, zegt hij dat hij nog wel gevoelens heeft maar dat het niet hetzelfde is. Hij zegt dat hij zijn hele leven dingen gedaan heeft voor anderen en dat hij niet weet wat hij zelf wil. Maar in onze relatie zegt hij altijd authentiek geweest te zijn en wel op te zijn gekomen voor zijn mening. Hij heeft altijd weinig aandacht gehad voor zijn eigen gevoelens, zijn vader en moeder zijn overleden en hij ging door met zijn leven. Zoals hij het zegt : ‘de bladzijde omdraaien en doorgaan’. nu botst hij: het werkt niet meer. Hij ligt met zichzelf in de knoop. In onze relatie kan hij de bladzijde niet omdraaien, het lukt niet zegt hij. Ondertussen heeft hij sinds 2 maanden een relatie met een collega. Hij ziet haar op het werk, maar niet dagelijks, ze ergert hem soms, soms vindt hij het fijn met haar te praten. Ze weet niets over zijn persoonlijke problemen. De contacten lopen vooral via sms. Thuis gaan we vriendschappelijk met elkaar om maar op sommige momenten is hij heel afstandelijk. Er is geen fysiek contact meer. Ik vind het steeds moeilijker naar huis te gaan. Ik weet nooit of de ontvangst afstandelijk of vriendschappelijk zal zijn. Wanneer hij me vraagt of we uit elkaar moeten gaan, geef ik hem mijn mening: ofwel hij beslist te investeren in onze relatie maar dan gaat hij er 100% voor, ofwel hij beslist dit niet te doen. Ik wil herproberen, dat weet hij, ik wacht af. Maar mijn geduld is niet oneindig.

    • Anna :

      Beste Anne,
      Welkom op de blog.
      Anne, als jij wil dat jullie relatie een kans krijgt, dan wil je niet geduldig zijn en wachten. Maar actie ondernemen. Desnoods alleen aan de relatie werken. Hulp zoeken. Hemel en arde verzeten en uitzoeken hoe jij aan de situatie hebt bijgedragen en beginnen met je eigen gedraag te veranderen. Als jij gaat wachten tot dat je man er klaar voor is om hier iets aan te doen, zal je eeuwig kunnen wachten. Maar één persoon is nodig om relatie te veranderen, en dat kan jij zijn. Jij hoeft op je man niet te wachten. Alleen kom je duidelijk er niet uit. Zoek hulp.

      • Anne0406 :

        beste Anna,
        Ondertussen heb ik mijn positie veranderd naar hem toe: ik probeer steeds actief naar hem te luisteren als hij zin heeft een verhaal met mij te delen. Als hij afstandelijk is, respecteer ik dat ook en laat ik hem. Maar het voelt als een emotionele achtbaan. Ik weet nooit in welke ‘mood’ hij zal zijn bij thuiskomst. Nu behandelt hij me net als een vriendin. Hij praat ook tegen mij over reacties van zijn vriendin. Ik vind het allemaal erg tegenstrijdig. Ik denk wel dat ik me de laatste maanden zelf weggecijferd heb, door zoveel mogelijk ‘goed’ voor hem te doen. Ik probeer nu terug meer voor mezelf te gaan staan, maar de angst om (alweer) gekwetst te worden maakt dat het moeilijk is om dat helemaal te doen…. En ik heb al hulp gezocht; ben al 2 maanden in begeleiding en dat helpt absoluut ook om na te denken over eigen aandeel in de afstandelijke houding van mijn man, maar ook over mijn eigen grenzen.

  87. Kim :

    Beste Anna,

    Ik geloof dat elk woord in dit blog waar is van wat je schrijft, maar het is heel moeilijk om dit in praktijk te brengen. Als je een man hebt die na 20 jaar huwelijk in een midlifecrisis terecht komt, die je bedrogen heeft met diverse andere (tevens jongere) vrouwen, dan kun je wel koste wat het kost hem zijn ruimte geven, maar waar ben je zelf dan in het verhaal?

    Ik heb voor mezelf de keuze gemaakt dat ik voor een partner altijd nummer 1 wil zijn en niet ergens op de 2e, 3e, 4e of weet ik veel welke plaats gezet wens te worden. En ik vind het ronduit smerig om ooit nog sex met die man te hebben, ik walg van de gedachte, ga er bijna van over mijn nek. Ik kan het daarom niet opbrengen om te proberen mijn huwelijk te redden, ook al duurde dit 20 jaar lang en dacht ik een gelukkig huwelijk te hebben, alleen een man die zwaar overspannen was, niet wetende dat er een midlifecrisis op de achtergrond speelde. Na maandenlang waarin hij mij belazerd heeft krijgt hij zijn ruimte …. en een echtscheiding!

  88. Fritz' :

    Hallo,

    Wat een herkenbare verhalen allemaal. Krijg nog steeds koude rillingen als ik ze lees….
    Dit is mijn verhaal, in beknopte versie weliswaar.
    Zo’n 9 maanden geleden vertelde mijn man dat hij verliefd was op iemand anders. Een donderslag bij heldere hemel, want wij hadden een tof huwelijk van 22 jaar achter de rug. Had tot dan toe absoluut niets gemerkt hiervan. Hij is met haar en haar 2 kleine kinderen toen gaan samenwonen. (wij waren bewust kinderloos). Echte redenen kon hij me niet geven, het was hem gewoon overkomen…
    Wij hadden met ons tweetjes een fantastisch leven tot dan toe. Fijne familiebanden, toffe vriendenkring, leuke job,….alles wat ons hartje verlangde. Maar mss was het allemaal veel te gemakkelijk gegaan. Mijn man werd verliefd op zijn sportmaatje, en had niet de kracht om er tegen te vechten. In tussentijd is hij enkele keren willen terug komen naar mij, want hij kon ook niet opgeven wat wij allemaal samen hadden..complete chaos dus. Na een half jaar hebben we de scheiding ingezet, iets wat ik absoluut niet wilde, maar had geen andere keuze….ben verhuisd en voel me daar wel tot rust komen.
    Enkele dagen geleden vertelde hij me dat hij weg was bij haar….we hebben weer terug een heel klein beetje contact, wij werken immers nog steeds samen…maar hij is compleet van slag. Ik herken hem al zo lang niet meer. Hij is gewoon een andere man geworden. hij zit totaal aan de grond, maar weigert alle professionele hulp. Het meisje waar hij bij woonde trekt enorm aan hem. Dit doet hem enorm wankelen….
    Ik kan natuurlijk ook niet zeggen dat dit me niets meer doet. Wij kennen elkaar 27 jaar, en hebben het altijd super gehad. De liefde voor hem zit zo diep…dit is heel moeilijk te beschrijven. Ben altijd een zorgend type geweest, en zou hem,nu zo graag willen helpen, maar heb zo bang om weer gekwetst te worden. Het gevoel is enorm dubbel…
    Langs een kant ben ik nu wel gesetteld in mijn nieuwe huisje, heb een grote vriendenkring, en begin mijn draai te vinden in mijn nieuwe leventje, en langs de andere kant zie ik deze man nog enorm graag. Ook na alles wat er gebeurd is. Pff wat zit het leven soms ingewikkeld in elkaar, terwijl het zo makkelijk kan zijn….

  89. Snesje :

    Hoi Anna, wat een goed stuk, het steunt me echt. Mijn man zit in een hele heftige crisis. Het begon met verveling en idd het ontbreken van een doel waardoor hij vaak klachten had over ons huwelijk. We kwamen nooit tot de kern want het was juist heel liefdevol en knus in ons gezin, hij liet het ook steeds weer los en was dan weer van mening dat hij zo gelukkig met mij was.

    Zijn werk beviel hem ook al jaren niet, maar stappen ondernam hij nooit. Daar was ie dan! De dure sportauto. Totaal geen slimme zet want het geld was er niet maar hij kon zich niet bedwingen. Wat ik niet wist maar inmiddels wel… hij had ook al een lange tijd contact met een vrouw waar hij van dacht dat hij zijn ideale vrouw was. Ze hadden nog geen affaire maar er was wel gevoel.

    Toen werd ik zwanger van ons 2e kind. Toen brak de hel los. Hij is smoor verliefd geworden op die vrouw en kon zichzelf er niet meer toe zetten om bij zijn gezin te blijven. Erg herkenbaar wat je schrijft, er kwam een baby dus hij mocht niet weg van zichzelf waardoor hij juist meer en meer naar die vrouw getrokken werd. Je begrijpt dat de pijn voor mij en mijn dochter van 5 heel heftig was en is. Echt een hel. Ik heb hem gezegd dat hij beter uit huis kon gaan om uit te zoeken wat hij wil. We zijn nu een halfjaar verder en de baby komt al bijna. Hij is nog steeds verliefd op die vrouw maar wil er voor zijn gezin zijn, erg ingewikkeld.

    Hij probeerd die vrouw los te laten maar ik zie dat het heel erg moeilijk voor hem is. Hij zegt dat hij van haar houdt maar ook van mij en dat hij niet kan kiezen. Soms trek ik het niet meer. Ik mis mijn man heel erg en mijn dochter ook. Toch weet ik dat ik hem ruimte moet geven. Hem dwingen tot iets heeft geen zin. Nu is hij 2 dagen in de week thuis omdat ik het te zwaar heb door de zwangerschap en de zorg voor mijn dochter niet alleen kan. Ik heb het wel alleen gedaan het afgelopen halfjaar. Hij wil ook graag een rol in het gezin maar hij is nog erg in de war.

    Ik denk dat dit voor nu de beste oplossing is. Hij helpt mij 2 dagen in de week en verder heeft hij ruimte om zichzelf te vinden. Hij erkent inmiddels dat hij een zware midlifecrisis heeft. Hij weet niet of ik de vrouw ben waar hij mee verder wil, wat dat betreft schiet het niet erg op. hij houdt gewoon van 2 vrouwen zegt hij.

    Ik ben benieuwd naar jouw mening over onze situatie. Er komt een baby wat hem deel bij het gezin houdt, hij zegt dat hij er wil zijn voor zijn gezin. Ik zie dat hij dat meent en niet doet uit verplichting. Mocht je nog tips hebben, heel fijn. Alvast bedankt!

    Groet Snesje

    • Anna :

      Hallo Snesje,
      Welkom. Je zou aan jezelf kunnen vragen of je voor jezelf een tijdslimiet wil geven (minimaal 3 maanden). En dat ook met je man delen. En na de besloten datum, mocht je man het nog niet weten voor wie hij wil gaan, voor jezelf kiezen. Maar voor die tijd alleen of samen in therapie gaan. En alles op alles zetten, om zijn behoeften te vervullen. Alleen dan kan je verwachten dat een man (of wie dan ook) bij jou zou willen blijven. En mocht hij na drie maanden niet voor jou willen kiezen, dan heb je in ieder geval je best gedaan om hem het beste tijd van zijn leven te geven en zelf een mooi mens te zijn.

      • Snesje :

        Bedankt voor de tip. De baby is wel een soort termijn, eind maart. Ik probeer uit te zoeken wat zijn behoefte is maar erg lastig. Hij weet het zelf niet waardoor ik er lastig op kan inspelen. Voor mijn gevoel heb ik al zoveel geprobeerd maar die andere vrouw heeft kennelijk iets wat ik niet heb. Hij heeft het vooral over warmte, respect en waardering. Daar ga ik nu mijn weg in proberen te vinden wat ik heel erg eng vindt want ik ben zo bang voor nog meer pijn maar ik moet mijn angst overwinnen en in liefde komen. Ik ga ervoor!

        • Snesje :

          Nou grappig, jouw advies is letterlijk het plan geworden, het miest zo zijn. Eind maart wordt de baby geboren en ik heb nu het plan dat hij stopt met die vrouw tot 3 maanden na de bevalling. Hij wil er persee voor zijn gezin zijn maar ik kan de stress niet aan dat hij ook gewoon doorgaat met haar. Ik heb rust nodig en zijn dochter ook. Ik ben zo moe van het overleven en pijn lijden. En ik wil graag op kracht komen voor de bevalling en baby. Hij zegt dat zij de vrouw is waar hij bij wil zijn maar ons niet kan verlaten door de baby. Tja… Als er in de periode dat hij bij ons is niks aan zijn gevoel verandert dan is dat zo en stopt ons huwelijk 3 maanden na de bevalling. Ik ben niet boos maar heb wel verdriet want mijn liefde voor hem is nooit veranderd en de pijn van onze dochter vind ik zo erg. Hij raakt nog steeds vaak de kluts kwijt omdat hij dan weer de liefde voor mij voelt, ik laat zijn struggle bij hem. Het is zijn crisis en ik kan niet anders dan gewoon van hem houden. Nu maar hopen dat mijn liefde zijn behoeftes vervult en hij haar niet meer nodig heeft. En ik hoop ook dat de baby iets los maakt maar ik hou heel serieus rekening met het einde na de kraamtijd. Ik wil graag een man die mij wil en geen ander dus dan is het voor mij ook mooi geweest. Tips zijn welkom! Bedankt Anna!

  90. Klaartje :

    Dit nu precies de situatie waarin ik samen met mijn kinderen in terecht zijn gekomen.
    Mijn man heeft mij verteld dat hij niet meer van mij hield en is binnen 1 week vertrokken, en is niet meer de persoon die ik kende.
    Ik kon hem tot op de dag van vandaag niet met rust laten, daar wij hem als gezin zo missen, maar misschien is het inderdaad beter om hem een tijdje helemaal met rust te laten.
    Ik ben blij met dit artikel, want ik twijfelde echt heel erg aan mezelf, terwijl ik nooit iets gemerkt heb, achteraf denk ik dat hij telkens met grote tussenpozen al wel tekenen heeft afgegeven.

  91. Conny :

    Mijn man sinds hij zei dat hij wilde scheiden en de scheiding is ingezet…zoekt hij meer contact…want zoals hij zegt. we verwachten nu niets meer van elkaar, dus hij wilde ook wel met mij weg op vakantie….zo heel gewoon… ik wilde dat toch? ja voordat hij wilde scheiden om te kijken of huwelijk te redden was… toch een andere insteek van mij!
    maar voor mij zo vreemd. Hij wil toch scheiden en hij wil vrienden zijn nu. op dit moment gaat dat goed, hij komt regelmatig langs, lopen wat met de hond, lunchen enz. houdt zich als het hem uitkomt met zoon bezig.
    maar ik kan nu niet op vakantie met hem…mijn ouders passen veel op, beetje raar om dan te zeggen, fijn dat jullie zo veel oppassen maar ik ga nu even met mij bijna ex man weg. vreemde situatie….

  92. sneeuwwitje :

    Mannen in midlife zijn rare wezens; ik heb al eerder een berichtje hier geplaatst zie boven.

    Wat is bij mij het geval;
    begin december 2011: mc’er (27 jaar samen) wil mij verlaten. 2 weken later; wil het toch proberen. Heeft een week geduurd.
    Eind dec. man vertrekt hoteldebotel zit met zichzelf in de knoop. Heeft een soulmate van 12 jaar jonger. Weet niet wat hij precies voor haar voelt maar wil dit onderzoeken. Januari 2012 hebben ze een relatie.

    zomer 2012; mc’er is op vakantie geweest met s.m. maar heeft het daarna meteen uit gemaakt. Het ‘wilde’ niet. Had twijfels gehad vanaf t begin.
    Had spijt, berouw etc. wilde graag met mij verzoenen. Tsja, dat ging mij allemaal te snel dus heb de boot afghouden. 4 weken later is hij terug bij s.m.

    december 2012; mc’er maakt het weer uit na de kerst; het heeft een half niet “gewerkt’ met haar. Weer een verzoeningspoging. Nu was ik er iets meer klaar voor dus heb hem een beetje toegelaten (zoenen, uitgaan, uitnodigen voor eten etc). Niets toegezegd, maar meer van ‘we zien wel’. Leuke weken gehad. Hoop gekregen dat t misschien….

    Na 5 weken; weer afstand. Ziet het niet zitten met mij. Heeft t gevoel toch niet genoeg, ik heb een ander leventje, nieuwe vrienden etc. voelt zich buitenbeentje, Wil niet dat ik me aanpas aan hem, vind me lief, mooi, heeft ‘alles’ voor me over, kan altijd een beroep op m doen etc. Maar alleen vriendschappelijk. Zit er doorheen volgens mij. Wil rust!
    Heeft ondertussen wel (voor de 2 e keer) hulp gezocht bij een bedrijfspsycholoog. Ben benieuwd.
    Heeft ondertussen weer contact met s.m.

    Heb gisteren gevraagd of hij deze of volgende week even met mij kan praten; nu liever niet maar over een paar weken.

    Verstandelijk weet ik: loslaten!
    maar gevoelsmatig; heb nog steeds een beetje hoop. En dan gaat ‘t loslaten zó moeilijk!

    Ik heb ‘m ook altijd met rust gelaten. Ik ken ‘m als geen ander. Kan zijn midlife verklaren, begrip opbrengen (niet goedkeuren hoor), weet dat hij zichzelf moet helpen, dat niemand anders dat kan….
    Maar wanneer stopt ‘t? En hoeveel geduld heb ik nog? Hoeveel kan ik aan?

    Vind t nog steeds zó moeilijk; zelfs na een jaar….

  93. Marlies :

    Ik had een tijdje terug al eens een reactie geplaatst maar volgens mij is er wat mis gegaan want ik kan hem nergens terug vinden.

    Het volgende speelt en ik als jonge vrouw word daar erg onzeker van.
    Laat ik vooropstellen dat ik tot op heden mijn vriend eigenlijk altijd onvoorwaardelijk heb vertrouwd. Er zijn wel een paar kleine leugentjes ontmaskerd maar dat waren dingen waarvan ik toch wel heel goed kon begrijpen dat hij daar in de eerste week dat we elkaar leerde kennen een beetje omheen heeft gepraat. Het gevoel is goed en ik controleer hem ook absoluut niet.

    Ik ben zelf een jonge vrouw van 26 en mijn vriend is 27 jaar ouder dan ik ben. Een heel verschil en dus ook iets om goed over na te denken. Maar hij liet er geen gras over groeien. Hij wilde mij.

    Inmiddels zijn we een half jaar samen maar omdat ik nog studeer en hij een bizar drukke baan heeft zien we elkaar maar 1 of 2 keer per week. En dan blijft hij bijna altijd slapen.

    Ondanks dat hij altijd erg oprecht en eerlijk lijkt te zijn zit er me toch iets dwars.
    Zou hij misschien toch een man in de midlifecrisis zijn? En is hij wel echt gescheiden?

    Wat me opvalt is dat hij er erg mee zit dat hij ouder wordt. Hij klaagt vaak over dat ie oud en moe is en of ik niet veel liever het bed deel met iemand van mijn eigen leeftijd.
    Hij zegt dat hij al een paar jaar gescheiden is maar ik kwam laatst in een clubblad van de sportclub waar hij en zijn ex lid van zijn een artikel tegen waarin zij mijn vriend duidelijk als liefhebbende echtgenoot beschrijft. Overigens is het artikel wel al 1,5 jaar oud. Overigens gebruikt ze nog steeds zijn achternaam. En dat na een onschuldige zoektocht naar wat wedstrijduitslagen.

    Zou zij misschien zo’n vrouw zijn die haar man de ruimte geeft? Ik wil het er graag met hem over hebben maar zonder dat ik over kom als een jaloers kreng of een heel ongemakkelijk gesprek krijg. Ik ben bang voor de waarheid maar ik wil hem ook graag weten. Ik hou van hem maar ik wil niet tussen een huwelijk komen.

    Groetjes
    Marlies.

    • Anna :

      Marlies,
      Een vraag stellen kan toch geen kwaad! Je bent geen jaloerse kreng als je een vraag stelt. Waar je ook over na kan denken is: ben je bij hem thuis weleens geweest? Woont hij alleen? Heb je telefoonnummer van zijn vaste lijn? Als jullie officieel een relatie hebben, waar gaan jullie samen heen? Nodig hij je uit bij plekken waar zijn naasten ook aanwezig (kunnen) zijn?

  94. Lies :

    Woooww….
    Ik lees hier precies wat ik al vermoedde…
    Korte schets:
    Ik ben zelf 28, hij 32.
    We waren bijna 6 jaar samen, dochter van 3 en zoontje van (ondertussen) 4 maanden.
    Vanaf het moment dat onze dochter geboren is zijn we begonnen met huis bouwen en 3 maanden voor onze zoon kwam zijn we erin getrokken.
    We hebben dus zonder het zelf te beseffen compleet naast mekaar geleefd de laatste jaren. Hij: werken ‘s nachts, ons huis bouwen en een bijberoep. Ik: uit werken gaan, huishouden en de dochter.
    10 dagen na de geboorte van onze zoon is het bommetje gebarsten en zijn we uit mekaar moeten gaan. Nooit heeft hij iets gezegd van wat hem stoorde of wat voor hem niet goed zat… Het eerste wat ik hoorde toen ik thuiskwam met ons kleine mannetje is wat er allemaal mis was de laatste 5 jaren… Als wandelend hormoonbommetje heb je dat niet nodig. Het is geëscaleerd en ik ben vertrokken.
    14 dagen lang heb ik alles uit de kast gehaald om hem te overtuigen dat we het wel goed kunnen hebben samen en dat we nu eindelijk eens tijd voor mekaar gingen hebben.
    Maar na 14 dagen kwam het er eindelijk uit: gevoelens voor een andere.
    We hebben 2 en een halve maand met getrokken messen tegenover mekaar gestaan maar op een gegeven moment is de druk weggevallen en zijn we begonnen met praten en praten en praten…
    Ondertussen hebben we heel wat gesprekken gehad die zalig zijn en goed voelen.
    We praten over: wat als… we terug samen komen, elke keer komt dat ter sprake….
    Soms blijft het niet alleen bij praten en kunnen we onze aantrekkingskracht naar mekaar toe niet onderdrukken.
    MAAR die andere is er wel nog steeds… Door de week komt hij bij mij en in het weekend zit hij ginder.
    Zelf ben ik door een diep diep dal gegaan… daar stond ik dan alleen met een 3 jarige en een baby’tje van 10 dagen… alleen…
    Ondertussen kan ik alles wat er gebeurt is wel plaatsen….
    Hij geeft namelijk zelf aan dat hij het allemaal niet meer weet en hij vraagt zich af: Is het dit nu in het leven.. Het leven is zo saai… Hij wil meer “plezier” in het leven…
    Ik dacht dus ook aan: midlifecrisis.
    Heb hem gezegd dat hij met vrienden moet praten en blijven praten.
    En ik stelde voor eventueel professionele hulp te zoeken waarop hij antwoordde: misschien wel. (daar schrok ik van)
    Goh, ik weet niet meer wat ik kan doen maar voor mezelf is dit niet leefbaar.
    Ik snap dat hij het allemaal niet meer weet en dat hij compleet in de knoop zit.
    Na 3 jaar zo te leven (hij sliep maar een uurtje of 4 en was weer werken of bouwen) is het niet verwonderlijk dat je eronderdoor geraakt.
    Ik kan dus wat er gebeurt is best plaatsen en kan het nog vergeven.
    Maar dat hij dan hier in de week komt en in het weekend ginder dat kan ik niet langer verdragen. Als hij dan gewoon tijd zou nemen voor zichzelf zou ik het beter kunnen plaatsen.
    Geef ik hem nu meer tijd en geef ik de ruimte? Hoewel hij wel elk weekend bij die andere zit…. Ik weet niet meer wat ik moet doen om goed te doen.

  95. Jinte :

    Hey,
    Allemaal gelijklopende verhalen!
    Mijn man werd 7 maanden geleden verliefd op een vrouw van 16j jonger met 2 kl kids, hij is 53, en we zijn 32j gehuwd!
    Ik beleefde een helse periode……net zoals in de vele mails beschreven bij jullie identieke situaties! Het was hels!
    Nu ik hem voor de 3ex betrapte met een 2e gsm en toestanden, maak ik er een eind aan. Doch nu wil hij opeens me niet kwijt, kiest voor mij, “zegt hij” en breekt met haar! Waar ik nog niet zo zeker van ben!!! Ze hebben nu mekaar in 2 weken niet gezien, maar volgende week zien ze mekaar dagdagelijks, waar ze samen werken.
    Ik stel me dan de vraag : zal of kan dit ooit stoppen!!!!
    Hij zegt, jouw onzekerheid zal stoppen als ze iemand anders vind, sorry maar……waarom zocht ze dan die 7 maanden niet iemand anders, ze WIST dat hij gehuwd was!!!!!
    De smsjes die ik lees van haar…doen me dood….
    Nu is er waarschijnlijk sms en telefoon stilte, omdat ik het ontdekte, alweer!
    Ik weet niet verder hoe het moet. Of ik met hem verder moet….of kan….
    En of de geschiedenis zich niet zal herhalen?
    WAT DENKEN JULLIE
    liefs x

  96. Sophie :

    Hoi Anna, kan je mij helpen om mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik stuurde je reeds mails op 29/10/2012 en 3/12/2012. Ik zit nu in een vechtscheiding, moeilijk en emotioneel. mijn man is nu al 8 maanden weg, maar ik heb het nog steeds moeilijk. hij zit duidelijk met een midlife maar is ook in behandeling voor zijn depressie. Hij leeft rijkelijk en gaat veel op vakantie. Ik kan gelukkig al weer enigzins normaal leven en heb veel vriendinnen die er zijn voor mij. Wat kan ik doen om ooit weer gelukkig te zijn en open te staan voor een nieuwe relatie? Hoe begin je daar aan? Ik heb wel nog pijn, verdriet en angst maar verlang er ook naar om weer leuke dingen te doen met een man. Dank je voor je tips.
    Sophie

    • Anna :

      Sophie,
      Bedankt voor je bericht. Heel kort, maar straalt zo veel gevoel over wat jij voelt.

      Dit is wat jij kan doen:
      :
      #1 Nu beslissen om deze stap te zetten: om leven op rails te hebben. Nu gelukkig zijn. Nu open staan voor een nieuwe relatie.
      Er is een verschil tussen iets willen en beslissen om het uit te voeren.

      We besluiten om iets te beginne, te stopen, te voelen, toe te laten, niet meer toe te laten etc.

      Dan pas komen de veranderingen.
      Als we iets wensen, maar nog niet hebben besloten – dat is de fase waar geen veranderingen plaats vinden.

      Klinkt heel simpel en niet als baanbrekend. Maar dit is de kern van alle veranderingen – (nieuw) besluit.
      En je weet wanneer je een besluit hebt genomen – dat is het moment wanneer veranderingen plaats beginnen te vinden.

      #2 Hulp zoeken indien deze stap zelf maken moeilijk voor je is.

      In liefde op nieuw te kunnen geloven is één van de moeilijkste beslissingen die we als mensen soms moeten maken.
      Geloven dat iemand ons wil, dat we liefde waard zijn, dat deze keer het anders zou zijn.

      En een ander persoon kan je daarbij helpen, wanneer je het wenst, maar nog moeite mee hebt om te geloven in wat mogelijk is.

      En zonder geloof, zonder overtuiging dat de toekomst beter kan zijn dan nu, zal het ons moeilijk worden om veranderingen in te brengen.

      Liefs,
      Anna

  97. Jet :

    Anna,ik krijg mijn berichten niet verstuurd

  98. ger :

    Ik heb het afgelopen jaar precies hetzelfde mee gemaakt met mijn man en ik heb hem ook 1jaar los gelaten en op het punt van scheiden gestaan maar heb toch besloten on hem de ruimte te geven en we zijn nu eindelijk op de juiste weg terug zijn 26 jaar samen en waard om voor te vechten zou iedereen willen aanraden geef je man de ruimte bij mij heeft het gewerkt.

    • Jinte :

      Die ruimte geef ik hem, maar hij zit zo gewrongen in zichzelf dat hij niet kàn kiezen, zij of ik, ik ben diegene die hij niet kan achterlaten zegt hij. Ik ben dé vrouw van zijn leven, maar bij haar is hét anders, hoe anders kan hij niet vertellen. Ik zei hem ook dat een leven met 3 onmogelijk is, ik ga eraan kapot, al die leugens, smsjes, foons, het stopt gewoon niet. En wat ik niet kan begrijpen is een vrije vrouw die een gehuwde man blijft wegtrekken uit zn huwelijk…..zij is wel 16j jonger….sorry maar verdwijnt in het niets als ze naast mij staat, en ik zeg dit niet om mezelf hoog te plaatsen, maar het is gewoon zo!
      Ik weet niet meer wat te doen.

      • Anna :

        Jinte,

        Ruimte geven is goed. Tegelijkertijd dat is geen antwoord voor alle problemen. Aspirine is geen oplossing voor alle ziektes. Dezelfde met ruimte geven. Jullie beide vervullen de behoeften van elkaar kennelijk niet voldoende. Als je dat niet kan leren zal je man definitief weg bij je gaan. Ga met een deskundige werken. Zelfs als je man niet mee wil. Je kan situatie veranderen.

  99. Ietje :

    Hallo Anna,

    Ik wil reageren op de MC.

    Mijn man is 9 weken geleden uit huis weggegaan.
    Vandaag 1 jaar geleden heeft hij een ongeluk gehad, na deze dag is hij gaan na denken over zijn leven.

    Twee maanden later is onze vriend dood getrapt, toen is hij nog erger gaan veranderen.

    In januari is hij een week weggeweest, hij wist het niet meer. Kwam met de mededeling, ik hou niet van je niet van de kinderen en van mijzelf.
    Het liefst ga ik naar de horizon en laat alles achter.
    Ik heb hem laten gaan.
    Na een week bij zijn broer te hebben gewoont, is hij terug gekomen.
    We zijn in therapie gegaan, daar werd gelijk aangegeven dat hij een MC had.

    In april van dit jaar, heeft hij gezegd het gaat goed, we komen er wel.
    Het enige wat hij wilde was een keer alleen op vakantie. Dat heeft hij gedaan, afgezonderd op een camping, met de rug van de caravan naar het pad.

    Toen hij terug kwam was alles anders, hij twijfelde over onze liefde, alles wat hij vroeger wilde doen kon niet meer.

    Hij is weer naar zijn broer gegaan, heeft al 5 weken geen contact met zijn kinderen 3 jonge mannen tussen de 15 en 20.
    Hij wil scheiden, maar doet er niets voor, ik mag alles regelen want een advocaat is te duur.

    Heb nu alles stop gezet, ik wil rust.

    Zelfs opa en oma nemen geen contact op met de jongens.
    Alles is mijn schuld. De schulden, dat hij zo is.
    Hoe kan iemand na 25 jr samen en 20 jr huwelijk zo zijn, het is mijn man niet meer.

    Heb hem altijd bij gestaan, problemen met zijn vervelende jeugd, zijn ouders.
    Nu zijn zij alles, en wij zijn gezin zijn niets meer.

    Ik hou nog van hem, dit is zo moeilijk.

    Van een ongelukkig vrouw en moeder.

  100. AN73 :

    Hallo,

    ik wil proberen mijn huidige situatie te schetsen.
    Een maand of 5/6 geleden heeft mijn partner waar ruim 24 jaar mee samen ben en 16 jaar getrouwd ben een bom op ons huwelijk laten vallen. Ons huwelijk was al 5 jaar slecht, hij hield niet meer van mij en betwijfelde of hij ooit wel van mij gehouden had.
    Hij zat zich af te vragen of zijn leven zoals het was ook het leven was dat hij nastreefde. “Is dit het nu”? “Is dit de vrouw waar ik oud mee wil worden?” Vervolgens een hele rij met zaken die ik verkeerd had gedaan en waar hij niet meer tegen kon. Ik heb hem gesmeekt mij niet te verlaten en mij een kans te geven al die zaken waar hij zo veel moeite mee had op te pikken en te veranderen. Dit heb ik ook gedaan, maar het is niet genoeg om zijn hart naar mij weer te openen en van mij te houden. We hebben 2 kinderen …. daar begin je toch niet aan als je niet van iemand houdt!? We hebben geprobeerd verder te leven en nog wat te maken van ons huwelijk. Ik heb heel veel geinvesteerd en hij heeft alleen maar afgewacht of het gevoel weer zou keren. Hij heeft ook een “maatje” gevonden die naar hem luistert en advies geeft en voor hem klaarstond in zijn moeilijkste momenten. Hij is niet verliefd zegt hij maar hij zit te hele tijd berichtjes uit te wisselen, ook waar ik bij zit de hele avond en hij gaat ook bij haar op bezoek als de kinderen vrij hebben. We zijn een aantal weken uit elkaar geweest maar dat werkte niet. voor hem niet en voor mij ook niet.
    Ik hou verschrikkelijk veel van mijn partner en ik denk dat het een fase is waar hij al meer dan een half jaar in zit. Hij wil maar dat ik mijn leven leidt zonder hem en geen rekening meer houdt met hem. Maar als je zo lang samen bent hou je vanzelf rekening met elkaar. Ik doe mijn eigen dingen en ik heb mijn eigen leven maar het thuiskomen bij mijn partner en ‘s avonds tegen hem aankruipen in bed daar verlang ik naar.
    We hebben nu besloten voor de duur van een half jaar mentaal en emotioneel te scheiden. We laten elkaar vrij en zorgen wel voor de kinderen en het huis. Vreemdgaan is geen optie!
    Het valt mij ontzettend moeilijk omdat ik dolgraag wil dat hij mij kust, knuffelt en mijn man weer is en wij een compleet gezin vormen maar hij kan en wil dat niet.
    Ik weet dat ik zonder hem kan leven als dat moet en dat heb ik hem ook gezegd. Maar ook dat het heel moeilijk voor mij wordt omdat hij de man van dromen is, nog altijd!
    Hij vraagt me de hele tijd maar om geduld en te wachten maar dat hij niet kan zeggen wat de uitkomst is op het eind!
    Ik wil me onafhankelijk opstellen en laten zien dat ik het wel kan zonder hem maar mijn ogen verraden mij.
    Ik ben moe gestreden maar ik moet volhouden.

    Ik heb heel veel gelezen over midlife crisis en alle kenmerken die genoemd worden die passen precies bij hem.

    Ik weet niet meer wat ik moet doen om hem bij mij te houden…
    Hij zegt dat hij hulp wil zoeken bij een psycholoog en daarna evt relatietherapie. Zijn huisarts zei hem dat het geen midlife crisis was omdat hij geen baard had laten staan en dat hij geen sportwagen had gekocht. De huwelijkscrisis was daar geen gevolg van! Ik was daar zo boos over. Vooral omdat ik gelezen heb dat er veel meer zaken zorgen voor een midlife crisis en dat in de meeste gevallen de partner de schuld krijgt! Hij zet zich ook af tegen onze gezamelijk vrienden, zij vragen niet eens aan hem wat er aan de hand is, maar hij verteld ook niks! Ik heb het ze zelf verteld dus vragen ze mij wel hoe het gaat. Hij heeft nu nieuwe vrienden om zich heen verzameld die mij niet kennen en alleen voor hem strijden!!!! Dat doet mij verdriet!
    Dat het huwelijk niet optimaal was, tja dat kan ik niet ontkennen. Maar er waren meer goede momenten dan slechte. Elk huwelijk ken zijn ups en downs.

    Een heel verhaal… maar ik ben aan het eind van mijn latijn….wat moet ik doen!?

    • Anna :

      Beste AN,

      Welkom. Wat in jullie relatie precies aan de hand is, dat weet ik niet. Maar één ding is zeker – je man heeft zijn behoefte voor een vrouw in zijn leven niet verloren.

      Waarom hij een ‘maatje’ wil en jou niet? Misschien omdat jullie bij elkaar niet meer passen.

      Maar misschien omdat jullie uit elkaar gegroeid zijn. Wat wel voorkomen had kunnen worden.

      Ruim 92% van mijn cliënten zijn vrouwen die alleen komen in zich in jouw situatie zouden kunnen identificeren.

      Is de situatie tussen jullie in de afgelopen 5/6 maanden verbeterd, hetzelfde gebleven of misschien zelfs verslechtert?

      Als het niet verbeterd is en jij een kans op een herstel wil hebben, wil je zsm pro hulp zoeken. En desnoods alleen gaan.

      • AN73 :

        Anna,

        Er is geen verbetering opgetreden de afgelopen 6 maanden. Hij zegt dat hij emotioneel al gebroken heeft met mij en dat iets hem tegenhoudt mij weer toe te laten in zijn leven. Maar hij weet niet wat. Daar wil hij hulp voor zoeken. Maar er is blijkbaar een vrij lange wachttijd bij de hulpverlening.
        Alle zaken die hij heeft aangedragen die anders moesten heb ik in eerste instantie allemaal verandert voor hem.
        Nu besef ik ook dat deze veranderingen juist goed zijn geweest voor mij. Ik ben ook verandert en zelfstandiger dan ooit.
        We leven als broer en zus naast elkaar. Liggen wel in 1 bed maar van zijn kant geen liefde en van mijn kant een diep verlangen naar zijn armen om me heen.
        Hij wil vrij zijn en geen rekening meer houden met mij en mijn wensen. Wil gaan en staan waar hij wil en alleen blijven. Hij wil zijn jeugd herbeleven waarvan hij zegt dat hij zo veel heeft gemist omdat we zo vroeg een vaste relatie hadden.
        Maar zijn jeugd komt niet meer terug… hij heeft ook 2 kinderen waar hij rekening mee moet houden.
        Ik heb geprobeerd hem te laten zien dat we nog dingen kunnen doen in de toekomst die in onze jongere jaren niet hebben gedaan. We zijn immers nog jong! Reizen, stappen met vrienden, gaan voor elkaar! Maar hij weet niet of hij dat nog wil… .en als hij dat wil misschien niet meer met mij….

        Wat dat maatje betreft…ze heeft op het juiste moment gevraagd hoe het nou met hem ging en geluisterd. Dat heeft veel bij hem losgemaakt. Hij praat over mij met haar en ze hebben samen besloten dat er geen bodem is voor een liefdesrelatie tussen hen 2.
        Ze zijn vrienden meer niet… zegt hij.

        Ik wil mijn man en huwelijk terug…. maar weet niet meer wat ik moet doen. Heb alles al gedaan.

        Hij zegt dat hij weet wat hij me aandoet en bewondering heeft voor mijn geduld met hem. Dat ik aan de buitenkant sterk overkom maar dat hij precies weet hoe het van binnen gaat met mij….. Ik ga kapot aan de situatie maar moet geduld hebben.

        • Anna :

          AN,

          Je zegt dat deze vrouw op het juiste moment gevraagd had hoe het met hem ging en geluisterd heeft. Is dit iets wat je man van jou wellicht gemist heeft? Je zegt ook dat je al alles gedaan hebt. Ben je ook bij een deskundige geweest voor een gesprek? Al moeste je alleen gaan?

  101. An73 :

    Anna,

    Ik heb een aantal gesprekken gehad met mijn huisarts waar ik een vrij goede relatie heb.
    Professionele hulp heb ik nog niet gezocht. Ik besef wel dat ik dit moet gaan doen.
    Ik wil graag naar mijn man luisteren en hem de aandacht geven die hij verdient maar hij sluit me buiten.
    Ik wil alles, maar dan ook alles doen om mijn huwelijk te redden.

    An

  102. An73 :

    Anna,
    We hebben gisteren weer een voor mij heel emotioneel gesprek gehad.
    Hij heeft,zegt hij, een emotionele muur opgetrokken en hij weet niet hoe hij die blokkade in zijn hart moet opheffen en of dit het voor mij gewenste “effect” zal hebben.
    Daarom wil hij met een psycholoog gaan praten.
    Hij voelt zich ook emotioneel verwaarloosd en dat ik hem altijd als vanzelfsprekend heb beschouwd. Misschien is dat ook zo omdat hij er altijd was en klaarstond, hoe dan ook!
    Ook hier ben ik al 6 maanden aan het werken om hem te laten zien hoe geweldig ik het vind dat hij in mijn leven is en dat ik hem heel erg waardeer en van hem houdt.

    An

    • Anna :

      Beste An,
      Je doet je best en zo te lezen bereid bent om veel voor je relatie te doen. En wellicht een gesprek met een deskundige kan je laten zien wat je kan doen om je man nog beter te begrijpen. Herstel heeft tijd nodig. Geef niet op.

  103. Fleur :

    Helaas werkt dat loslaten niet altijd. Mijn man is een dergelijke crisis terecht gekomen toen hij van baan verwisselde. Hij ging nadenken over kinderen en kwam tot de conclusie dat hij vrij wilde zijn, zonder kinderen en zonder mij (wij hebben geen kinderen). Ik heb hem vrij gelaten, wat ertoe heeft bijgedragen dat hij bijna een jaar ergens anders woonde. Hij wilde weer terugkomen maar toen hij weer terug was had hij eigenlijk nog minder aandacht voor mij en was hij nog meer met zichzelf bezig. Ik heb het een half jaar aangekeken, waarna ik heb aangegeven dat ik geen oplossing meer zie. Hij kwam ook nergens mee, dus wilde ik scheiden. Om te beginnen apart slapen om te laten merken dat ik het meen, maar vanwege een hoge hypotheek nog in het zelfde huis. Vier maanden na mijn besluit ging hij op vakantie en kwam opnieuw tot de conclusie dat hij toch verder wil en er nog voor wil vechten. Maar na drie jaar ruimte geven was mijn geduld inmiddels op. Hoewel ik nog ontzettend veel van hem hou zet ik door en zitten we nu in de scheidingsprocedure.

  104. Sas :

    Hoi Anna,

    Ik vraag mij af of mijn man een mc heeft. Hij is sinds 3 weken weg en liet mij na 13 jaar relatie achter met een 8 jarige zoon en een baby van 3 weken met de mededeling dat er niet meer genoeg liefde was om ons gelukkig te maken. Dat hij mijn verlangen naar zijn liefde niet kon beantwoorden, dat hij zag hoe mij dat onzeker maakte, dat hij hier sleur ervoer en dat hij niets anders deed dan allerlei klusjes in huis, razendsnel en met trillende handen. De situatie maakte hem depressief en drukte als een molensteen op zijn borst. Hij deed nu wat zijn hart hem ingaf….

    Ik ben zwanger geworden met medische ondersteuning, ik dacht een gezamenlijke keus. Hij kreeg een integriteitsonderzoek aan zijn broek op zijn werk. Toen ik 3 maanden zwanger was ontdekte ik zijn affaire; zij 26, hij 48 en het was al gaande van voor ik zwanger werd. Kort na mijn ontdekking vertrok hij, om na te denken, zei dat het niet meer goed kwam tussen ons. Na een week kwam hij thuis. Na 4 weken vertrok hij weer, het zou niet meer goed komen zij hij want waarom kon hij haar dan niet loslaten zei hij. En na 3 weken was hij weer thuis, beloofde me van alles maar zijn woorden waren leeg, ik voelde het niet. Hij kreeg een burn-out en kwam thuis te zitten. Vervolgens vertrok hij toch weer, was 3 weken weg en had min of meer zijn intrek al genomen bij haar. Ik gaf hem een echtscheiding op een presenteerblaadje maar frappant genoeg, stond hij 2 dagen later voor de deur. Smeekte me terug te mogen komen, op mijn voorwaarden. In totaal was hij 3 maanden thuis waarvan 2 maanden het ” goed” ging; we werkten samen aan herstel, het vertrouwen schonk ik hem en merkte bij mezelf dat ik niet meer de behoefte had zijn wandel na te gaan. Twee weken voor de geboorte van ons tweede kindje voelde ik verandering bij hem, de afstand groeide. Ik weet het aan de hoorzitting van het integriteitsonderzoek wat hij had lopen. Dat brak hem, maakte hem kapot. Werd na bijna 30 jaar keurige staat van dienst, afgebrand. Z’n ego gesloopt.
    Ik zag zijn veranderde gedrag als het gevolg daarvan. Maar omdat het me onzeker maakte, merkte ik dat ik vaker verdrietig was, vaker huilde om alles wat er gebeurd was. Iets wat ik in de twee voorgaande maanden expres niet had gedaan omdat hij er niet mee om kon gaan ik wilde wachten tot een moment dat we allebei weer wat steviger waren. De hormonen in mijn lijf hielpen tenslotte ook niet. We wilden eerst de rust in huis herstellen, samen weer een gezin vormen en de geboorte afwachten en daarna misschien maar eens aan relatietherapie oid.. Een bewuste keus om stap voor de stap te doen. Mijn verdriet kon hij niet handelen; zei dat het zijn schuld was, hij had me kapot gemaakt en hij begreep dat ik boos en verdrietig was. Smeekte me om hem niet weg te sturen.
    En toch…. voor ik het wist was hij toch weer weg, 3 weken na de geboorte. Ik was nog herstellende van een keizersnede en een liter bloedverlies, mocht niet tillen, autorijden etc.. Op de vraag om nog even te blijven voor de kinderen, antwoordde hij negatief. Hij kon het niet opbrengen want hij zou zichzelf dan wat aandoen. Hij vertrok, naar een vriend. Hij zegt haar al die tijd niet gezien te hebben maar nu wel weer contact met haar te hebben via de whatsapp.

    En ik ben verbijsterd, over wat er is er is gebeurd. In de twee van de laatste drie maanden, was hij superlief, betrokken, mijn man was weer terug, niet de liegende verliefde dwaas zoals hij voorgaande maanden was geweest. Bezig met de komst van de baby, bezig met de toekomst, waar we volgend jaar op vakantie konden gaan, lieve berichtjes met hoeveel hij van me hield etc.. En dat was nu dus ineens compleet over.

    Hij doet nu ronduit hufterig tegen me. Ik kan niet zeggen of vragen zonder dat hij ontsteekt in woede. Hij wil de kinderen wel zien. Zegt dat hij het verschrikkelijk vindt wat hij me aandoet maar elk contact tussen ons, ontspoort bij hem in woede en boosheid en is er weinig van te merken dat hij het verschrikkelijk voor me vindt. Hij lijkt nul empathie te hebben voor mijn situatie en heeft nog niet een keer gevraagd hoe het met me gaat en of ik het wel red met de kinderen.

    Ik vraag me af of ik gewoon een hork heb getroffen of iemand in een mc? Teruglezend over een mc, zou het best kunnen: in 2010 wisselde hij van functie en kwam van een operationele functie in een politiek bestuurlijke functie. Totaal anders dan hij ooit had gedaan en hij was er doodongelukkig in temeer hij ook nog gekleineerd en als waardeloos werd afgeschilderd. Van de zekere zelfstandige leidinggevende die hij was, veranderde hij in een onzekere medewerker. Gelukkig had hij na een half jaar zijn oude functie terug en bloeide hij weer op. Wel had hij moeite met z’n leeftijd, z’n vette lijf zoals hij zelf zei (1.83m en 88 kg). Wilde een beugel voor z’n scheve tanden (2011). Liet een baard staan (maar 2 weken hoor). Kocht in mei 2012 zonder enig overleg een dure mountainbike (€ 1600,00) twee dagen voor het vakantiegeld binnen zou komen maar kon daar pertinent niet op wachten. Dus betaalde hij cash met geld gepind van de creditcard waardoor er € 160,00 extra opnamegeld werd berekend. En begreep totaal niet dat ik daar boos om werd. Over zoiets hadden wij überhaupt nooit strijd gehad. Was verder ontevreden over z’n werk; hij had niet veel bereikt terwijl zijn broers en zussen gestudeerd hadden en hoge inkomens hadden. Wij konden niet elke vakantie op vakantie, zijn zus wel. Hij verzuchtte zich daar zo vaak om. Ons huis was net helemaal verbouwd en klaar en naar mijn idee naar onze wens maar nee, ineens was het huis te klein en de tuin de smal. En tja, die regen in Nederland… Vorig jaar najaar viel het me op hoe hij tekeer kon gaan over de regen. Zo boos en woedend en sacherijnig als het regende, buitenproportioneel. Hij wilde weg, een resort beginnen in Thailand. Maar als ik zei dat dat goed was, had hij alweer 10 beren op de weg. Begin 2013 bleek ik zwanger en apte hij me dat hij zo gelukkig was. Kort erna ontdekte ik de affaire. Sinds maart 2013 is 14 kg afgevallen en is hij als een bezetene gaan hardlopen met als doel de marathon van New York.

    Ik dacht dat wij gewoon een oke huwelijk hadden en ik zag het totaal niet aankomen dat hij een affaire zou krijgen terwijl wij bezig waren met het krijgen van een kindje. Oke, ik geef toe dat we niet elk weekend in de gordijnen meer hingen maar toch. Ik dacht echt dat we gelukkig waren. Ik snap niet dat hij die zwangerschap toen niet heeft tegengehouden. En ik snap niet dat hij 3x weg is gegaan en weer 3 x is teruggekomen.

    Wat denk jij Anna?

    Ik weet niet wat ik moet… ik zou me graag verschuilen achter een mc maar is het ook zo. Of heb ik gewoon een lul van een vent die me op ongelooflijk schofterige manier nu laat zitten? De eerste afspraak bij de echtscheidingsmakelaar is geweest.

    Is dit zo’n man die ik rust en ruimte nu moet gaan geven?

    • Anna :

      Beste Sas,

      Of je man MC heeft of niet, dat kan ik nu niet zeggen.

      Wat me vaak in mijn praktijk opvalt is dat beide partners MC verantwoordelijk voor alle ellende in de relatie stellen. Terwijl er ook andere ‘problemen’ aanwezig zijn.

      En soms is het een combinatie: een persoon zelf is een egoïst, MC en (relatie)problemen.

      Wat het bij jullie is, kan ik aan de hand van je schrijven nog niet zeggen.

      Wat je nu het beste kunt doen: hem met rust laten of niet? Zelf zsm in therapie gaan, voordat het te laat is. Zo kom je snel achter of je man een schurk is of er meer aan de hand is. En of jij nog een kans hebt om je relatie te redden.

      Want aan een man ‘rust en ruimte geven’ of niet – is een te kort door de bocht oplossing.

  105. Sas :

    Beste Anna,

    Ik denk dat er wel meer aan de hand is en niet een mc (of een combinatie van). Ik denk dat er al eerder sprake was van onvervulde behoeften, alleen al op het vlak van seksualiteit. Al een tijd terug verloor hij z’n belangstelling voor mij en als het ter sprake kwam, zei hij altijd dat hij er niet zo’n behoefte aan had en dat het dus geen issue was. Ik zocht telkens toenadering en als er wel iets van kwam, was dat veelal op mijn initiatief waarna hij altijd verzuchtte dat we “dit” toch echt vaker moesten doen want het was heerlijk. Alleen kwam het er nooit van…. De laatste 2 jaar was er wel weer meer intimiteit waarvan ik nu weet dat hij dat heeft ervaren als productie-sex om een kindje te krijgen. Bij mij was dat niet het geval maar zo verschillend zaten we er dus kennelijk in.

    Hij zegt nu bij zijn vertrek dat het tussen ons niet goed zit en ik zoek me de blubber naar de oplossing. Hij is weg en heeft de scheiding dus al aangevraagd. Ik vraag me af hoe ik het voor elkaar kan krijgen dat hij met mij nog in therapie wil. Ik blijf er van overtuigd dat het met de liefde tussen ons heel lang heel goed heeft gezeten en er nog voldoende liefde is (hoe hard hij ook roept dat het over is), alleen is dat niet genoeg. Hij is er klaar mee en wil de deur achter zich dichttrekken. Therapie wil hij niet, is een gepasseerd station zegt hij. Hier thuis was hij aldoor onrustig, had het gevoel weg te moeten. Hij zegt dat hij nu de rust heeft hervonden en dat de koek tussen ons gewoon op is.

    Door z’n horkerige gedrag, wil ik heen prikken. Ik heb het idee dat hij alleen maar rot en schofterig doet om mij geen hoop te geven en omdat hij het denk ik zelf nodig heeft om afstand van mij te kunnen nemen. Maar dat is mijn doe-het-zelf-psychologie.

    Is er gedrag wat ik moet laten zien of juist niet om hem te bewegen? Hoe krijg ik het voor elkaar dat hij mij weer gaat zien?
    Je zegt dat ik zelf in therapie moet gaan, voor het te laat is maar wat bedoel je daarmee?

    Ik doe nu mijn best om hem los te gaan laten, probeer hem die ruimte te geven die hij kennelijk nodig heeft (hem vasthouden werkt niet, dat weet ik allang). Maar heb je tips hoe ik me het beste op kan stellen naar hem? Eigenlijk ben ik boos en wil ik woedend zijn maar dat heeft averechts effect. Helemaal uit zijn blikveld verdwijnen, maakt de scheiding waarschijnlijk alleen maar makkelijker voor hem want dan hoeft hij ook mijn verdriet niet waar te nemen en wordt zijn schuldgevoel ook minder gevoed. En volledige afstand maakt waarschijnlijk dat we echt elke connectie kwijt raken.

    Pff… sorry Anna… ik ben wanhopig zoals je ziet. Ik weet niet welke houding ik me aan moet nemen om hem niet helemaal weg te jagen en nog enige kans op herstel tzt te houden…

  106. Sas :

    Of misschien moet ik de vraag anders stellen: wat zijn mijn absolute don’ts in mijn gedrag naar hem? Hoe kan ik de connectie houden met houden met hem zonder dat ik hem juist van me afduw.

    • Anna :

      Beste Sas,

      Wanneer een partner zijn/haar belangstelling in intimiteit verliest, verschillende oorzaken (die je vaak in communicatie zou vinden) hebben daar wellicht aan bijgedragen. Wat bij jullie precies een rol speelde kan ik nu nog niet zeggen.
      Er staat al best veel op deze site over de emotionele, mentale en lichamelijke aantrekkingskracht etc., waarom het weggaat en hoe het terug te brengen. Wanneer je hier niet voldoende voor jezelf kunt vinden, alleen in een persoonlijke gesprek is het mogelijk om precies achter te komen welke acties die je nu onderneemt – niet productief zijn.

  107. Bibi :

    Hier al hetzelfde verhaal, mijn man zegt ook rust te willen en woont ook niet meer bij ons. Omdat ik hem niet met rust kan laten omdat ik het gezin wil redden heb ik gezegd te willen stoppen en alle lijnen met hem verbreek.

    Heb gezegd daarom alle mogelijke zaken in werking te zetten zodat hij complete rust krijgt. Dus de scheiding is in werking gesteld. Hierdoor kan ik me wat meer richten op onze kinderen en wat rust brengen in het gezin. Hij woont officieel elders, ik ben bezig mijn financiële zaken te regelen en wacht tot alles rond is.

    Het geeft meer rust maar het doet me ook veel verdriet om op deze manier na 20 jaar niet meer nodig te zijn terwijl we echt alles samen deden en we ons samen sterk voelden.

    Hij lijkt ineens heel actief om zijn zaakjes te regelen en dat is moeilijk om te zien dat je in 2 weken tijd zo snel niet meer deel neemt aan iemands leven.

    En toch zijn er ook mooie momenten, hij komt nog regelmatig. We praten veel met elkaar, hij is lief voor me en op bepaalde momenten genieten we nog van elkaar omdat het ongedwongen is.

    Ik zelf denk dat ie een depressie heeft, en hoop een beetje dat ie ooit tot inkeer komt. Maar ben ook bang dat het dan voor ons te laat is omdat ik nu heel zelfstandig mijn zaakjes regel en me dat ook wel voldoening geeft.

    Maar ik hou nog wel van hem, we hebben drie kinderen samen en kennen elkaar na 20 jaar door en door. Maar dit heb ik niet zien aankomen, hij ging zomaar ineens weg om na te denken en liet me achter. Dat zou hij zelf nooit gedaan hebben.

    Fijn te lezen dat ik niet de enige ben, en ik hoop dat we in ieder geval hele goed vrienden mogen blijven hij is erg belangrijk voor me.

  108. Anja :

    Hallo,

    Mijn man gaf begin september aan dat hij niet meer wist of hij wel/niet verder wilde met onze relatie.
    Op zijn verjaardag is hij weggegaan met de woorden ik heb tijd nodig voor mezelf. Waar hij de eerste nacht geslapen heeft weet ik niet. Op vrijdag is hij naar een hotel gegaan. Op zaterdag kwam hij thuis met de mededeling het komt goed. Bij vrienden gaf hij aan nee ik denk niet aan scheiden maar heb even tijd nodig voor mezelf. (We hebben deze zomer ons huis verbouwt en hij heeft een drukke baan). Op zondagavond belde hij ik kom naar huis morgen het komt goed. Toen ik op maandag thuis kwam herkende ik hem niet een uitdrukkingsloos gezicht. Hij is na een paar dagen weer vertrokken en gaf aan dat hij was ingetrokken bij een ex-collega. Hij belde nauwelijks met de kinderen. De kinderen en ik begrepen er niets van. In de tussentijd kreeg ik te horen dat ik baarmoederhalskanker heb. Zijn reactie gelukkig heb je genoeg vrienden en familie om je heen. Hij heeft niet eens gevraagd hoe ik de opvang ging regelen met de kinderen. Zelfs op ontwikkelingen reageerde hij niet of nauwelijks. Hij gaf ook aan dat hij niet meer mijn partner kon zijn aangezien hij een andere vrouw had leren kennen. Een vrouw zonder kinderen, eigen zaak, vrijstaand huis en goed bij kas. Dit bericht kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel! De ene keer geeft hij aan we kennen elkaar sinds april de andere keer we kennen elkaar sinds eind augustus.
    De waarheid kom ik nooit te weten.
    Ik mag niet weten waar hij nu woont omdat hij bang is dat ik contact opneem met zijn nieuwe partner. Hij had daar in eerste instantie aangegeven dat wij al gescheiden waren en later dat wij al uit elkaar waren?! Allemaal niet waar.

    Hij praat niet met zijn ouders/zus/vrienden die mij kennen alleen met collega’s en zijn nieuwe vriendin en haar vrienden. Dit doet veel pijn ook bij zijn familie. Hij heeft nooit geslapen bij zijn ex-collega maar is direct bij haar ingetrokken!
    Tussentijds hebben we gesprekken gehad en gaf hij aan dat hij nog heel veel van mij houdt maar dat hij niet meer terug kan vanwege de nieuwe vriendin maar ook vanwege de reacties die hij krijgt van onze omgeving. Zijn ouders hebben via mail/telefoon geprobeerd contact met hem te krijgen maar hij ziet alles als een aanval en zoals hij zegt natrapperij.

    Tijdens mijn behandelingen is hij terug gekomen naar huis om voor de kinderen te zorgen maar dat leverde ook spanningen en hoop. Helaas is hij na een hevige ruzie weer vertrokken met al zijn kleding. Verzoek tot echtscheiding is ook al aangevraagd.
    Ik loop met veel vragen wat heb ik niet gezien, waar is het fout gegaan.
    Zijn enige reactie het is op ik heb het 1,5 jaar geprobeerd maar kan niet meer. Ik heb relatietherapie voorgesteld maar dat wilt hij niet. Hij is niet meer verliefd en er is nu te veel kapot in zijn ogen.
    Hij heeft helaas nooit wat aangegeven! Op vakantie in augustus zei hij nog wij gaan nooit scheiden en mocht het niet goed gaan dan trekken we aan de bel. Een maand later is alles weg. Heel onbegrijpelijk!

    Mijn behandelingen zijn goed aangeslagen tumor is niet meer zichtbaar maar ik kan er niet van genieten mijn wereld staat op zijn kop.

    Ondanks zijn gedrag en handelingen hou ik nog veel van hem.
    Ben zeer verdrietig maar ook teleurgesteld en erg boos.

    Hoe kan ik hier nu het beste mee om gaan?
    Het is makkelijk om te zeggen vergeten en kijk naar de toekomst met je 2 dochters (3+6 jaar).
    Gevoel en verstand “praten” niet met elkaar.

    • Anja :

      Ik heb gekeken op Wikipedia – midlifecrisis en zijn gedrag is herkenbaar. Ik heb het stuk naar hem doorgestuurd maar hij wuift alles weg.
      Ons huwelijk was in zijn ogen niet meer goed. Intimiteit was minder maar we waten druk met de verbouwing en door mijn klachten had ik ook niet altijd zin en had last van stemmingswisselingen.
      Zijn nieuwe vriendin is echt de ware en begrijpt hem volkomen. Zij laat hem vrij en in zijn waarde. Op het werk is hij ook onrustig en is op zoek naar een andere baan waar hij meer waardering krijgt en meer salaris.
      Hij zegt dat hij altijd heeft moeten rennen voor zijn gezin en zichzelf heeft moeten wegcijferen. Sporten/op stap wilde hij allemaal niet. Nu is hij 30 kg afgevallen en wilt gaan sporten.
      Hij wilt ook alleen de dure/luxe spullen meenemen rest mag hier blijven want het huis van zijn vriendin is erg knus en gezellig ingericht.
      Waarom ziet hij niet in wat hij achter laat. We hadden nu moeten genieten van ons verbouwde huis en van het goede nieuws mbt mijn tumor.

    • Anna :

      Anja,

      Wat een verdrietig verhaal. Hoe veel verdriet dit ons ook doet, het beste medicijn tegen een gebroken hart is aandacht. We genezen wanneer we aandacht krijgen en niet wanneer we in een holletje alleen zitten. Daarom aandacht van mannen, niet om relatie mee te krijgen maar om jezelf een goed gevoel te geven zal je veel kunnen helpen. En misschien wil je nog even alleen zijn, maar misschien kan je ook straks open zijn voor aandacht van andere mannen in je leven.

      • Anja :

        Hallo Anna,

        Bedankt voor je reactie.
        Ik heb geen behoefte aan aandacht van andere mannen ik wil mijn man terug…
        Gisteren hebben we samen kerst gevierd. Ik kreeg complimenten dat hij vond dat ik er erg goed uit zag, heeft me tig keer bedankt voor de kadootjes en de zeer gezellige avond. Zelfs ‘s avonds laat nog een keer per app.
        Hij gaf aan dat hij alleen zou zijn vandaag en geen plannen had. De kinderen hebben hem gebeld maar geeft nu aan dat hij toch kerst aan het vieren is.
        Waarom blijft hij liegen?
        Doet zoveel pijn… We waren 11,5 jaar samen.

        • Anna :

          Anja,

          Het spijt om dit te horen. En ik kan me deels voorstellen hoe jij je nu voelt. En heb ik in soortgelijke schoenen gestaan. Hoeveel verdriet en pijn het ook geeft, het helpt ons niet om te focussen volledig op een man die kennelijk niet eerlijk met ons wilt zijn, maar ook geen relatie met ons wilt.

  109. Nathalie :

    Beste Anna,
    Mijn man heeft mij en ons gezin na 22 jaar huwelijk, verlaten. Ken hem al 25 jaar. Hij is al 2 jaar verliefd op iemand anders, hier kwam ik vorig jaar achter. Begin dit jaar gaf hij aan voor mij en ons gezin te willen gaan. Hij zei haar niet meer te zien. We zijn in therapie gegaan, meer gaan praten, leuke dingen gaan doen. Ik dacht dat het goed zat, dit bevestigde hij ook ingedrag, woorden en acties. Ik heb het ook aan hem grvraagd. Alleen 2 mnd geleden kwam hij alsnog met de mededeling dat hij nog steeds verliefd was. Ik ben er vervolgens achtergekomen dat hij haar het hele jaar is blijven zien, op 6 weken na.. Al 2 jaar liegt hij, zegt dat hij dit deed omdat hij mij geen pijn wilde doen. Ik heb hem gevraagd te vertrekken. Veel jongere vriendin wil met hem verder, hij wil niet meer terug. Ik krijg nu zaken over mijzelf te horen die ik nog nooit, ook niet tijdens therapie, van hem heb gehoord. Hij heeft te weinig ruimte ervaren. Ik was in de gedachte dat wij al jaren een hele fijne relatie hadden, hij heeft nooit gecommuniceerd, ook niet het afgelopen jaar dat het niet zo was. Het plotselinge vertrek is voor mij en de kinderen zeer traumatisch. Zij wisten van niks. Contact met zijn kinderen is nihil, ze zijn heel boos en willen hem niet zien, hij laat het zo. Hij is gelukkig, zit veel bij vriendin en wil met haar verder en ik zit middenin mijn verdriet en in die van de kinderen. Alle verantwoordelijkheid ligt bij mij. Ik vind het zo erg wat hij heeft gedaan naar mij en de kinderen en toch ondanks alles hou ik van hem. Heb je voor mij een advies hoe ik hiermee om kan gaan?ik vond mijzelf altijd sterk maar ben al 2 mnd aan het overleven. Ratio weet dat het over is, maar mijn gevoel zegt iets heel anders. Ik weet niet wat ik moet doen. Ben teveel met hem bezig, weet ik maar krijg die knop niet om. Heb jij advies voor mij? Dank je wel.

    • Anna :

      Nathalie,
      Wat is je vraag precies? Hoe jij je man los kan laten of hoe jij weer bij elkaar kan komen?

    • Nathalie :

      Hoe laat ik los. Diep in mijn hart zou ik willen dat we weer bij elkaar zouden komen, maar gaat niet gebeuren denk ik.Hoe zou ik hem ooit nog kunnen vertrouwen.
      Hoe laat ik los zeker ook omdat de manier waarop het gegaan is, zo moeilijk is. Ben heel wisselvallig en verdrietig, blijft maar malen in mijn hoofd. Waarom, ik mis hem en hoe draai ik die knop op.

  110. Jinte :

    net als Nathalie, na 32j huwelijk, hetzelfde verhaal!
    ik schreef je reeds eerder Anna, en net toen alles goed leek te gaan, brak hij met alles enkoos voor een 17j jongere vriendin!
    en ook mijn vraag, hoe kan je weer bij elkeaar komen, bestaat dit enkel in sprookjes?

  111. Jinte :

    Anna
    Na 1 maand van afzondering om z’n hoofd leeg te maken op een appartement waar hij haar ontving in het geheim. maar hoe vaak ik erop uitkwam. Heeft hij ons verlaten, woont bij haar in, komt af en toe naar huis. En wil scheiden met notaris, alles na 35j opgeven voor iemand 17j jonger is, 2 kleine kids heeft, iets wat geen toekomst biedt! Hij is in de ban, overdonderd, is niet meer zichzelf, zij is als een drug, hij is mager, volgens mij niet gelukkig….zij belt me om te zeggen dat de sex tussen hen fantastisch is, koopt zelfs Cialis,verbeterde viagrapil …..hoe laag kan men zijn?
    Ik had steeds hoop en nog, maar denk dat ik het los moet laten…
    Wat denk jij Anna?

    • Anna :

      Jinte,

      Wat een situatie. Het spijt me.
      En je hebt gelijk. Focussen op jezelf, wat jou gelukkig maakt, de lessen die je uit deze relatie met je mee kan nemen – is het beste voor jou in deze situatie. En niet op hoeveel deze man vermagerd is en of hij zichzelf is of niet.
      Liefs

  112. miemouche :

    Hoi Anna,
    ik denk dat ik in een gelijkaardige situatie zit, een 2-tal weken geleden heeft mijn partner gezegd dat hij geen gevoelens meer voor me heeft. Na een realtie van 13 jaar met 2 prachtige kinderen, een eigen woning die hij helemaal zelf heeft verbouwd, alles om gelukkig te zijn … dacht ik.
    Blijkbaar sleepte dit al 2 jaar aan met ups en downs tot er bij hem geen up meer kwam …
    ik heb nog nooit zoveel gehuild en geroepen en gesmeekt maar tevergeefs, hij voelt niets meer.
    op een bepaald ogenblik heb ik hem dan ook voorgesteld om enkele dagen op hotel te gaan zodat hij misschien een gevoel van “ik mis je” zou kunnen terugvinden maar dat vond hij wat drastisch…
    afgelopen weekend is hij zomaar ineens een appartement gaan bekijken, dat hij uiteindelijk niet genomen heeft wegens de afstand maar ik dacht “nu goed als hij dat nodig heeft kan ik misschien best ook zlef eens kijken want tenslotte moeten onze kinderen daar ook verblijven” en ik vond iets, niet te ver en niet te duur. Er was al afgesproken dat ik met de kinderen in het huis mocht blijven wonen maar dan plots toen ik hem de advertentie liet zien hoefde het allemaal niet en zou hij wachten tot hij zeker was dat ik het financieel wel allemaal aankon en enkele dagen later zei hij zelfs dat dit financieel onmogelijk was. Soms slaapt hij thuis, beneden in de zetel, en soms slaapt hij in zijn auto of bij vrienden. Ik ben ook recent te weten gekomen dat hij bij een 21-jarig meisje was blijven slapen (hij is bijna 40 !!) maar er zou niets gebeurd zijn. Hij beweert ook helemaal geen zin te hebben in sex, terwijl ik op ontploffen sta maar daar wilt hij niet aan toegeven want wil mij geen valse hoop geven.
    hij is wel elke avond weg en als ik dan eens weg ben stuurt hij berichtjes “hoe laat denk je thuis te zijn?” “laat je mij iets weten” …
    Gek word ik echt helemaal gek, we praten heel veel meer dan in onze 13 jaar samen en dat voelt goed, hij zegt dit ook, maar ik weet niet meer wat doen. Nu gaan we vrijdag voor het eerst weer samen weg, was iets dat al langer was afgesproken en hij heeft uiteindelijk besloten dat ik wel mee kan maar nadien gaan we elk onze eigen weg, ik naar huis en hij ??? Ik wil me volwassen gedragen en terug lachen en laten zien dat we hier wel door geraken maar ik ben bang dat ik hem uiteindelijk toch zal verliezen.
    Ik besef nu meer dan ooit hoe graag ik deze man zie en hoe graag ik bij hem ben, hoe hij mij tot rust kan brengen als ik verdrietig ben en hijmij knuffelt. Zijn grootste krak is er gekomen toen hij het de kinderen heeft gezegd en dan vooral zijn dochter, zijn oogappel en dat hij beseft dat hij ons kwetst. De ene keer is hij lief en leuk maar heb hem al lang niet meer zien lachen en hij is ook dikwijls tegenstrijdig. Een bevriend koppel die op de hoogte is van de situatie ondervinden dit ook, hij is ook heel agressief en weet met zichzelf bijna geen blijf meer ….

    ik hoop gewoon dat alles weer in zijn plooien valt en dat we hier uitkomen als een sterker koppel dat elkaar niet meer kan missen !!!
    Ik mis hem verschrikkelijk maar probeer hem de tijd te geven die hij nodig heeft maar het is verdomd hard !!

    • Jinte :

      Beste Miemouche,
      Ik wil je echt geen valse hoop geven, maar ik gaf mijn man 12 kansen, 12x dat hij met haar ging breken en niet wou opgeven wat hij allemaal had verwezenlijkt, leefde in weelde en luxe, en TOCH gaf hij alles op voor iets wat geen toekomst heeft, de man waar iedereen naar opkeek is nog slechts een schim van zichzelf, op alle vlakken, het is niet te geloven, niet te snappen gewoon!
      Ik raad je aan je leven terug op te nemen, wat ik ook deed, hoe moeilijk ook, ik leefde meer dan 1j in verdriet en pijn, en het diende tot niets, integendeel…..nam steeds meer afstand…. gooide me weg als vuil van de straat!
      Je mag me steeds mailen, als je nood hebt aan een babbel, ik weet wat je doormaakt.
      Liefs

  113. Josje :

    Beste Anna,
    Een jaar geleden vertelde mijn man niet langer meer van mij te houden en dat hij niet gelukkig was in het huwelijk dat wij hadden, hij wilde er niet langer voor vechten en alles opgeven. De enige reden dat hij bij elkaar wilde blijven was voor onze dochter maar dit kon ik niet, ik kan niet in een liefdeloos huwelijk leven. Hij vertelde dat hij zich irriteerde aan me en dat hij het eigenlijk niet kon verdragen dat ik nog langer in zijn buurt zou zijn. Hierop heb ik besloten 2 koffers te pakken en vertrok met mijn dochter naar mijn moeder en heb daar circa 4 maanden gewoond daar ben ik mezelf volledig kwijtgeraakt omdat ik het zelfstandige leven zo miste en mijn eigen doel uit het oog verloor. Een paar maanden later bleek dat er ook een depressie aanwezig was waar hij inmiddels voor woord behandeld.
    Ik en mijn man hebben het hele jaar wel contact gehad toen ik éénmaal het huis verlaten had kwam hij erachter dat hij niet alles wilde opgeven en dat hij nog wel degelijk van mij houdt. We zijn dan ook regelmatig samen weggeweest een dag en éénmaal een weekend. Na die 4 maanden ben ik weer terug naar huis gekomen wat resulteerde dat ik grotendeels van de tijd ontweken en genegeerd werd voor mijn gevoel. De situatie was niet langer houdbaar voor mijn dochter en ik vroeg aan hem om een keuze te maken voor een leefbaar leven, hieruit kwam dat hij graag wilde dat ik vertrok en een eigen huis ging zoeken. Dit is dan ook gebeurt en 2 maanden later woonde ik met mijn dochter in een eigen huisje.
    Nu is de situatie halen en brengen en ik merk dat ik volledig aan het eind van mijn kunnen zit. De ene dag wil hij alles en de ander dag wil hij niets. Ik benauwd hem teveel en hij heeft het gevoel mij niet te kunnen geven wat ik nodig heb. Hetgeen wat het zo moeilijk maakt voor mij is dat hij ontzettend lief/zorgzaam is en dat als we samen zijn het altijd heel erg leuk is en dat maakt het verwarrend. Omdat zijn gedrag totaal niet overeenkomt met zijn gevoel. Als ik hem vraag of hij wil scheiden dan geeft hij aan dat hij dat absoluut niet wil en dat de manier zoals we nu leven voor hem werkt, alleen het werkt voor mij niet.
    Nu weet ik sinds 2 weken dat hij heel goed contact heeft met een andere vrouw waar hij ook 2 keer mee op zakenreis is geweest. Hij zegt dat er niets is gebeurt en dat ze hem blij maakt en ik wil het zo graag geloven maar waarom heeft hij het dan niet eerlijk gezegd dan had ik er nooit iets achter gezocht. Want ik ben nooit achterdochtig geweest, dus het is meer dan niks. Ik moet geloven dat hij de waarheid spreekt maar wat als zij de reden is geweest waarom hij alles wilde stop zetten.
    We zien elkaar zeer regelmatig vanwege onze dochter maar ik weet niet meer hoe ik het aan moet pakken voor mijn gevoel is alles 1 grote puinhoop maar ik had altijd mijn vertrouwen in hem nog en nu zit ik hier met helemaal niets. En ik probeer me blij te maken en ik probeer keihard wat van me leven te maken door veel af te spreken en veel te ondernemen. Ik probeer mezelf goed te verzorgen en te sporten. Maar zodra ik hem die 2 tellen per keer zie dan voel ik het verdriet, de pijn, mijn gekwetste gevoel en vooral het grote verlies. Ik moet hem loslaten want ergens ben ik hem allang geleden kwijtgeraakt maar het lukt me niet. Ik begrijp heel goed dat hij geen behoefte heeft in de vrouw die ik nu ben. Maar ik probeer er steeds wat van te maken maar ik zie hem 1 keer en dan ben ik volledig lam geslagen voor een hele week.
    Tussen mij en mijn man is er teveel kapot en misschien komt het ook nooit meer goed. Op dit moment wil ik alleen zo graag het gevoel hebben dat ik me zelf niet langer meer gebroken voel. Ik wil weer een keer echte glimlach op me gezicht! Heb je misschien tips die me kunnen leren dat ik het weer aan kan om hem te zien zonder dat ik op dat moment stil en teruggetrokken ben en dat het verdriet van me afstraalt. Want het feit blijft dat ik hem 4 keer per week moet zien vanwege onze dochter.

    • Anna :

      Josje welkom,

      Het spijt me om te horen over je situatie.
      Het moet heel zwaar en moeilijk voor je zijn.

      Wanneer je wilt weten wat je kunt doen om een ‘echte’ glimlach op je gezicht te krijgen, heb ik een eenvoudige tip voor je. Focus op de ander en niet op je pijn.
      Pijn die je voelt dat is wat je een verdrietig gezicht geeft, focus op de ander (je man / je kind/ misschien zelfs daten vrinden etc etc) zal veranderingen daarin brengen.

      Eenvoudige tip. Maar niet makkelijk in praktijk te brengen. Maar ben bang dan er niet veel meer opties zijn.

  114. Brenda :

    Bedankt voor dit artikel, heet mij erg geholpen. Mijn man is werkloos en heeft veel schulden gemaakt de afgelopen drie jaar. Ik weet dit sinds 6 maanden. Inmiddels is ons huis verkocht, zitten we in de WSNP. Mijn man in therapie. Ondanks alle ellende toch besloten samen verder te gaan en hem een nieuwe kans te geven. Sinds twee dagen weet ik dat hij ook een vriendin heeft, deze vriendin kwam bij ons aan de deur. Mijn man zit nu een weekend in een zomerhuisje, ik in de war thuis. Hoe verder samen of alleen

  115. Lisa :

    Allereerst, wat ben je inspirerend! Niet alleen voor mij maar ook voor mijn kinderen in de toekomst! Helaas heb ik niemand om mij heen gehad die mij dit zo helder kon uitleggen. Nu roei ik met de riemen.. Ik voel zelf dat ik op het randje zit van scheiding.. Ik ben 25 jaar samen met mijn man. Twee pubers. Hij vertelt mij aan het begin van dit jaar dat hij nooit van mij gehouden heeft; dat hij zich eigenlijk niet meer kan herinneren maar in het begin was het er wel, met verliefd zijn enzo… Hij heeft een groot ego, is dominant en leunt nu achterover.. is nu nog meer afstandelijk dan hij al was, kort, bot, zegt dat hij geen ander heeft. Wake up call; Hij is de liefde van mijn leven; het lijkt wel alsof hij twee gezichten heeft… Dan is hij weer aardig, dan is hij weer koud en arrogant naar mij toe… Ik heb erover nagedacht en ben er achter gekomen dat ik me in de loop der jaren aan hem heb aangepast: ik heb de mannelijke kant ontwikkeld. Het gebrek aan emotionele verbondenheid speelt mijns inziens een grote rol. Hoe kan ik de vrouwelijke kant meer naar boven laten komen? Wat ik tot nu toe doe is: hem met rust laten, ontspannen echt mijzelf zijn (heeft veel tijd gekost maar ik straal weer, lekker alleen naar de bios, spreek af met vriendinnen..), oprechte waardering tonen voor zijn bijdrage in het gezin, als hij botte dingen zegt dan vertel ik direct wat ik voel en ga dan verder met waar ik mee bezig ben. Ik merk dat er nog wel een aantrekkingskracht is tussen ons. Een vriendin zei laatst tegen mij dat het leuk is om ons weer verliefd te zien…? Wat zou ik daar bijvoorbeeld nog mee kunnen doen? Is dat hoopgevend? Lieve groeten, Lisa

  116. Ann :

    Mijn man heeft me een maand geleden laten weten dat hij niet gelukkig is. Aanvankelijk zei hij dat hij zich niet geïntegreerd voelde, geen vrienden had (hij is Engelsman) en dat niemand hem zou missen mocht hij niet komen opdagen (klopt niet). Ondertussen is dat veranderd naar ‘onze relatie werkt niet, ik moet mijn eigen weg zoeken en ik ga jou verlaten’. Hij is een man die heel vaak reist voor zijn werk, een goeie positie heeft in zijn bedrijf, en ook lange dagen werkt. Daartegenover sta ik, die er altijd is geweest op de achtergrond om mijn kinderen op te vangen en bij te staan. Ik werk, maar mijn inkomsten zijn een stuk lager doordat ik flexibiliteit tov mijn kinderen nodig heb.
    Hij heeft me dit dus laten weten, zonder veel emotie, op een enorm gesloten manier, na een werkreis van 10 dagen. Ik ben er werkelijk kapot van. Ik weet dat onze relatie niet evident is geweest, maar ik zag wel nog een toekomst waar er hopelijk wel tijd voor ons en gezin zou zijn.
    Ondertussen slaapt hij in de gastenkamer, gaat mij uit de weg, zorgt dat er geen lichamelijk contact is om toch maar duidelijk te maken dat we geen koppel meer zijn. Hij wil vertrekken, maar wil dat ik met zijn keuze leef tot hij iets gevonden heeft, al lijkt hij geen haast te hebben. Tegelijkertijd doet hij de wekelijkse inkopen en koopt mijn lievelingseten… Hij denkt dat hij gewoon kan vetrekken en dat hij dan mijn kinderen zal zien wanneer het hem past… En wil dat we vriendelijk met elkaar omgaan, vrienden zijn zelfs.
    Ik weet niet wat ik moet doen, het ene moment wil ik al zijn spullen nemen om hem direct te laten vertrekken. Maar dan weerhoudt de gedachte aan mijn kinderen mij dat te doen. Wanneer hij thuis is probeer ik rustig en positief over te komen. Maar echt, het valt me zwaar.

  117. Janny :

    Een half jaar geleden heeft mijn man te kennen gegeven dat hij uit de relatie wilde, dit vertelde hij nadat hij 7 dagen carnaval had gevierd. Hij was niet meer tevreden met de manier waarop wij ons leven leiden. Hij vond het niet leuk dat ik niet mee ging naar de carnaval en als ik zei dat ik wel mee wilde dan mocht ik niet mee. Hij was zo enorm boos op me en was agressief, niet naar mij toe maar wel dingen kapot gemaakt. En had nog maar drie prioriteiten, n.l.: zijn vriendinnen, carnaval en motorrijden. ik herkende hem niet meer terug, hij wilde het huis verkopen, met andere vrouwen op stap. Vaak dreigen met zelfmoord, heeft ook een poging gedaan. Achteraf denk ik dat het niet echt een poging was maar alleen mij pijn wilde doen. Momenteel is het zo dat hij zegt dat hij niet meer van me houdt maar wel om me geeft. Wil ook niet werken aan de relatie want het komt toch nooit meer goed en dat moet ik maar accepteren. Als het voor mij makkelijker is wil hij best vertrekken. Als ik zeg dat het beter is dat ik vertrek dan zegt voor mij hoef je niet weg. Hij is labiel en irrationeel. Wil het huis verkopen, makelaar is al tweemaal geweest maar uiteindelijk gebeurt er niets. Uiteindelijk heb ik de situatie besproken met zijn zoon en die heeft een confronterende gesprek met hem gehad, zijn zoon heeft gezegd dat hij een slechte vader was, geen beslissingen moet nemen zolang hij niet zichzelf is, aan de relatie moest gaan werken en hulp moest zoeken. Het enige wat hij daarvan opgepikt heeft is dat hij nu aan het overcompenseren is voor wat betreft vader zijn en dat hij akkoord is om naar een psycholoog te gaan. Ik heb me vaak afgevraagd of hij een Midlifecrisis heeft of dat er meer aan de hand is. Ik ben voor hem naar de andere kant van het land verhuisd en zijn vrienden werden onze vrienden en onze vrienden zijn nu weer zijn vrienden, dat maakt het leven alleen en eenzaam. Hij weet dat als we uit elkaar gaan ik enorm financieel in de problemen kom en daar voelt hij zich schuldig over maar toch kan niemand hem tegenhouden in zijn doelstellingen. Gelukkig heb ik wel veel steun van mijn familie.

  118. Froukje :

    Hallo Anna,

    Wat heb je een prachtige website en geweldige adviezen. Helaas had ik nooit verwacht dat ik ze nodig zou hebben.
    Mijn man en ik zijn 13 jaar samen, waarvan 6 jaar getrouwd. Volgens de buitenwereld passen wij perfect bij elkaar en hebben wij een gelukkig liefdevol huwelijk. Dat was ook absoluut zo! We deden veel leuke dingen samen, maakten prachtige verre reizen en waren ook echt gelukkig.
    Sinds 3 jaar ben ik werkeloos en werk ik aan mijn eigen zaak. Deze is alleen niet zo succesvol als ik had gehoopt. Afgelopen Hemelvaartsdag heeft mijn man mij ermee geconfronteerd dat het met mijn werksituatie zo niet langer kan, dat hij ongelukkig is, met zichzelf in de knoop zit op allerlei vlakken(voornamelijk zijn eigen werk) en dat wij uit elkaar zijn gegroeid door mijn bedrijf, hij is boos dat hij al 2 jaar niet met mij heeft kunnen praten en is ook boos op zichzelf dat hij niet duidelijker naar mij is geweest. Hij wil vaker alleen er op uit en nieuwe vrienden maken. Hij wil een nieuw doel in zijn leven (en wil ook continu weten wat mijn doelen zijn)

    Dat hij zich zo voelde kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel. Maar dat ik mijn identiteit verloor door het bedrijf wist ik ergens wel, maar ik had een schop onder mn kont nodig om te beseffen dat het niet langer zo door kon gaan. Mijn man heeft mijn oogkleppen afgedaan.

    Werkelijk geschrokken heb ik alles zo snel mogelijk op een rijtje gezet, volop solliciteren en werken aan mezelf en aan onze relatie.

    Maar nu voelt het een eenzijdige relatiestrijd. Hij is opgelucht dat ik aan mezelf werk en dat hij zijn hart heeft kunnen luchten over zichzelf.
    Hij heeft altijd het gevoel gehad dat hij alleen moest blijven, dat hij het niet waard was om van te houden. Hij heeft moeite met de scheiding van zijn ouders en vindt dat ook een reden om alleen te blijven.
    Hij heeft aangegeven rust nodig te hebben en heb hem gezegd dat ik die ruimte ook wil geven, dat ik hem daar eigenlijk nooit (bewust) van heb weerhouden.

    Hij heeft zijn verhaal bij enkele vrouwelijke en mannelijke collega’s gedaan. Geen van allen hebben een sterke relatie en hebben alleen maar ervaring met scheiden en dumpen. Zijn hart luchten bij een van de vrouwelijke collega’s voelde heel goed, alsof hij z’n soulmate had gevonden preekte hij. Ik heb hem gezegd dat ik blij voor hem ben dat hij z’n hart heeft kunnen luchten maar dat ik het wel moeilijk vindt dat hij niet beter en eerder heeft geprobeerd om z’n gevoelens met mij te delen, want ik was immers z’n enige echte soulmate!!

    Ik heb hem nooit gevraagd of hij gevoelens heeft voor een ander, uit zichzelf zegt hij regelmatig dat er niemand anders is en dat als het wel zo was dat hij het eerlijk tegen me zou zeggen. Ik geloof hem, maar ik kijk tegelijkertijd nergens meer vreemd van op.

    Ik probeer hem in alles bij te staan, geef hem de ruimte om dingen alleen te doen (ondanks dat ik denk dat we ook dingen samen moeten doen om aan onze relatie te werken), vertel dat ik van hem hou en dat hij het waard is om van te houden. Maar tegelijkertijd is hij niet meer de man waarmee ik getrouwd ben. Hij heeft mij doen inzien dat ik wat moest veranderen aan mezelf en ik ging er ook meteen mee aan de slag. Het is dan zo moeilijk te verkroppen dat ik niet tot hem door kan dringen dat er iets moet gebeuren.
    Hij zegt wel dat hij van mij houdt, maar geen gevoelens meer voor me heeft en deze wel graag terug zou willen.

    Heeft hij nou een midlife crisis? Ik zou het zo graag zeker weten… maar ik mag hem niets aanpraten en hij wil hier in zijn eentje uitkomen.
    Ik weet wel dat hij iemand is die geen professionele hulp wil, zo ben ik zelf ook wel ingesteld, maar ik vind dat hij het nu eigenlijk wel verplicht is tegenover zichzelf.

    We zijn absoluut samen verantwoordelijk voor de emotionele kloof die tussen ons is ontstaan, ik heb te weinig van mijn mannelijke kant laten zien en hij te weinig van zijn vrouwelijke kant, is zoals ik het zie.
    Maar ik ben nu volop aan mezelf aan het werken, ben zelfstandig en trots op mezelf. Ik zoek naar werk dat ik kan combineren met mijn eigen bedrijf. Heb mijn man ook gezegd dat ik al mijn harde werk en energie die ik daarin heb gestoken niet voor hem ga opgeven. Dat moest ik van hem ook absoluut niet doen, maar ik moet het wel anders gaan doen, en daar ben ik ook mee bezig, maar dat ziet hij gewoon niet. Hij heeft het idee dat ik de hele dag maar thuiszit en niets doe, terwijl hij de centen moet verdienen in een baan waar totaal geen uitdaging meer in zit, waarvan hij inmiddels ook weet dat hij binnen een jaar op straat staat.
    We hebben een winkeltje aan huis (in de ruimte die hij eigenlijk als fitnessruimte wilde gebruiken, dit heeft hij echter nooit tegen mij gezegd en had inmiddels al zijn apparatuur al verkocht)
    en ik gebruik die ruimte vaak om van hem vandaan te vluchten, even zelf tot rust te komen, maar vaak komt hij dan gewoon achter me aanlopen, net ook en liet hij zich ineens weer negatief over mn bedrijf uit en gisteren had het bedrijf nog tig mogelijkheden en kansen.

    Sinds hij heeft geuit dat hij geen gevoelens meer voor me heeft voel ik me van binnen helemaal een wrak, probeer dat niet aan hem te laten merken, maar hij prikt er wel doorheen en probeert uitspraken bij mij te ontlokken waar ik niet op in ga. Hij vind het dan teleurstellend dat ik niet meer ‘hap’. Hij vind dat ik heel sterk ben, heeft dat ook al een paar keer gezegd. Ik heb hem ook gezegd dat ik me sterk voel en dat het me makkelijker afgaat om alles los te laten, ik bedoelde hiermee dat ik niet meer continu met al deze drama bezig ben, maar hij dacht dat ik echt bij hem weg wilde en hem op die manier los zou laten. Dit gaf bij hem wel een schrikreactie. Ik zag weer even de man die ik kende, of ik dacht of hoopte de vertrouwde persoon die hij was weer te zien. Even later kreeg hij het weer benauwd als ik maar bij hem in de buurt was. We slapen nu ook apart en hij slaapt als een roos terwijl ik uren wakker lig. Tot een week geleden maakte ik daar continu drama van, wilde weer die bevestiging dat het goed komt en had m’n koffer al gepakt. Uiteraard heeft dit een averechts effect, maar ik kon me soms gewoon niet meer bedwingen. Hoe kan het zo ver gekomen zijn dat ik hem nu aan het helpen ben om misschien wel ons huwelijk kapot te maken?

    Ik loop continu met een zwaar gevoel in m’n maag en zou het liefste vluchten, even weg uit deze omgeving. Dit is wat voor mijn eigen gevoel het beste zou zijn. Maar hij wil liever niet dat ik ga, maar wil me niet tegenhouden en kan tegelijkertijd ook niet in m’n buurt zijn. Daarom denk ik dat het beter zou zijn dat als hij rust wil dat hij zelf vertrekt.

    Ik heb voor mezelf bepaald dat ik het 6 maanden de tijd geef. Is dit reeel en kan ik dit tegen hem zeggen zonder dat hij het weer benauwd krijgt?
    Hij heeft bij vlagen wel het besef hoeveel pijn hij mij doet, hij wil mij niet kwetsen en zichzelf ook niet. Hij vind het fijn om alleen te slapen maar is ook bang dat hij het te fijn gaat vinden op de langere termijn. Hij wil het gevoel dat hij ooit voor me had weer terugkrijgen, maar ondertussen heb ik niet het idee dat hij eraan wil werken. Daarvoor is het denk ik te vroeg en is hij teveel intern geblokkeerd. Hij had altijd een hele sterke intuitie, maar deze laat hem nu compleet in de steek.

    Ik probeer de dingen zoals beschreven in je relatie rescue boek zo goed mogelijk toe te passen. Zou graag het boek met hem willen delen, of zou het verstandiger zijn om hem (nu nog) niet te laten weten hoe we onze emotionele afstand kunnen verkleinen en er eerst alleen mee aan de slag te gaan?

    Sorry voor het lange verhaal, heb het al behoorlijk ingekort…ik kan er de hele dag wel over praten :(

  119. Lotte :

    Hallo Allemaal

    Mijn leven stortte anderhalve week terug in elkaar.
    Ik ben bijna 12 jr getrouwd, we hebben een mooi bedrijf, huis en 4 prachtige kindjes (nog aardig jong)
    Tot ik erachter kwam dat mijn man chatte met andere jonge meiden 18 jr
    en afspraakjes wilde maken en hij uiteindelijk opbiechtte 3 keer naar de hoeren te zijn gegaan en ze geprobeerd heeft naar huis te halen (terwijl hij alleen was met de kinderen).
    Puur voor kick zegt hij.
    Hij heeft altijd al last gehad van ouder worden,
    dus verfde zijn haren, gebruikte stiekem steroïden veel fitnessen.
    De laatste tijd werd hij steeds egocentrischer en twijfelde of hij nog wel een kindje wilde (onze jongste van 1,5 jaar oud)
    Hij woont nu even niet thuis,
    zegt verschrikkelijk veel spijt te hebben en nu pas in te zien wat hij had.
    Ik ben heel benieuwd wat het kan zijn,
    hij gaat binnenkort met een therapeut praten want wil zelf ook weten wat hem bezielt.
    seksverslaafd of midlifecr ?
    zijn er mensen die zich hierin herkennen?

  120. Lotte :

    oja en hij is nog maar 37 jr
    is dat niet te jong?
    Hij gaf wel aan als hij leeftijdsgenoten zag dat hij depressief werd, omdat ze er zo oud uitzagen

  121. Mawi :

    Hallo Anna
    Sinds eergisteren weet ik dat mijn man weg wil. Hij ziet er al tegenop om thuis te komen. Het interesseert hem niet meer en zegt hier al een paar jaar mee te lopen. Zaterdag kwam hij huilend thuis na een flink aantal biertjes. Onbeheersbaar huilen met horten en stoten dat hij “dit niet meer wil”.Ik schrok me rot. Geen idee wat er speelde. Wij zijn al 32 jaar getrouwd> een kalm leventje.Is dit nu een MC?? Hadden vakantie gepland over 3 weken, die wil hij nog wel doen. Zijn ouders zijn ook gescheiden na 25 jaar. Ik moet hem meer vrijheid geven en niet meer controleren zegt hij. niet meer bellen waar hij is enzo/ Oke daar ben ik nu wel achter. Van hem verwacht ik dan dat hij geen domme dingen doet zoals in de auto stappen met een slok op.( hij drinkt de laatste tijd best veel daarvoor alleen op feestjes) Zegt nog wel van me te houden maar niet meer zoals vroeger. Hij maakt zich oo k zorgen om zijn moeder die bejaard is. Wat kan ik nu t beste doen?

    • Anna :

      Mawi,
      Als een speer een afspraak met mij maken en werk van de relatie maken voordat het te laat is. Ik werk praktisch alleen met partners waar de ander uit elkaar wil.
      Deze problemen kan je echt niet met paar zinnen op de blog oplossen.

  122. B. :

    Hallo Anna, ik volg je blog nu al een hele tijd, al vanaf het moment dat ook mijn man (relatie 28 jaar) heeft gemeld te willen scheiden. Dat is nu inmiddels ruim 1 jaar geleden. Sinds januari heeft hij ook ons huis verlaten (huurt een flat) en zijn we met een mediator/advocaat in gesprek om de scheiding te regelen.
    De reden voor de scheiding was volgens hem dat hij niet meer van mij houdt als zijn vrouw, dat hij bijzonder nieuwsgierig is hoe het met andere vrouwen is (is nog nooit met andere vrouw geweest dan ik) en wil zijn vrijheid terug. Vindt dat wij uit elkaar gegroeid waren en dat wij niks meer samen hadden. Dat is helemaal niet zo, wij deden nog echt veel samen, maar hij ziet volgens mij alleen wat hij wil zien.

    Wij hebben altijd een goed seksleven gehad, daar ligt het niet aan (zegt hij zelf ook). Omdat ik dacht dit is voor mij niet te winnen, heb ik hem zonder gezeur (maar wel veel verdriet) laten gaan. Hij had geen haast met een scheiding, maar dat traject is een aantal maanden geleden op mijn initiatief wel gestart. Hoe lang moet je wachten, he?

    Onlangs vertelde hij mij dat hij 1x (betekenisloze) seks heeft gehad met een andere vrouw (hij vond het overigens met mij lekkerder zei hij) en dat hij inmiddels via Tinder aan het daten is. Daar wilde hij eerlijk over zijn en wil niks ‘in my face’ doen, dus alles vind buiten onze woonplaats plaats. Maar dat hij dan met tranen in zijn ogen tegen mij zegt, dat hij het allerliefst met mij naar een bepaald evenement was gegaan (waar we altijd dus samen heen gingen) maar nu met een dame van die site is gegaan omdat hij aannam dat ik toch niet met hem wilde gaan (maw mijn eigen schuld dus), daarvan begrijp ik helemaal niks.

    Hij blijft ook steeds maar contact zoeken en wil zo graag ‘vrienden’ blijven. Als hem iets overkomt (hij is bijvoorbeeld een aantal weken geleden met zijn racefiets gevallen) is zijn eerste reactie om met mij contact op te nemen. Ook de financiële afwikkeling loopt soepel, hij voelt zich zo schuldig dat hij mij alles geeft wat ik wil om maar te voorkomen dat ik boos op hem wordt.

    Omdat ik me nu zo gekwetst voel en hij maar blijft zeggen dat ik in zijn leven moet blijven (ja, als platonische vriendin zeker) merk ik nu, dat ik onbewust toch had gehoopt dat hij terug zou komen.
    Daarom heb ik nu besloten, alleen nog maar via de mail contact met hem te hebben en uitsluitend over de scheiding of over onze kinderen (18 en 15 jaar) wil hebben. Dat heb ik hem per mail verteld waarop hij reageerde met dat hij begrip heeft voor mijn verdriet en boosheid en dat hij hoopt dat we in de toekomst weer gewoon met elkaar kunnen omgaan.

    Ik heb hem tegelijkertijd geblokt via de Whatsapp, omdat hij maar steeds contact blijft zoeken (zelfs over iets wat hij op tv zit te kijken).
    Wat wil hij nou?! Van twee walletjes eten ofzo, de fijne vertrouwdheid van mij (maatje?) maar ook de spanning en sensatie van andere vrouwen.
    Is dit een MC?
    Dan heb ik het nog niet over het afvallen, aandacht aan uiterlijk, veel sporten etc etc.
    Omdat ik een heel sterke vrouw ben (daar is hij ook op gevallen), dacht ik dat ik dit wel zelf kon oplossen. Maar ik ga nu toch ook professionele hulp zoeken om hier mee om te kunnen gaan.

    Ik weet dat ik moet doen wat goed voelt, en ik voel me prima als ik geen contact met hem heb. Maar als ik weet dat ik hem ga zien, dan word ik helemaal zenuwachtig en gespannen, en vind het moeilijk om normaal te doen tegen hem. Na een half uurtje ofzo lukt dat wel, maar ik voel me zo klote en emotioneel. (dat zal ook wel door de overgang komen denk ik).

    Ik wil natuurlijk helemaal niet gaan zitten wachten en vind ook dat ik door moet met mijn leven. Maar hoe doe je dat, als je je hele volwassen leven met je partner bent geweest en die ‘kiest nu voor zichzelf’.
    Hij was altijd het type man, alles voor de kinderen en mij. Ik werd altijd op handen gedragen en natuurlijk heb ik ook fouten gemaakt hoor. Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook aandeel in het geheel. Dat besef ik heel goed en dat heb ik hem ook verteld. Maar dat hij niet eens meer de moeite wil doen voor ons huwelijk en voor de kinderen, daarvan begrijp ik echt helemaal niks.

    Als dit verhaal wat onsamenhangend overkomt, sorry, maar ik schrijf het op zoals het in me opkomt.
    Welk advies kun je me geven, Anna?

    • Anna :

      B,

      Je zou twee dingen kunnen doen.

      A. Doorgaan met je leven.
      B. Uitzoeken waarom mannen relatie verbreken en toch vrienden willen blijven. Vaak gebeurt dat wanneer een man maar één type energie van zijn vrouw krijgt en heeft honger voor afwisseling.
      Heeft niks met kwaliteit te maken, maar met diversiteit.

      En hoe jij die diversiteit in jezelf kunt ontwikkelen.

      • B. :

        Anna, dank je voor je reactie. Ik zal zeker je advies B. ter harte nemen.

  123. Joan :

    Hallo Anna, mijn man zit ook in een midlifecrisis. Maar het ergste is, wij zijn na 22 jaar laatste september 2013 pas getrouwd. En nu heeft hij al 6 maanden alleen nog de buurvrouw in zijn hoofd. Hij helpt haar een baan vinden, de echtscheiding van haar man aan te vragen en nu helpt hij met verhuizen. En ik, ik moet van hem weggaan. Woon in het buiten land geen inkomen, geen huis. Moet maar gaan zegt hij. Maar hoe en waarom moeten wij vrouwen altijd maar ons zelf wegcijferen? En alles doen zo dat hn maar kunnen denken. Hebben wij geen recht van een gelukkig leven. Wij lijden veel harder dan hun. Eigenlijk zijn ze kleine kindies en grote zielepoten. Wij vrouwen zijn veel sterker dus dames, wie heeft de mannen nodig? Wij kunndn het ook alleen. Groetjes Joan

  124. Yvonne :

    Hallo Anna en alle vrouwen die deze pagina lezen.
    Dank jullie allen voor de herkenbare teksten.
    Ik 20 jaar samen – 8 jaar getrouwd heb gisteren de definitieve woorden gehoord dat hij niet meer verder met mij wil. Ik heb de afgelopen maanden verschillende sessies bij therapeut gehad, ben uit mijn comfort zone gekomen en weet dat ik ook een leuk mens ben zonder mijn zielsverwant. Ik houdt ontzettend veel van hem en kan een leven zonder hem maar moeilijk voorstellen – we waren zo close (dus ook te close). De gezegde happy wife happy life was bij ons andersom en heb veel gedaan (er voor over gehad) om hem/samen naar zijn gelukkige leven te brengen. Hij heeft dat voor mij (dat zie ik nu ook pas) in een veel mindere mate gedaan. Goed we gaan een echtscheiding aan en ik ben verdrietig en verward. Er is geen ander, er zijn geen kinderen (dat speelde ineens als een hot item – lees ik ben nu 41 en zoals mijn mannelijke gynocoloog zei – “daar is ie wel wat te laat mee”) maar wel een kat (die hij wilde en waar ik nu verknocht aan ben en verzorg).
    Ik denk dat het voor ons te laat is en ik hem alleen door echt te scheiden zijn rust kan geven. Vreselijk maar het kan niet anders… of zijn er nog tips?
    Groetjes

    • Anna :

      Yvonne,
      Je niemand heeft een glazen bol. En natuurlijk wil je aan je eigen mentale en emotionele gezondheid denken. En het is mogelijk dat jullie niet meer bij elkaar komen. Jullie zijn natuurlijk bij een therapeute al geweest en misschien hebben jullie dit al besproken, maar wellicht zou het interessant voor je zijn om je te verdiepen in welke behoeften je man heeft en hoe aantrekkingskracht ontstaat.

  125. Anna :

    Beste Anna,

    Mijn man heeft 4 jaar een affaire gehad met een vrouw die vroeger bij hem in de klas zat.Na 4 jaar gaf hij dit toe,nadat ik voor de zoveelste keer had gevraagd wat er was.In stukjes kwam de waarheid aan het licht.Er kwam steeds meer bij.
    Hij had zich de mindere gevoeld(hij MBO,ik HBO),die ander “had hij in de macht”en adoreerde hem.
    Ik was in shock.Na 30 jaar huwelijk kon ik het niet geloven.
    Hij zei dat hij voor mij koos.Ik was erg verdrietig.Meer verdrietig dan boos.Ik vond het raar dat hij geen oprecht berouw had en ook niet zei dat het hem speet.Ik voelde wel dat hij het heel erg voor mij vond.
    Na 3 maanden,wilde hij opzichzelf wonen om na te denken.
    De therapeute had tegen hem gezegd een afscheidsbrief aan zijn vriendin te schrijven.Dat heeft hij gedaan en die heeft hij haar persoonlijk gebracht.Toen begon de affaire opnieuw.
    De vriendin wilde hem niet loslaten,hij voelde zich een speelbal.Wilde mij ook niet kwijt,maar die ander ook niet.
    Ik ging er bijna aan onderdoor.
    Na een jaar zei hij :Ik weet niet meer hoe het moet.Toenheb ik gezegd:ik kan dit niet.Je moet ophouden met de contacten met die ander.Wil je dat? Nee was het antwoord.Dan ga ik bij je weg zei ik.

    Enkele dagen later belde hij op,in tranen.Vriendin was met spullen bij hem gekomen,toen was het echt.Het voelde niet goed en hij had dit aangegeven.Vriendin boos weg.

    We zijn het weer gaan proberen.Na 4 maanden is hij weer thuis komen wonen.
    Hij is lief voor me,we praten veel meer.Hij voelt zich gewaardeerd en kan meer zichzelf zijn,zegt hij.
    En toch…Ik heb nog zoveel pijn.Het is net een rouwproces.Ik vraag me af of dit ooit over gaat.Hij heeft een heel ander gevoelsleven.Ik kan er niet bij,dat hij geen last van schaamte heeft.Dat hij het niet nodig heeft dat ik hem vergeef.Dat hij niet nadenkt over de sporen die dit bij onze volwassen kinderen heeft nagelaten.Het is geweest,dus nu over naar onze nieuwe toekomst,samen.Dat is toch mooi!
    Ik word zo vreselijk moe van dat kleine stemmetje in mij,dat zegt hoe kon je dit zo kapot maken.Ik wil het niet \.Ik wil net als mijn man focussen op het opbouwen,op de goede dingen.Ik heb alleen nog zoveel last van het verraad.
    Anna,wat kan ik eraan doen om positief te blijven?

    Liefs van Anna

    • Anna :

      Anna,

      Wat een verschrikkelijke situatie. Ik kan me niet voorstellen hoe dit voelt. Maar ik weet dit:

      Vergeven is een besluit. Betekent niet dat je nooit meer pijn zal hebben mbt dit onderwerp, maar lees verhalen over moeders die de moordenaars (met voorbedachte rade of niet) van hun dierbaren, hebben vergeven.

      Betekent niet dat ze geen pijn meer hebben, maar deze vrouwen geven vaak een betekenis aan de gebeurtenis die hun helpt verder te gaan.

  126. Kris :

    Hallo Anna en andere vrouwen,

    Mijn man en ik zitten in een crisis, dwz hij “weet niet wat hij wil” en “ruimte om uit te vinden of dit is wat hij voor de rest van zijn leven wil”.
    Hoewel ik heel rustig bleef tijdens ons gesprek, iets wat ik door de jaren heen heb geleerd. Want onze relatie is geen roze wolk sinds we een dochter hebben, begrijp ik het niet. We hebben heel veel nare, maar ook goede dingen meegemaakt en na 5 jaar begin ik me eindelijk weer een beetje mezelf te voelen en een eigen leven op te bouwen nu onze dochter naar school gaat en goed in haar vel zit. Juist op dit moment wil hij een time out. Ik heb hem gezegd dat hij het voor zichzelf moet uitzoeken en dat ik voor de volle 100% voor onze relatie wil gaan, maar dat niet kan als hij er niet achter staat.
    Toch maak ik me zorgen, wij wonen op het bedrijf, ik kan niet makkelijk opstappen, want ik heb meerdere dieren, dus een rijtjes huis is geen optie. Voor hem is opstappen ook geen optie, want het is zijn bedrijf.
    Ik wil hem de rust gunnen tot zichzelf te komen, maar wordt daar zelf heel onrustig van, want wat als … wat moet ik dan. En hoe moet ik dat aan onze dochter vertellen die nu eindelijk goed in haar vel zit. Ik ben een geweldige moeder en vrouw zegt hij en hij heeft geen ander, maar hij weet het niet meer. Of dit is wat hij voor de rest van zijn leven wil. En dan kan hij misschien maar beter nu de knoop doorhakken dan over 10 jaar.
    Hoe vind ik die rust om “af te wachten” tot hij weet wat hij wil.

    Financieel ben ik afhankelijk van hem, dus ik kan ook niet even een ander huis regelen, bovendien neem ik een hele boerderij aan dieren mee. En ik wil met hem verder, hij is voor mij de ware ondanks alle tegenslagen en moeilijke tijden. Net nu we weer een beetje nader tot elkaar komen, trekt hij zich terug….

    Een verdrietig boerinnetje

  127. Hope :

    Hallo Anna,

    Een jaar zit ik nu binnen mijn relatie met naar mijn idee een man met mlc. Ook in mijn geval kwam de mededeling dat hij niet meer wist of hij met me verder wilde als een donderslag bij heldere hemel. Op internet kwam ik sites tegen die me zeer hebben geholpen. De fases die beschreven worden heeft hij tot en met de eerste 3 doorlopen zoals beschreven. De relatie met de ander is voor mijn gevoel al enkele maanden voorbij. Mijn man heeft gekapt met al zijn vroegere vrienden. Hij heeft eerder gedreigd met echtscheiding, maar geen stappen ondernomen. Nu zegt hij dat hij blijft enkel vanwege de kinderen maar tussen ons zou het nooit meer goed komen. Sinds 10 mnd hebben we geen fysiek contact meer gehad. Er zijn periodes dat hij aan me trekt, maar hij creëert meestal veel afstand tussen ons. Ik merk heel goed dat hij depressief is en denk dat hij diep van binnen niet bij mij weg wil. Toch probeer ik in mijn achterhoofd te houden dat we ook wel eens zouden kunnen scheiden. Ik wil dit niet daarom ga ik ook niet weg. Mijn man weet dat als hij zou willen hij bij mij terug mag komen. Ik probeer hem zoveel mogelijk vrij te laten en mijzelf minder afhankelijk van hem te maken. Hij vertelt weinig over waar hij mee bezig is en is erg gesteld op privacy. De afstand tussen ons vind ik erg moeilijk, in een huis wonende. Het lijkt ook alsof hij echt niet weet wat hij wil en steeds van mening verandert. Hoewel ik niet het gevoel heb gehad dat hij voor onze relatie wil vechten. Probeer maar bij de dag te leven en te accepteren dat mijn man op dit moment niet van mij houdt. Werk aan mezelf en hoop dat hij dat uiteindelijk ook gaat doen, zodat we samen sterker hieruit kunnen komen.

Deel je gedachten

*